Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν επισημαίνει ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Σι Τζινπίνγκ και ο Ναρέντρα Μόντι ενσαρκώνουν 3 αρχαίες πολιτισμικές παραδόσεις που σήμερα διεκδικούν την κυριαρχία τους μέσα από το δικό τους σύστημα αξιών.
03-09-2025
Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Τα κράτη μας δεν είναι πανομοιότυπα & ούτε ισοδύναμα. Κάποια έχουν πλεονεκτήματα στη δημογραφία, άλλα στην οικονομική ανάπτυξη, άλλα στη γεωπολιτική, στους φυσικούς πόρους, στον εξοπλισμό ή στην τεχνολογία. Ωστόσο, κανένα δεν εξαρτάται από το άλλο. Πρόκειται για τρεις ανεξάρτητους πόλους. Αυτό είναι η πολυπολικότητα. Στο επίκεντρο του καθενός βρίσκεται η δική του θρησκεία, δική του ταυτότητα, δικός του πολιτισμός και πολύ μακρά ιστορία του. Αυτό έχει τεράστια σημασία.
Η Ρωσία συνειδητοποίησε & κατέληξε τελικά ότι δεν βλέπει τον εαυτό της όχι ως μέρος της Δύσης, αλλά ως το κέντρο ενός ανεξάρτητου Ρωσικού κόσμου. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ινδία και την Κίνα. Στο επίκεντρο της Κινεζικής ταυτότητας βρίσκεται η Κομφουκιανική ιδέα της Κινεζικής Αυτοκρατορίας. Ο μαοϊσμός και ο φιλελευθερισμός του Ντενγκ Σιαοπίνγκ ήταν απλά μέθοδοι εκσυγχρονισμού της κοινωνίας ώστε να μπορεί να αμυνθεί έναντι της Δύσης. Ο πυρήνας παραμένει αμετάβλητος. Η Κίνα υπερασπίζεται τις δικές της αρχές και τη δική μεταφυσική της.
Ο πυρήνας παραμένει αμετάβλητος – η Κίνα υπερασπίζεται τις αρχές και τη μεταφυσική της.
Παρομοίως, και η Ινδία, με την άνοδο του συντηρητικού κόμματος «Μπαράτια Τζανάτα Πάρτι» που έχει σαν επικρφαλής τον Ναρέντρα Μόντι, συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο την αντίθεσή της προς τη Δύση, ως Βεδικός παραδοσιακός πολιτισμός. Ο Μόντι έχει χαράξει σταθερή πορεία προς την αποαποικιοποίηση της Ινδικής συνείδησης και προχωρά αποφασιστικότητα προς αυτή την κατεύθυνση, κατανοώντας ότι το δυτικό σύστημα δεν ταιριάζει στην Ινδική κοινωνία, η οποία είναι δομημένη με βάση διαφορετικές αρχές.
Η Ρωσική πολιτιστική παράδοση έχει τις βαθιές ρίζες της στην Ινδοευρωπαϊκή κοινωνία, της εποχής των Σαρματών και των Σκυθών, όταν εμφανίστηκαν οι Σλάβοι. Ωστόσο, ως Ρώσοι δημιουργήσαμε πραγματικό παραδοσιακό πολιτισμό όταν προσχωρήσαμε στο Χριστιανισμό και στον Βυζαντινό πολιτισμό με την Ελληνορωμαϊκή κληρονομιά του. Είμαστε επομένως, οι κληρονόμοι της Ινδοευρωπαϊκής κουλτούρας & κώδικα.
Μετά το Μεγάλο Σχίσμα των Εκκλησιών τον 11ο αιώνα, οι δρόμοι μας με την Δύση χώρισαν. Εμείς συνεχίσαμε να αναπτύσσουμε αυτό τον πολιτισμό & αυτό τον κώδικα, ενώ η Δύση άρχισε να απομακρύνεται από αυτόν. Στη σύγχρονη εποχή του μοντερνισμού, η Δύση έχτισε έναν πολιτισμό βασισμένο πάνω σε αντιχριστιανικές και αντιρωμαϊκές αρχές, ερχόμενη σε ρήξη με τον ίδιο τον εαυτό της. Εμείς, παρά τις λοξοδρομήσεις, αποκλίσεις & τις αποστασίες του 18ου και του 20ου αιώνα, παραμείναμε φορείς της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης, στην οποία μας βάπτισε ο Άγιος Πρίγκιπας Βλαντιμίρ.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, καταλήξαμε να είμαστε οι μοναδικοί κληρονόμοι του αυτού του πολιτισμού. Η ευθύνη να είμαστε το προπύργιο της Ορθοδοξίας έπεσε πάνω μας. Δεν είναι τυχαίο που μας αποκαλούν Τρίτη Ρώμη. Είμαστε οι τελευταίοι κληρονόμοι όχι μόνο μιας χιλιετούς Ορθόδοξης Παράδοσης, αλλά και μιας πολύ βαθύτερης ιστορικής κληρονομιάς, που εκτείνεται μέχρι την Περσία και τη Βαβυλώνα, όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Μαλοφέγιεφ στο βιβλίο του “Η Αυτοκρατορία”. Τα τελευταία 500 χρόνια, εμείς οι Ρώσοι φέρνουμε το στέμμα της Αυτοκρατορίας, διατηρώντας & προστατεύοντας τον πυρήνα του πολιτισμού από τον οποίο αποστάτησε η Δύση και τον έχει εγκαταλείψει.
Δεν είμαστε μέρος της Δύσης· μάλλον, η Δύση είναι μια εκφυλισμένη εκδοχή δική μας. Αυτοί, οι Δυτικοί, αποσχίστηκαν & απομακρύνθηκαν από τον πολιτισμό, ενώ εμείς παραμείναμε πιστοί σε αυτόν, παρά τα λάθη μας. Αυτοί είναι οι άσωτοι γιοι που παραστράτησαν και βαδίζουν στην κόλαση. Εμείς είμαστε οι φορείς ενός αρχαίου πολιτισμού & κουλτούρας, οι Κινέζοι της δικής τους και οι Ινδοί της δικής τους.
Μετά από μια ιστορική περίοδο που δεν ήταν και η πιο ευνοϊκή για εμάς, εμείς, τα τρία αναγεννημένα κράτη-πολιτισμοί, συναντιόμαστε ξανά, έχοντας συνειδητοποιήσει τον βαθύτερο εαυτό μας. Μπροστά μας βρίσκεται ένας κοινός εχθρός: η Δύση. Ο Τραμπ θα μπορούσε να γίνει ένας ακόμη κυρίαρχος πόλος, αν είχε καταφέρει να απαγκιστρωθεί από την ηγεμονία των παγκοσμιοποιητών, όπως σκόπευε & υποσχέθηκε. Αλλά δεν τα κατάφερε.
Υπάρχουν ήδη τρεις πόλοι ενός πολυπολικού κόσμου. Αλλά το κλαμπ του πολυπολικού κόσμου είναι ανοιχτό σε όλους. Στους BRICS, ένα ευρύτερο σχήμα από την “Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης”, (SCO), υπάρχει χώρος και για τον Ισλαμικό, τον Αφρικανικό και τον Λατινοαμερικανικό κόσμο. Όσο περισσότερο μας επιτίθεται η Δύση, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε ο ένας στον άλλο. Ακόμη και ο Τραμπ συμβάλλει σε αυτό, καθιστώντας την διαδικασία αυτή μη αναστρέψιμη – υπό την πίεση του, η Ινδία προσχώρησε σε εμάς.
Υπάρχει και κάτι εσχατολογικό σε αυτό. Τώρα συνειδητοποιούμε τον βαθύτερο εαυτό μας και το πεπρωμένο μας, πιο έντονα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στα τελευταία 300 χρόνια. Το ίδιο ισχύει για τους Κινέζους και τους Ινδούς. Η Ινδία, που κάποτε ήταν αποικία, μόλις τώρα ξυπνάει & αφυπνίζεται πραγματικά, όπως και η Κίνα που επιστρέφει με ταχύτητα στον Κομφουκιανικό της πυρήνα. Ό,τι υπήρχε στην αρχή, στο ιστορικό παρελθόν αποκαλύπτεται ξανά στο τέλος.
Μπαίνουμε λοιπόν στην εποχή των κρατών-πολιτισμών, ενώ η Δύση, προσπαθώντας να διατηρήσει την ηγεμονία της, παρακμάζει & καταρρέει. Είναι πλέον προφανές & ξεκάθαρο σε όλους: Η ηγεμονία της έχει τελειώσει. Ζούμε στην επιθανάτια αγωνία της.
