Η ΝΙΚΗ έχει τοποθετηθεί διεξοδικά για τις επιστημονικές, τεχνολογικές και νομικές παραμέτρους που καθιστούν τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες άκρως αμφιλεγόμενες. Διακυβεύεται, σήμερα και στο εγγύς μέλλον, η ελευθερία κάθε Έλληνα πολίτη, η προστασία των προσωπικών μας δεδομένων και του απορρήτου της ζωής μας, αλλά και η εθνική μας κυριαρχία και ασφάλεια.
Ιδιαιτέρως, επισημαίνουμε ότι η μετατροπή της ηλεκτρονικής ταυτότητας σε ψηφιακή ταυτότητα (δηλαδή ενσωματωμένη στο κινητό ή αλλού) ή σε κάρτα πολίτη, δηλαδή ως κάρτα ασκήσεως δικαιωμάτων και πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες, και δη με ενσωματωμένο «πορτοφόλι ψηφιακού ευρώ», είναι σημεία στα οποία η ΝΙΚΗ έχει κάθετη αντίρρηση, καθώς δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την άσκηση εξουσιών με ολοκληρωτισμό. Πολεμήσαμε τον Χίτλερ και κάθε τύραννο και θα τον πολεμήσουμε και πάλι!
Φυσικά, όλα τα παραπάνω αφορούν κάθε Έλληνα πολίτη ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, και στην βάση αυτή αναμένουμε και όλα τα υπόλοιπα κόμματα να υιοθετήσουν ανάλογες θέσεις. Η ελευθερία και η ασφάλεια δεν έχουν πολιτική απόχρωση.
Οι άνθρωποι της ΝΙΚΗΣ όμως είναι και σώμα από το σώμα της Εκκλησίας, σάρκα από την σάρκα της, όπως και κάθε Ορθόδοξος, ασχέτως άλλων πολιτικών πεποιθήσεων. Ας σημειωθεί ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει κατά καιρούς εκφράσει σαφή και συγκεκριμένη θέση, εκφράζοντας επιφυλάξεις και ανησυχίες για τις απόπειρες κατάργησης των προσωπικών ελευθεριών διαμέσου της κάρτας του πολίτη. Συγκεκριμένα, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Ανακοινωθέν 17/11/2010, τόνιζε, εκτός των άλλων, κατηγορηματικά, ότι «…κατ’ οὐδένα τρόπο πρέπει νά παραβιάζονται μέ αὐτήν (την «κάρτα του πολίτη») οἱ προσωπικές ἐλευθερίες». Σε παλαιότερο ανακοινωθέν ( 9/3/1993) η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναδεικνύοντας τούς κινδύνους των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων (όταν ακόμη περιείχαν απλές μαγνητικές λωρίδες και όχι τα έξυπνα μικροτσίπ (RFID) τόνιζε ότι «…ὑπάρχει ἡ δυνατότης μιᾶς ἐφιαλτικῆς ἀπειλῆς κατά τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν τοῦ πολίτου…». Στο ίδιο μήκος κύματος εκινείτο και η Ανακοίνωση της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους, αλλά και οι Ιερές Μονές των Αγίων Μετεώρων (13-6-1997).
Αναμφιβόλως, τα παραπάνω ισχύουν ανεξαρτήτως εάν υπάρχει κάποιος δυσώνυμος ή τυχαίος αριθμός που εμπεριέχεται ή συμβολίζει τη νέα ηλεκτρονική ταυτότητα. Να το πούμε απλά: Ακόμη και το σημείο του Σταυρού να έβαζε η κυβέρνηση επάνω στην ταυτότητα-κάρτα πολίτη, την απορρίπτουμε και επιφυλασσόμαστε για αυτό που αντιπροσωπεύει και για αυτό στο οποίο μπορεί να εξελιχθεί. Ο Χριστός σέβεται την ελευθερία του προσώπου, και για το λόγο αυτόν ό,τι πολεμά την ελευθερία μας βρίσκει αντίθετους.
Σαφέστατα επομένως, εάν υπάρχει και επιπρόσθετο ζήτημα θεολογικού χαρακτήρα στις νέες ταυτότητες, πέρα από τις δηλώσεις της Ιεράς Συνόδου που όλοι από ετών γνωρίζουμε, η τοποθέτηση για τα θέματα αυτά είναι αρμοδιότητα άλλων, την οποία και εμείς αναμένουμε από το σύνολο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ως επίλογο, χωρίς την παραμικρή ερμηνεία ή δικό μας σχόλιο, υπενθυμίζουμε δύο επίσημες αυθεντικές μαρτυρίες του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.
Η πρώτη μαρτυρία ανήκει στον π. Γρηγόριο του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγ. Ιωάννου Προδρόμου στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, ο οποίος περιγράφει σε χειρόγραφη επιστολή του το έτος 2015: «Πρίν ἀπό 30 χρόνια περίπου ὁ Ἃγιος Παΐσιος μοῦ εἲχε πῆ θά σᾶς συνηθίσουν στίς κάρτες (πού δέν εἶναι τίποτε) ἓως ὃτου φθάσουν στήν ἒξυπνη κάρτα πού θά εἶναι γιά ὃλες τίς χρήσεις: Ταυτότητα, διαβατήριο, ὑγεία, γιά ψώνια, για ὃλα. Αὐτήν εἶπε νά μήν τήν πάρετε. Δέν εἶναι τό σφράγισμα, ἀλλά ἒχει σχέση μέ το σφράγισμα.»
Η δεύτερη μαρτυρία αντλείται από το περίφημο χειρόγραφό του «Τά σημεῖα τῶν καιρῶν» όπου ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης αναφέρει: «Ἡ κάρτα, ἡ ταυτότητα, ἡ εἰσαγωγή τοῦ σφραγίσματος» τί φανερώνουν; Δυστυχῶς τό ράδιο μόνο παρακολουθοῦμε τί καιρό θά ἔχουμε. Τί θά μᾶς πῆ ὁ Χριστός; «ὑποκριταί, τό μέν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τά δέ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύναστε γνῶναι;» Ματθ. κεφ. 16,3. Μετά λοιπόν ἀπό τήν κάρτα, καί τήν ταυτότητα, «το φακέλλωμα» γιά νά προχωρίσουν πονηρά στό σφράγισμα, θά λένε συνέχεια στήν τηλεόραση, ὅτι πήρε κάποιος τήν κάρτα τοῦ δείνα, καί τοῦ σήκοσε (sic) τά χρήματα ἀπό τήν τράπεζα».
