Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσε τον δούλο Σου, Σωκράτη.
Σαν σήμερα, πριν από 16 χρόνια, δολοφονήθηκε ο Σωκράτης Γκιόλιας.
Δεν δολοφονήθηκε μόνο ένας άνθρωπος. Δέχθηκαν ένα βαρύ πλήγμα η δημοσιογραφία, η ελεύθερη ενημέρωση και το δικαίωμα κάθε πολίτη να γνωρίζει την αλήθεια.
Τον εκτέλεσαν με δεκαέξι σφαίρες, έξω από το σπίτι του, μπροστά στην οικογένειά του. Δεκαέξι χρόνια μετά, οι ένοχοι δεν έχουν λογοδοτήσει.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό.
Γιατί όπου δεν υπάρχει δικαιοσύνη και τιμωρία, το έγκλημα δεν τελειώνει. Επαναλαμβάνεται.
Η ατιμωρησία γεννά νέα εγκλήματα και πληγώνει τη δημοκρατία. Η δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ και άλλες υποθέσεις που εξακολουθούν να ζητούν πλήρη διαλεύκανση υπενθυμίζουν πόσο αναγκαίο είναι να αποδίδεται δικαιοσύνη.
Ως πολιτικός πλέον, βιώνω καθημερινά τι σημαίνει φίμωση από ένα μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης. Τι σημαίνει να αποσιωπάται η δράση σου, να αποκλείεται η φωνή σου και να επιχειρείται να μη φτάσει η άποψή σου στους πολίτες.
Γι’ αυτό σήμερα καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο πόσο πολύτιμη είναι η πραγματικά ελεύθερη δημοσιογραφία. Εκείνη που δεν υπηρετεί ισχυρά συμφέροντα, αλλά την αλήθεια. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, εξέφραζε ο Σωκράτης Γκιόλιας. Δεν φοβόταν να ερευνά, να αποκαλύπτει και να δημοσιοποιεί όσα άλλοι δεν ήθελαν να ακουστούν.
Η Ελλάδα ιδιαίτερα σήμερα έχει ανάγκη από δημοσιογράφους που υπηρετούν και μάχονται για την αλήθεια και όχι να σιωπούν ή να την διαστρεβλώνουν. Γιατί όταν φιμώνεται η ενημέρωση, δεν χάνει μόνο ο δημοσιογράφος. Χάνει ολόκληρη η κοινωνία.
Αιωνία η μνήμη του Σωκράτη Γκιόλια.
Η αλήθεια μπορεί να πολεμηθεί, αλλά δεν μπορεί να θαφτεί.
