Πρώτη μέρα τοῦ νέου ἔτους καὶ πάνω ἀπὸ εὐχὲς γιὰ ὑγεία καὶ κοσμικοῦ τύπου εὐτυχία (ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὑπάρχουν πολὺ πιὸ σημαντικὰ πράγματα ἀπὸ αὐτά), ἐμεῖς ἂς κάνουμε τὴν εὐχὴ (καὶ συνάμα τὴν προσευχὴ) γιὰ ἀφύπνιση ἀπὸ τὸ σκοτάδι ποὺ βυθιζόμαστε, γιὰ μετάνοια καὶ ἔγερση ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς πνευματικῆς μας ἀρρώστιας καὶ παραλυσίας. Γιατί, καθὼς ὅλα γύρω μας λυσσομανοῦν καὶ ἀνταριάζουν, εἶναι πιὸ ἐπιτακτικὰ καὶ ἀγωνιωδῶς ἐπίκαιρα ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου ὅτι «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίτας καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας» (Πρός Ρωμαίους ιγ΄11-14)
Καθώς λοιπόν μόλις ξημέρωσε τό (ἀπό πολλές ἀπόψεις) κρίσιμο 2024, καιρός ἐπιτέλους νά δώσουμε – πρός ἑαυτούς καί ἀλλήλους – πραγματικές εὐχές, ὄχι κοσμικές ἀλλά πνευματικές. Καλή λευτεριά καί πνευματική ἀναγέννηση στήν καταματωμένη πατρίδα μας, καλή ἀνάσταση καί γιά τούς πεπτῶτες στό σκοτάδι τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Θεό ἑαυτούς μας, καλή ὁμολογία Χριστοῦ καί ἀνάκληση ἀπό τή ζοφερή αἰχμαλωσία στήν ὁποία ἀφεθήκαμε νά βουλιάζουμε. Καί νά μᾶς δώσει Ἐκεῖνος πνεῦμα μετανοίας καί λίγη ἀπό τή δύναμη, ὥστε αὐτές οἱ εὐχές νά μή μείνουν ἁπλῶς στά χείλη, ἀλλά νά κατέβουν στήν καρδιά, νά τήν πλημμυρίσουν καί νά τήν ἁλώσουν. Εὐχαῖς καί πρεσβείαις τῆς Παναγίας Μητέρας Του καί πάντων τῶν Ἁγίων.
