ΤΑ ΤΟΥΡΚΟΠΟΥΛΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΜΕ ΙΔΑΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗ «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΡΕΛΑΥΝΟΥΜΕ ΣΤΑ GAY PRIDE;
Ως Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός έχω ορισμένες εύλογες απορίες.
Την ώρα που στην Τουρκία τα παιδιά μεγαλώνουν με τα ιδανικά της «Γαλάζιας Πατρίδας», διδάσκονται εθνική ισχύ, γεωπολιτική επιρροή και φιλοδοξίες περιφερειακής κυριαρχίας, εμείς τι ακριβώς διδάσκουμε στα δικά μας παιδιά;
Ποιο είναι το εθνικό όραμα που προβάλλουμε;
Ποια είναι η μεγάλη ιδέα που εμπνέει τη νέα γενιά;
Γιατί, την ώρα που απέναντι οργανώνονται, εξοπλίζονται και σχεδιάζουν, εμείς ασχολούμαστε διαρκώς με ατζέντες που διχάζουν την κοινωνία και αποδομούν τις αξίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε διαχρονικά το Έθνος μας.
Και εδώ γεννάται ένα ακόμη ερώτημα.
Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου θα γινόταν ανεκτό να καθυβρίζονται και να προσβάλλονται συστηματικά τα ιερά σύμβολα της πίστης της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού;
Σε ποια άλλη χώρα θα γινόταν ανεκτό να διακωμωδούνται ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, ο Τίμιος Σταυρός και τα σύμβολα που εκατομμύρια άνθρωποι θεωρούν ιερά;
Η ελευθερία της έκφρασης είναι θεμελιώδες δικαίωμα.
Η βεβήλωση, όμως, της πίστης ενός λαού δεν είναι πρόοδος ούτε εκσυγχρονισμός, αλλά ένας βίαιος σκοταδισμός.
Και εδώ γεννάται μία ακόμη απορία.
Που είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που θεωρείται ο θεματοφύλακας του Έθνους μας;
Πού είναι οι πολιτικοί της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης;
Πού είναι οι βουλευτές που, κατά τα άλλα, δηλώνουν ευαίσθητοι σε κάθε μορφή κοινωνικής προσβολής;
Πού είναι οι ακαδημαϊκοί, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και οι άνθρωποι του πνεύματος;
Πού είναι οι καλλιτέχνες, οι λογοτέχνες και οι ποιητές αυτού του τόπου;
Πού είναι οι διανοούμενοι που μιλούν διαρκώς για σεβασμό, ανεκτικότητα και ανθρώπινα δικαιώματα;
Και κυρίως…
Πού είναι οι Ιεράρχες και οι κληρικοί μας όταν βεβηλώνονται δημόσια τα σύμβολα της Ορθοδοξίας;
Όταν προσβάλλονται τα πρόσωπα που εκατομμύρια Έλληνες τιμούν και σέβονται;
Όταν χλευάζονται τα θεμέλια της πίστης πάνω στα οποία οικοδομήθηκε το Γένος μας;
Γιατί αυτή η εκκωφαντική σιωπή;
Γιατί αυτή η αδράνεια;
Γιατί αυτή η ανοχή;
Σήμερα πολλοί Έλληνες αισθάνονται ότι μέσα στην ίδια τους την πατρίδα βιώνουν έναν πρωτόγνωρο ρατσισμό.
Αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας όταν υπερασπίζονται την πίστη τους, την οικογένειά τους και τις παραδόσεις τους.
Πού οδηγείται αυτή η κατάσταση;
Την ώρα που απέναντι ο Ερντογάν και η Τουρκία αμφισβητούν κυριαρχικά δικαιώματα, εξοπλίζονται ασταμάτητα και προβάλλουν αναθεωρητικές διεκδικήσεις, εμείς τι ακριβώς κάνουμε;
Ενισχύουμε την εθνική αυτοπεποίθηση, την ενότητα και την ομοψυχία ή καλλιεργούμε την απαξίωση κάθε έννοιας πατρίδας, πίστης και ιστορικής συνέχειας;
Η Ελλάδα δεν επιβίωσε επειδή ντράπηκε για την πίστη της.
Δεν επιβίωσε επειδή εγκατέλειψε την οικογένεια.
Δεν επιβίωσε επειδή απαρνήθηκε την ιστορία της.
Επιβίωσε γιατί κράτησε όρθιους τους πυλώνες που τη στήριξαν στους πιο δύσκολους αιώνες της ύπαρξής της:
ΠΑΤΡΙΔΑ – ΠΙΣΤΗ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Και αυτό είναι το ερώτημα που οφείλουμε να απαντήσουμε όλοι:
Θέλουμε μια Ελλάδα που θυμάται ποια είναι ή μια Ελλάδα που ξεχνά συνειδητά τον εαυτό της;
