Αμέσως μετά τη μεγάλη συγκέντρωση της Πινακοθήκης στις 17 Σεπτεμβρίου, επισκέφθηκα τον Πάνο Ρούτσι στο Σύνταγμα.
Μείναμε ώρα μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Δύο άνθρωποι – ΔΥΟ ΘΥΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ που στην Ελλάδα δεν υπάρχει.
Ο Πάνος, πατέρας ενός από τα αδικοχαμένα παιδιά των Τεμπών, βρίσκεται εκεί 11η μέρα σε απεργία πείνας. Μόνο αίτημά του: η εκταφή του παιδιού του, για να φανεί η αλήθεια που το επίσημο κράτος θάβει. Η καρδιά μου σφίχτηκε βλέποντας έναν πατέρα να αργοπεθαίνει οικειοθελώς, γιατί το κράτος και η Δικαιοσύνη σιωπούν.
Σε μια χώρα που φωτίζει τη Βουλή με «πολύχρωμες» σημαίες και κάνει το Σύνταγμα κέντρο διερχομένων,
θεωρούν «προσβολή» την κραυγή ενός πατέρα που ζητά το δίκιο του παιδιού του.
ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ.
Η Ελλάδα του 2025 δείχνει το πιο σκοτεινό της πρόσωπο:
Μια Δημοκρατία που πεθαίνει από ασιτία.
Μια Δικαιοσύνη που φιμώνει ακόμη και τα μνήματα.
Μια Πολιτεία που αφήνει έναν πατέρα να παλεύει μόνος του να ξεσκεπάσει τους δολοφόνους του παιδιού του.
ΑΛΙΜΟΝΟ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!!
Η κυβέρνηση και η Δικαιοσύνη θα έχουν στο λαιμό τους την ευθύνη της ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ.
Ζητώ –και ζητούμε όλοι–
👉 Άμεση παρέμβαση της Βουλής και της Δικαιοσύνης
👉 Ενεργοποίηση της Επιτροπής Αναφορών και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας
👉 Δικαίωση για όλα τα θύματα των Τεμπών
Δεν ζητούμε χάρη. Ζητούμε το αυτονόητο: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Ο Πάνος Ρούτσις δεν πρέπει να μείνει ούτε λεπτό μόνος.
