Συμμετείχα στη συγκέντρωση για τα Τέμπη — όχι ως κίνημα «Ελληνικός Παλμός», αλλά ως απλός πολίτης, όπως όφειλα.
Μια συγκέντρωση αφιερωμένη στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν στα Τέμπη.
Εκεί, το ελάχιστο χρέος όλων μας είναι να σωπάσουμε μπροστά στον πόνο και να αφήσουμε να ακουστούν οι σπαρακτικές φωνές των χαροκαμένων μανάδων.
Όταν η Μαρία Καρυστιανού μιλά για το παιδί της, αυτό είναι αγώνας για δικαίωση και όχι πολιτική πράξη.
Το να της στερείται ο λόγος δεν είναι απλώς ένα ατυχές λάθος. Είναι μια βαθιά προσβολή στη μνήμη του νεκρού παιδιού της.
Μια άκομψη και απάνθρωπη στάση που πληγώνει το κοινό αίσθημα και εκθέτει όσους δεν καταλαβαίνουν ότι ο πόνος δεν μπαίνει σε λίστες ομιλητών. Η μάνα, ο πόνος και η αλήθεια προηγούνται.
Ως καρδιοχειρουργός, έχω βρεθεί πολλές φορές απέναντι στην απώλεια και έχω μάθει ότι μπροστά της στέκεσαι μόνο με σεβασμό, σιωπή και χαμηλωμένο βλέμμα.
Ως βουλευτής, όμως, οφείλω να πω και κάτι ακόμη: η Δημοκρατία μας αρρωσταίνει όταν δεν αντέχει να ακούσει τη φωνή των ανθρώπων που πονούν.
Γίνεται ακόμη πιο αδύναμη όταν επιχειρεί να περιθωριοποιήσει εκείνους που ζητούν όχι προνόμιο, αλλά το αυτονόητο: δικαιοσύνη.
Οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη απαιτούν αλήθεια, μνήμη και δικαίωση — και κανείς δεν μπορεί να τις φιμώσει.
Ας το καταλάβουμε καθαρά:
μια Πολιτεία που δυσφορεί μπροστά στη φωνή της μάνας που πενθεί έχει βαθύ ηθικό έλλειμμα.
Και όσο αυτό το έλλειμμα παραμένει,
η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα σιγήσει.
Ούτε θα ξεχαστεί.
