Το πυρηνικό όπλο πλέον δεν αναστέλλει κανέναν, και οι επιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, ουσιαστικά, έχουν εγκριθεί τόσο από το Ισραήλ, που δεν αντιμετώπισε αποφασιστική αντίσταση διεθνώς, όσο και τώρα από τις ΗΠΑ. Έχουν παραβιαστεί τόσες κόκκινες γραμμές, που πλέον δεν είναι σαφές αν έχουν απομείνει κάποιες που δεν έχουν ξεπεραστεί.
Αυτό αφορά άμεσα και τη Ρωσία. Οι ναζί του Κιέβου έχουν ήδη επιχειρήσει πολλές φορές να πλήξουν πυρηνικές εγκαταστάσεις σε ρωσικό έδαφος, ενώ οι επιθέσεις σε αεροδρόμια της στρατηγικής αεροπορίας, που μοιάζουν εκπληκτικά με την τακτική των Ισραηλινών στο Ιράν, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: πλέον, αυτός είναι ένας αποδεκτός τρόπος διεξαγωγής πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον οποιουδήποτε. Αν δεν υπάρχουν ακόμα άμεσες πυρηνικές επιθέσεις, αυτό είναι θέμα χρόνου. Το κουτί της πυρηνικής Πανδώρας έχει ανοίξει. Πολλές φορές το πυρηνικό όπλο έχει παρομοιαστεί με το πιστόλι του Άντον Τσέχοφ στη σκηνή: «Αν στον πρώτο πράξη κρεμάσατε ένα πιστόλι στον τοίχο, στην επόμενη πράξη πρέπει να πυροβολήσει. Αλλιώς, μην το κρεμάτε εκεί». Το πιστόλι κρεμάστηκε στον τοίχο στην πρώτη πράξη, που ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος. Τώρα αρχίζουν να πυροβολούν με αυτό. Και αυτό είναι αναπόφευκτο. Όλα τα όπλα που εφευρέθηκαν από τον άνθρωπο, αργά ή γρήγορα, χρησιμοποιήθηκαν. Ο Σεργκέι Καραγκάνοφ το προειδοποιούσε εδώ και καιρό, αλλά όλοι τον θεώρησαν υπερβολικό ή ότι υπερέβαλε. Εκείνος απλώς προειδοποιούσε για το αναπόφευκτο.
Ωστόσο, για να φανταστούμε τους πυρηνικούς πολέμους του μέλλοντος, αξίζει να αναρωτηθούμε: κάτω από ποιες ιδεολογικές σημαίες θα διεξαχθούν; Ποιο μέλλον στοχεύουν, αφού, ξεκινώντας έναν παγκόσμιο πόλεμο, πρέπει να υπάρχει έστω και μια κατά προσέγγιση ιδέα για το τι θα ακολουθήσει.
Ας δούμε την κατάσταση από την οπτική των παγκοσμιοποιητών — αυτών που ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του αποκαλούσαν μέχρι πρόσφατα «βαθύ κράτος», αλλά των οποίων το εργαλείο φαίνεται να γίνονται πλέον οι ίδιοι. Η ιδεολογία του παγκοσμιοποιητισμού και η ματιά τους στο μέλλον αποτελούνται από δύο φάσεις.
Η πρώτη φάση συνίσταται στην εγκαθίδρυση μιας απόλυτης παγκόσμιας κυβέρνησης και την κατάργηση των κυρίαρχων κρατών — κατάλοιπα του συστήματος του Βεστφαλιανού. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να πραγματοποιηθεί μια ολική ανάμειξη όλων των λαών, να καταργηθούν τα εθνικά σύνορα και να μετατραπεί όλη η ανθρωπότητα σε ένα ενιαίο χωνευτήρι. Επιπλέον, ο ατομικισμός πρέπει να φτάσει στα άκρα και να καταργηθεί το φύλο, καθιστώντας το ζήτημα επιλογής (όπως παλαιότερα οι φιλελεύθεροι έκαναν το θρήσκευμα, την κοινωνική τάξη και την εθνότητα θέματα επιλογής). Όσοι αντιστέκονται σε αυτό και υποστηρίζουν την κυριαρχία και τις παραδοσιακές αξίες πρέπει να εξοντωθούν. Έτσι έβλεπε το μέλλον η συλλογική Δύση πριν από τον Τραμπ, πολεμώντας ήδη τη Ρωσία στην Ουκρανία, προετοιμαζόμενη για πόλεμο με την Κίνα και αποδυναμώνοντας τον ισλαμικό κόσμο με έγχρωμες επαναστάσεις ή ακόμα και άμεσες εισβολές. Παράλληλα, οι παγκοσμιοποιητές αποσταθεροποιούσαν και την εξουσία της χιντούτβα στην Ινδία.
Ήδη η πρώτη φάση προέβλεπε τη χρήση πυρηνικών όπλων, καθώς τα εμπόδια στο δρόμο προς την παγκόσμια κυβέρνηση έπρεπε να εξαλειφθούν με κάθε κόστος, χωρίς να λυπούνται την ανθρωπότητα στο σύνολό της — άλλωστε, θεωρείται ότι υπάρχει σε υπερβολική ποσότητα, αν μετρηθεί καθαρά ποσοτικά.
Η δεύτερη φάση είναι ακόμα πιο ριζοσπαστική: η συνειδητή υπέρβαση και ακόμα η κατάργηση της ανθρωπότητας υπέρ ενός ισχυρού τεχνητού νοήμονος. Αυτό ονομάζεται μοναδικότητα (singularity) και έχει γίνει δημοφιλής έννοια μεταξύ των παγκοσμιοποιητών-μελλοντολόγων. Αρχικά, οι μετανάστες αντικαθιστούν τον γηγενή πληθυσμό, οι τρανσέξουαλ αντικαθιστούν τα δύο φυσικά φύλα και τις παραδοσιακές οικογένειες, και τελικά, οι ίδιοι οι μετανάστες και οι τρανσέξουαλ αντικαθίστανται από τεχνητή νοημοσύνη και κυβόργκους. Αυτό δίνει ακόμα περισσότερους λόγους για τη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον όσων θεωρούνται ανεπανόρθωτα ξεπερασμένοι. Η ανθρωπότητα είναι σαν τα παλιά τηλέφωνα με κουμπιά ή οι πρώτοι υπολογιστές με διάτρητες κάρτες — ο τόπος της είναι στον σκουπιδότοπο, μαζί με τα πυρηνικά απόβλητα.
Προς αυτό κατευθυνόταν η συλλογική Δύση πριν από τη νίκη του Τραμπ. Το κίνημα του Τραμπ και το MAGA (Make America Great Again) κέρδισαν τις εκλογές στις ΗΠΑ ακριβώς επειδή αντιτάχθηκαν σε αυτό το σχέδιο για το μέλλον. Αυτό περιλάμβανε αντιμιλιταρισμό, αντιπαρεμβατισμό, απόρριψη της παράνομης μετανάστευσης και απαγόρευση των ΛΟΑΤΚΙ*. Το μέλλον φαινόταν να οδηγείται σε έναν πολυπολικό κόσμο (κάτι που δήλωσε ανοιχτά ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο), ενώ η πυρηνική εξόντωση της ανθρωπότητας ακυρωνόταν ή αναβαλλόταν. Επίσης, προβλεπόταν η εκτόνωση των συγκρούσεων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, που είχαν πυροδοτηθεί από τους παγκοσμιοποιητές.
Ο Τραμπ ακολούθησε το πρόγραμμα MAGA για λίγο. Πραγματοποίησε ορισμένα πράγματα: αν και δεν απαγόρευσε τα ΛΟΑΤΚΙ, τα περιόρισε σημαντικά, ξεκίνησε την αυστηρή απομάκρυνση παράνομων μεταναστών και έκλεισε την έδρα του παγκοσμιοποιητικού εξαγωγέα φιλελευθερισμού και έγχρωμων επαναστάσεων, το USAID, απολύοντας όλους τους υπαλλήλους του. Φαινόταν ότι η πυρηνική ολοκαύτωση αναβαλλόταν, και η προσοχή στρεφόταν στον Βορειοαμερικανικό ήπειρο — στον Καναδά, που παραμένει στα χέρια των παγκοσμιοποιητών, και στη Γροιλανδία.
Ωστόσο, μόλις ο κόσμος ανέπνευσε με ανακούφιση και η εκλογική βάση του MAGA χάρηκε γεμάτη ελπίδες για ένα εναλλακτικό μέλλον χωρίς πολέμους και πυρηνικό χειμώνα, το Ισραήλ ξεκίνησε πόλεμο εναντίον του Ιράν, επιτέθηκε στο πυρηνικό του δυναμικό, και ο Τραμπ ενεπλάκη σε αυτόν τον πόλεμο, εξαπολύοντας βομβιστικές επιθέσεις στο Φορντό — το κέντρο πυρηνικών ερευνών του Ιράν. Αυτή ήταν μια απότομη στροφή όσον αφορά το μέλλον και, ουσιαστικά, η αρχή του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου. Γιατί, αν ανοίξεις το κουτί της Πανδώρας, δεν μπορείς να το κλείσεις. Ο Τραμπ το άνοιξε. Και ποιο είναι το όραμα αυτού του μέλλοντος, λαμβάνοντας υπόψη την ιδεολογία του Τραμπ, που σε μεγάλο βαθμό αποκλίνει (αν και όχι τόσο όσο όλοι ήλπιζαν) από τον φιλελεύθερο παγκοσμιοποιητισμό;
Αν δεχτούμε την υπόθεση ότι το ίδιο το παγκοσμιοποιητικό «βαθύ κράτος», που ο Τραμπ προσπάθησε να καταργήσει, αποδείχθηκε ισχυρότερο από ό,τι πιστεύαμε, τότε ίσως αυτό να χρησιμοποίησε τον Τραμπ και το εθνικιστικό του πρόγραμμα. Ενώ οι υποστηρικτές του Τραμπ πίστευαν ότι ο εθνικισμός θα σήμαινε εστίαση στα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ και εξάλειψη των παγκοσμιοποιητών, το «βαθύ κράτος» είχε τις δικές του σκέψεις. Ποιες ήταν αυτές;
Το πιο λογικό συμπέρασμα είναι το εξής: τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών για μια ομαλή και εκούσια μεταβίβαση της εξουσίας σε μια παγκόσμια κυβέρνηση άρχισαν να κολλάνε και τελικά έφτασαν σε αδιέξοδο. Η άνοδος της Ρωσίας και της Κίνας, η κίνηση προς την πολιτισμική κυριαρχία της Ινδίας, του ισλαμικού κόσμου, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, καθώς και η εμφάνιση και ενίσχυση των BRICS, έθεσαν την πολυπολικότητα σε ευθεία αντίθεση με την παγκόσμια μονοπολικότητα. Ο πόλεμος της συλλογικής φιλελεύθερης-παγκοσμιοποιητικής Δύσης εναντίον της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας, ακόμα και αν ήταν πυρηνικός, θα μπορούσε να καταλήξει υπέρ της Δύσης.
Τότε πάρθηκε η δόλια απόφαση να μην αντισταθούν στη συντηρητική στροφή, στην άνοδο του εθνικισμού και του λαϊκισμού, καθώς και στην ενίσχυση της πολυπολικότητας, αλλά να τα εκμεταλλευτούν για τους δικούς τους σκοπούς. Η εγκαθίδρυση παγκόσμιας κυβέρνησης αποφασίστηκε να αναβληθεί, και προς το παρόν υιοθετήθηκε ένα ενδιάμεσο σχέδιο «σύγκρουσης πολιτισμών». Γι’ αυτό επιτράπηκε η άνοδος του εθνικιστή Τραμπ στην εξουσία στις ΗΠΑ. Ένα σημάδι ήταν ο «χαιρετισμός Μπέλαμι», που εκτελέστηκε δύο φορές από τον Ίλον Μασκ, στη συνέχεια από τον Στιβ Μπάνον και άλλους συμμετέχοντες στη Συνδιάσκεψη Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης (CPAC), όπου παρευρέθηκε ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς. Τώρα το πρόσωπο της Αμερικής είναι ο εθνικισμός. Αυτό φαίνεται να είναι αντίθετο με τον διεθνισμό των παγκοσμιοποιητών. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη τα μακροπρόθεσμα σχέδια για την πυροδότηση πυρηνικού πολέμου, αυτός ήταν ο ταχύτερος τρόπος για να επιτευχθούν αποτελέσματα.
Ένα άλλο υπερεθνικιστικό καθεστώς — η κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ — έγινε ακόμα ένας παράγοντας για την υποκίνηση της «σύγκρουσης πολιτισμών». Εδώ, η μέθοδος διεξαγωγής πολέμου των Ισραηλινών με τους Παλαιστίνιους, οι πρακτικές μαζικής γενοκτονίας του άμαχου πληθυσμού της Γάζας, θυμίζουν τα καθεστώτα που τα ίδια τα θύματα υπήρξαν οι Εβραίοι κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Ο Νετανιάχου είναι η ισραηλινή εκδοχή του «χαιρετισμού Μπέλαμι». Οι επιθέσεις στον Λίβανο και τώρα η πρόκληση πολέμου με το Ιράν ταιριάζουν απόλυτα σε αυτό το πρότυπο. Το πυρηνικό δυναμικό του Ιράν, που δέχεται πλήγματα από τους Ισραηλινούς, είναι η ενεργοποίηση μιας βρώμικης βόμβας, δηλαδή η αρχή ενός πυρηνικού πολέμου. Τώρα σε αυτό ενεπλάκη και ο Τραμπ.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Ουκρανία στην τρέχουσα κατάστασή της είναι ακόμα ένα εργαλείο των παγκοσμιοποιητών. Εκεί ο νεοναζισμός ανθεί στην πιο απροκάλυπτη μορφή του, ενώ η αποκατάσταση των ναζιστικών εγκληματιών και οι διώξεις με βάση τη γλώσσα και τη θρησκεία έχουν γίνει καθημερινή πρακτική. Και πάλι ο πυρηνικός παράγοντας: οι συνεχείς βομβαρδισμοί του πυρηνικού σταθμού του Ζαπορίζιε, οι απόπειρες επίθεσης στον πυρηνικό σταθμό του Κουρσκ και, τέλος, η επίθεση στη ρωσική πυρηνική τριάδα. Όλα αυτά, χωρίς αμφιβολία, όχι μόνο με την έγκριση των παγκοσμιοποιητών, αλλά υπό τον άμεσο έλεγχο και τις οδηγίες τους.
Μήπως η δοκιμαστική σύγκρουση δύο πυρηνικών δυνάμεων — του Πακιστάν και της Ινδίας — ανήκει στην ίδια κατηγορία; Παρεμπιπτόντως, αυτοί που την προκάλεσαν δεν έχουν ακόμα ταυτοποιηθεί.
Απομένει μόνο να εμπλακούν η Κίνα και η Βόρεια Κορέα. Και να περιμένουμε τη στιγμή που η Ρωσία, της οποίας η υπομονή θα εξαντληθεί, θα ενταχθεί στη διαδικασία της πυρηνικής κλιμάκωσης.
Το κύριο συμπέρασμα: είναι πολύ πιθανό οι παγκοσμιοποιητές να αποφάσισαν να επαναδιατυπώσουν τον πυρηνικό πόλεμο, στον οποίο οδηγούσαν και προηγουμένως. Όχι απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ της συλλογικής Δύσης και της πολυπολικής ανθρωπότητας (όπου θα μπορούσαν να ηττηθούν), αλλά έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, χρησιμοποιώντας ακόμα και τους εχθρούς τους, όπως ο Τραμπ. Σε αυτή την περίπτωση, η παγκόσμια κυβέρνηση θα εγκαθιδρυθεί όχι τώρα, αλλά μετά τον πυρηνικό πόλεμο, όταν ένα σημαντικό μέρος της ανθρωπότητας θα έχει χαθεί, οι επιζώντες θα παρακαλούν για οποιαδήποτε ειρήνη με οποιουσδήποτε όρους, και τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη θα πάρουν την πρωτοκαθεδρία, καθώς οι σύγχρονοι πόλεμοι εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από αυτά. Έτσι, η μοναδικότητα θα έρθει όχι οικειοθελώς, αλλά μέσω ενός κύματος απόλυτης βίας.
Εδώ αποκαλύπτεται η σημασία του «χαιρετισμού Μπέλαμι». Είναι προφανές ότι ούτε ο σοσιαλισμός ούτε ο φιλελευθερισμός μπορούν πλέον να εμπνεύσουν κανέναν. Αυτά είναι ιδεολογικοί φανταστικοί πόνοι ενός παρελθόντος που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Αυτές οι ιδεολογίες έχουν ξεπεραστεί, έχουν μετατραπεί σε κιτς και σάπια παραμόρφωση. Κάποτε ενέπνεαν ενθουσιασμό, τώρα έχουν γίνει εντελώς αποκρουστικές. Η ενέργεια βρίσκεται στην πλευρά του λαϊκισμού και, συχνά, του εθνικισμού, της συντηρητικής επανάστασης.
Παλαιότερα, οι φιλελεύθεροι κατέστειλαν κάθε ίχνος πατριωτισμού και χλεύαζαν τους συντηρητικούς. Τώρα αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική. Αρχικά δοκίμασαν τον ουκρανικό νεοναζισμό. Και, πρέπει να παραδεχτούμε, αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό: μια χώρα που διαλύεται, με έναν αποπροσανατολισμένο πληθυσμό και μάχες ολιγαρχών υπό την εξουσία φανερά παράφρονων, μετατράπηκε σε ένα συνεκτικό και αποτελεσματικό όπλο, που ζει από το μίσος και την οργή. Σε αυτή την κατάσταση, μια κοινωνία με «χαιρετισμούς Μπέλαμι» και πορείες με πυρσούς μπορεί να σκοτώσει τα πάντα γύρω της, ακόμα και τον εαυτό της. Από εδώ προκύπτει η βρώμικη βόμβα, η λυσσαλέα αντίσταση στον ρωσικό στρατό και οι συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις.
Βλέποντας πώς λειτουργεί αυτό, οι παγκοσμιοποιητές, πιθανότατα, αποφάσισαν να μην εξοντώσουν τον Τραμπ πρόωρα. Και τώρα τον χρησιμοποιούν για τους ίδιους σκοπούς — ουσιαστικά, έχουν ήδη πυροδοτήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αντίθεση με τον εξαντλημένο κομμουνισμό και φιλελευθερισμό, ο εθνικισμός διατηρεί σε μεγάλο βαθμό το ενεργειακό του δυναμικό. Και όσο πιο δυνατά όλοι επαναλαμβάνουν «ποτέ ξανά», τόσο πιο κοντά είναι αυτή η «επιστροφή των βαρβάρων» — από το MAGA μέχρι τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό, από το καθεστώς του Κιέβου μέχρι τον υπερδεξιό σιωνισμό με την «Τορά του Πολέμου» του Ιτσχάκ Σαπίρα, από την ινδική χιντούτβα μέχρι τα «καφέ μπερέ» της λατινοαμερικανικής εξέγερσης στην Καλιφόρνια και το Τέξας, από το BLM και τη θεωρία κριτικής φυλής μέχρι τον νέο ευρωμιλιταρισμό του Μερτς, του Μακρόν και του Στάρμερ. Ποια είναι η Τζόρτζια Μελόνι, μάλλον όλοι το φαντάζονται. Αυτό είναι επίσης «χαιρετισμός Μπέλαμι». Πώς αποκαλούν τη χώρα μας οι παγκοσμιοποιητές στη Δύση, νομίζω δεν χρειάζεται να το υπενθυμίσω. Μαντέψτε μόνοι σας.
Φαίνεται ότι οι παγκοσμιοποιητές αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική. Αντί να πολεμούν την άνοδο του εθνικισμού και της πολυπολικότητας, αποφάσισαν να τα υιοθετήσουν, αλλά μόνο υπό τον όρο ενός πολέμου όλων εναντίον όλων — κατά προτίμηση πυρηνικού ή που θα εξελιχθεί σε πυρηνικό. Και μετά, σύμφωνα με το σχέδιό τους, θα εγκαθιδρυθεί η παγκόσμια κυβέρνηση, θα συμβεί η μοναδικότητα. Και θα έρθει αυτό που η χριστιανική παράδοση αποκαλεί «βασιλεία του Αντιχρίστου». Το γεγονός ότι ο πυρηνικός πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει στην Αγία Γη, με πρωτοβουλία Ισραηλινών πολιτικών που πιστεύουν ότι ανοίγουν τον δρόμο για τον ερχομό του Μεσσία, ενώ οι Σιίτες απαντούν με την ελπίδα ότι σύντομα θα επέμβει ο «κρυμμένος Ιμάμης» — ο Μαχντί, που προορίζεται να νικήσει τον Ντάτζαλ — δεν μπορεί να είναι απλή σύμπτωση.
Τι πρέπει να κάνει η Ρωσία σε αυτή την κατάσταση; Το πιο ανόητο θα ήταν να συνεχίσουμε να παίζουμε το ρόλο της γάτας Λεοπόλδου, να προσκολλούμαστε στα απομεινάρια ενός ειρηνικού σοσιαλιστικού και αφελούς παλιοφιλελεύθερου κοσμοθεωρητικού πλαισίου, ελπίζοντας στον ΟΗΕ και τη φιλία των λαών. Μια τέτοια αμέλεια, εν μέσω ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου που έχει ήδη ουσιαστικά ξεκινήσει, δεν θα ήταν απλώς λανθασμένη, αλλά εγκληματική. Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Τι είμαστε διατεθειμένοι να αντιτάξουμε στον «χαιρετισμό Μπέλαμι», όταν αυτοί που τον ανταλλάσσουν δεν καταλαβαίνουν την ανθρώπινη γλώσσα και τις ανθρωπιστικές εκτιμήσεις; Ρωτήστε, αν θέλετε, τα παιδιά της Γάζας που πέρασαν από τη μηχανή του κιμά.
Στην εποχή της ναζιστικής Γερμανίας, αντιτάξαμε μια σκληρή, ολοκληρωτική ιδεολογία, πειθαρχημένη και αρκετά επιθετική, που απαιτούσε πλήρη αυτοθυσία για χάρη της τάξης και της πατρίδας. Σταδιακά, αυτή εξαντλήθηκε. Και η επιστροφή σε αυτήν είναι αδύνατη. Τώρα, όμως, αντιμετωπίζουμε έναν κόσμο όπου, όπως τότε, όλα αποφασίζονται από έναν μόνο παράγοντα: τη ωμή δύναμη, την αποφασιστικότητα για μια εξαιρετικά ανήθικη, ακόμα και αυτοκτονική πράξη, την συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα αποφάσεων και ενεργειών, το ατελείωτο και φαινομενικά τολμηρό ολικό ψέμα, που παρουσιάζει ήρεμα το θύμα ως δήμιο και το αντίστροφο.
Και σε αυτόν τον αχαλίνωτο κόσμο, η Ρωσία — σαν τη γάτα Λεοπόλδο με μια κινηματογραφική ειρηνόφιλη συνείδηση, έτοιμη να λυπηθεί τον εχθρό και να διαπραγματευτεί με αυτούς που μας οργάνωσαν όλο αυτό. Χωρίς ιδεολογία, μόνο με τις καλύτερες προθέσεις, φιλικότητα και μια κυρίαρχη παράκληση — αν είναι δυνατόν, να μας αφήσουν ήσυχους. Και η απάντηση: δεν γίνεται. Και το πυρηνικό όπλο δεν θα σώσει ούτε θα προστατεύσει κανέναν από τίποτα. Επιπλέον, φαίνεται ότι αυτοί που σχεδιάζουν όλα αυτά έχουν ήδη αποφασίσει ότι αυτός ο πόλεμος που ξεκίνησε θα είναι πυρηνικός.
Γι’ αυτό, πρώτα απ’ όλα, χρειαζόμαστε μια ιδεολογία. Μια νέα και ζωντανή, γεμάτη ενέργεια, αιχμηρή, φρέσκια, κινητοποιητική, που απελευθερώνει τα αποθέματα της εσωτερικής ανθρώπινης ενέργειας. Μια ιδεολογία της ιερής και ατέλειωτης Ρωσικής Δύναμης.
*Σημείωση: Το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ έχει χαρακτηριστεί εξτρεμιστικό και έχει απαγορευτεί στη Ρωσία
Αλεξάντερ Ντούγκιν
