Έχουμε ήδη μια πορεία 50 χρόνων με δεδηλωμένο από το πολιτικό μας σύστημα το πολιτικό δόγμα “ανήκομεν εις την Δύσιν”. Άλωτε με λόγια και έργα και άλωτε με αντίφαση λόγων και έργων. Πρόσφατα μάλιστα ο Μητσοτάκης μας “βεβαίωσε” ως νέος Μωυσής, ότι το δόγμα του είναι ποιό “προχωρημένο”. Στο εξής “Είμαστε Δύση”. Με αυτά τα δόγματα πιστεύει η ελιτ της χώρας μας ότι η ένταξή μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ εξασφάλισε για τον λαό μας την αναγνώρισή του ως λαός της Δύσης και αυτομάτως μας διασφάλισε την εθνική μας ανεξαρτησία και την κρατική μας υπόσταση.
Η ιστορία όμως μας βεβαιώνει ότι κάθε άλλο παρά ως “Δυτικός” λαός δεν υπήρξαμε διαχρονικά. Οι σημερινοί δυτικοί λαοί εγκαταστάθηκαν στα μέρη που σήμερα κατοικούν με βίαιη εισβολή, με την λεγομένη “μετανάστευση των λαών”, που έγινε από τον 4ου έως και τον 6ου μ.Χ. αιώνα. Αυτή έγινε η αιτία καταστροφής του τότε πολιτισμού, που είχε διαμορφωθεί στο δυτικό ιδίως τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πολιτική συνέπεια της εισβολής ήταν ο χωρισμός της Αυτοκρατορίας σε Δυτικό και Ανατολικό. Η επισημοποίηση του διαχωρισμού έγινε με το οριστικό σχίσμα του 1054 μ.Χ. Το ανατολικό, γνωστή “Βυζαντινή Αυτοκρατορία”, διατηρήθηκε συνεκτικό . Το Δυτικό επί δύο αιώνες βρισκόταν σε αναρχία. Το ενοποίησε βραχυχρόνια ο Καρλομάγνος και με τις ευλογίες του Πάπα της Ρώμης του ενστάλαξε πολιτική έντονα αντιορθόδοξη.
Η ανατολική Αυτοκρατορία η “Ρωμανία”, πλήρως εξελληνισμένη, δημιούργησε λαμπρό πολιτισμό με ιδεολογία τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Η επιδρομή όμως των Τούρκων και η κατάκτηση από αυτούς των χωρών που την συναποτελούσαν ήταν καταστροφική για τον πολιτισμό του ορθόδοξου κόσμου της Ανατολής. Παρά την σκληρή κατοχή, την εποχή της Τουρκοκρατίας οι Χριστιανικοί λαοί διατήρησαν την χριστιανική τους πίστη, το κοινοτικό πνεύμα της συναλληλίας, την γλώσσα τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, την νοοτροπία τους. Στην Δύση αρχικά επεκράτησε η ιδεολογία της εξουσιαστικής αυθεντίας του Ρωμαίου Ποντίφικα και των εξουσιαστικών μηχανισμών του, που οδήγησαν στην αντιμετώπιση των πολιτικών ζητημάτων με κοσμικό πνεύμα, σε θεσμούς σαφώς αντιχριστιανικούς, όπως η δημιουργία του κοσμικού Παπικού κράτους, και σε αντιχριστιανικές πολιτικές πράξεις όπως οι Σταυροφορίες και η Αποικιοκρατία. Με την “Αναγέννηση”, την μεταρρύθμιση του Προτεσταντισμού και τον “Διαφωτισμό”, η Εκκλησία στη Δύση μετετράπη σταδιακά σε θεσμικό πολιτειακό μόρφωμα, υποταγμένο “στα του Καίσαρος”. Η φιλοσοφία του “ορθού λόγου” επικάλυψε την μεταφυσική και περιθωριοποίησε το μήνυμα του Ευαγγελίου. Ως επιστέγασμα των μεταβολών αυτών ήταν η ανάδυση της ιδεολογίας του Εθνικισμού και του Καπιταλισμού , που οδήγησαν σε φρικτούς πολέμους τους λαούς της Δύσης. Δυστυχώς από το ρεύμα αυτό επηρεάστηκε και η Ορθόδοξη Τσαρική Ρωσσία.
Τον 19ο αιώνα οι Χριστιανικοί λαοί των Βαλκανίων με επαναστάσεις αποτίναξαν τον Τουρκικό ζυγό. Όμως οι Δυτικοί τους αντιμετώπισαν όπως και τους λαούς στους οποίους είχαν επιβάλλει την αποικιοκρατία, ως χώρους για εκμετάλλευση του υλικού τους πλούτου και των εργατών των.
Στην περίπτωση του Έθνους μας, όταν διαπίστωσαν ότι η Επανάστασή μας του 1821 είχε εδραιωθεί, επεδίωξαν το κράτος που θα δημιουργείτο να ήταν όσο το δυνατόν μικρό και αλυσοδεμένο με τα ληστρικά δάνειά των. Στη συνέχεια για να αλλοιώσουν τον πολιτισμό που κουβαλούσε, την ορθόδοξη πίστη του, τις παραδόσεις του, τον τρόπο ζωής του, το κοινοτικό πνεύμα, τις αξίες του, με όργανα τους γραικύλους (που η ιστορία μας διδάσκει ότι υπάρχουν σε όλες τις εποχές), άρχισαν το ξερίζωμα των. Εισήγαγαν με τον Φαρμακίδη τον Εθνοφυλετισμό στην Εκκλησία, διέλυσαν τα μοναστήρια όπου καλλιεργείτο η ιδέα της κοινοκτημοσύνης ως πρότυπο κοινωνικής συμβίωσης, οργάνωσαν την διοίκηση της Εκκλησίας ως κοσμική κρατική υπηρεσία για να την αποξενώσουν από το ανθρωποσωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου. Τα εθνικά κτήματα τα μετέτρεψαν σε υποθήκες των δανείων, που ανανεώνονταν διαχρονικά. Νόμοι σχεδόν αυτούσιοι από δυτικές χώρες θεσμοθετήθηκαν, αγνοώντας την ψυχοσύνθεση τα έθιμα και τις παραδόσεις του λαού μας. Το αποτέλεσμα ο Λαός μας ποτέ στα 200 χρόνια ζωής του Ελλαδικού κράτους δεν το αισθάνθηκε δικό του, δίπλα του, ήταν πάντα ο αντίπαλος στην πρόοδό του. 200 χρόνια μας αντιμετωπίζουν ως προτεκτοράτο και όλοι μαζί Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και τα τελευταία 50 χρόνια και Αμερικανοί με τους Ρώσσους αντιμάχονταν στην επιβολή κηδεμονίας και επιρροής.
Την ιστορία όμως, που οι πολιτικοί μας την αγνοούν, οι Δυτικοί την συμβουλεύονται όταν σχεδιάζουν την πολιτική τους και διαμορφώνουν τα πολιτικά τους δόγματα. Αυτό το διαπιστώνουμε στο βιβλίο «Η Μεγάλη Σκακιέρα, Η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές» του Zbigniew Brzezinski. Για να δούμε πως η σημερινή δυτική πολιτική ελιτ αυτοπροσδιορίζεται δεν έχουμε παρά να δούμε την απάντηση που έδωσε ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Σάμιουελ Χάντιγκτον σε βιβλίο του απαντώντας στο ερώτημα ποιός θα πρέπει να θεωρείται Ευρωπαίος. Η απάντησή του έχει ως εξής. “ Την επιβεβλημένη και ποιο διεισδυτική απάντηση απάντηση δίνει η μεγάλη ιστορική διαχωριστική γραμμή που υπήρξε από αιώνες , αυτή που χωρίζει τους χριστιανικούς λαούς της Δύσης από τους μουσουλμανικούς και ορθοδόξους λαούς.”
Ο Χ. Κίσινγκερ δήλωσε τα εξής για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό.
«Ο Ελληνικός Λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε την Ιστορία, τη γλώσσα, τη θρησκεία, το πολιτισμό, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, (Κύπρο), στη Μέση Ανατολή, (Συρία), σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για εμάς, για την πολιτική της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης».
Επομένως οι Δυτικοί δεν μας συμπεριλαμβάνουν στους λαούς της Δύσης.
Ας δούμε περαιτέρω και τα αποτελέσματα της εμμονικής προσκόλλησης του πολιτικού συστήματός μας στο δόγμα “ανήκομεν εις την Δύσιν” για την χώρα μας και για το χρονικό διάστημα των 50 χρόνων που ζούμε στο καθεστώς της ΕΟΚ και Ε.Ε.
Ως προς την οικονομία έχουμε . Την αποβιομηχανοποίηση τη χώρα μας, την μείωση της δυνατότητας της, να διατρέφει τον πληθυσμό της με τα προϊόντα που παράγει, ανάδειξη του Τουρισμού (που η πορεία του ρυθμίζεται εξωγενώς) ως τον βασικό τομέα της οικονομίας μας, δημιουργία ενός τεράστιου δημόσιου και ιδιωτικού χρέους και την μετανάστευση 500.000 Ελλήνων επιστημόνων και τεχνικών και ταυτόχρονα την ανεργία ύψους 15-18% του εργατικού δυναμικού.
Ως προς τους θεσμούς της. Έχασε η χώρα μας την δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής με την εκχώρησή της στην ΕΚΤ (όργανο ελεγχόμενο δημοκρατικά) , εκχώρησε την δημοσιονομική πολιτική της σε άτυπα αντισυνταγματικά όργανα ( Τρόϊκα, γιουρογκρουπ, δανειστές), εξευτέλιστηκε το Σύνταγμα της χώρας μας με τα μνημόνια, όπως και τα άμεσα όργανα του Κράτους μας που αναφέρονται στο Σύνταγμά μας.
Ως προς την νοοτροπία, τα ήθη τα έθιμά μας , την γλώσσα μας, την ιστορία μας γενικά την συλλογικότητά μας ως Λαού. Άνοιξαν οι πόρτες διάπλατα μέσα από τα ΜΜΕ στην “πλήση εγκεφάλου” των Ελλήνων. Μέσω αυτών καλλιεργήθηκε ο ατομισμός, ο καταναλωτισμός, ο χρηματισμός. Αναδείχθηκαν ως αξίες το χρήμα, οι υλικές απολαύσεις και εξοστρακίστηκαν η αξιοπρέπεια, η εντιμότητα, η φιλοπατρία, το κοινοτικό πνεύμα, η φιλανθρωπία. Η αποξένωση των ανθρώπων έγινε πραγματικότητα. Στα κείμενα που διαβάζουμε στα έντυπα, η γλώσσα μας κακοποιείται και εκβαρβαρίζεται με “φράγκικες” (αγγλικές κυρίως) λέξεις. Τα διαμάντια της λογοτεχνίας μας γίνονται δυσεύρετα στα σχολικά βιβλία και στα ΜΜΕ. Η χριστιανική διδασκαλία θεωρείται σκοταδισμός και προβάλλεται ο ορθολογισμός ως η μόνη αλήθεια. Η Εκκλησία περιθωριοποιείται με ευθύνη βεβαίως και των Επισκόπων της, που ταυτίζονται σε όλα με το πολιτικό σύστημα.
Όλα αυτά τα καταστροφικά για το Ελληνισμό έγιναν γιατί το πολιτικό σύστημα της χώρας μας είχε και έχει ως δόγμα το “Ανήκομεν εις την Δύσιν”.
Εάν δε εγκολπωθούμε (ο μη γένοιτο) και το τελευταίο ρηθέν από τον Μητσοτάκη “Είμαστε Δύση” τότε σίγουρα σε μια γενιά θα έχουμε δύσει ως Ελλαδικό κράτος.
Θα μας μένει μόνο ο ευσεβής πόθος να διατηρηθούμε ως Έθνος εν διασπορά στην Οικουμένη.
Η φωτογραφία που αναρτώ παρακάτω είναι από το περιοδικό “Αντί” της δεκαετίας του 1970 και προφητικά εικονίζει την πορεία των γεγονότων της τελευταίας μας πεντηκονταετίας.
