Τὸ «ξεσκέπασμα» τῶν πολιτικῶν συμμοριῶν ἀποτελεῖ τὴν τελικὴ συνειδητοποίηση τοῦ πολίτη ὅτι τὸ παραδοσιακὸ πολιτικὸ θέατρο εἶναι μιὰ καλοστημένη ἀπάτη. Τὸ πραγματικὸ ξεσκέπασμα συμβαίνει ὅταν ὁ πολίτης σταματᾶ νὰ πιστεύει στὰ μεγάλα λόγια, στὶς ὑποσχέσεις καὶ στὰ κομματικὰ λάβαρα.
Οἱ μασόνοι σατανιστὲς ποὺ ἔφεραν τὸ πολιτικὰ κόμματα μὲ τὶς τὶς ἰδεολογίες τους στὴν χώρα μας εἶχαν λυσσάξει ἀπὸ τὸ ἐδάφιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς(Κατά Λουκάν ιε΄, 11-32), ὅταν ὁ στοργικὸς πατέρας ἔχοντας ἰδιωτικὴ περιουσία (τὸ κτῆμα ὅπου καλλιεργοῦσε μετὰ τῶν ἐργαζομένων στὸ κτῆμα καὶ τοῦ ἐπέφερε αὐτόνομη οἰκονομικὴ βίωση) καὶ δέχθηκε τὸν μετανοημένο ἄσωτο υἱό του (Κατά Λουκάν ιε΄, 11-32)
Ὁ σκοπός τους πλέον ἦταν νὰ ἀφαιρέσουν τὸ ἔλεος τοῦ πατέρα, καὶ τοῦ κάθε γονιοῦ καὶ νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ τὴν κρατικὴ πρόνοια τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἐὰν ρωτοῦσαν σήμερα τὸν Μάρξ, καὶ τὸ κάθε ἀρχηγίσκο βλαμμένο αὐτῆς τῆς συμμορίας ἐὰν ἔκανε καλὰ ὅπου ὁ πατέρας ἐκεῖνος τῆς παραβολῆς τοῦ ἱεροῦ μας Εὐαγγελίου ἔκανε καλὰ ὅπου δέχθηκε τὸν ἄσωτο υἱό του, θὰ ἀπαντοῦσε μὲ θράσος καὶ ἔπαρση ὅτι αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει τὸ κράτος. Θὰ σοῦ ἀνταπαντοῦσε ὅτι ἐκεῖνος ὁ πατέρας δὲν εἶχε κανένα δικαίωμα νὰ ἐχει ἰδιωτικὴ περιουσία (τὸ κτῆμα του).
Ἔτσι σήμερα οἱ δυὸ αὐτὲς πολιτικὲς ἀντίχριστες ὀχιὲς (Μητσοτακίστικη καὶ Τσιπρακίστικη) συνεννοήθηκαν νὰ φέρουν καὶ ἕνα δεύτερο ΕΝΦΙΑ . Ὁ σκοπός; Νὰ ἐξαναγκασθεῖ νὰ πωλήσει τὴν περιουσία του ὁ γονιός, γιὰ νὰ μὴν μπορέσει νὰ τὴν δώσει στὰ παιδιά του. Τὸν λόγο θὰ τὸν ἔχουν οἱ τράπεζες καὶ τὸ κράτος, ὅπου μέσα ἀπὸ τὰ ἐξαντλητικὰ δάνεια θὰ τοὺς τοὺς πάρουν τὰ σπίτια. Θέμα χρόνου εἶναι, ἀρκεῖ νὰ δουλέψουν καλὰ οἱ ἄτιμες παγίδες ποὺ στήνουν ὡς δόκανα στοὺς δύστυχους πολῖτες. Ὁ λεγόμενος «δημοτικὸς ΕΝΦΙΑ» εἶναι πλέον πρὸ τῶν πυλῶν, καθὼς μέσῳ τοῦ νέου «Κώδικα Αὐτοδιοίκησης» θεσμοθετεῖται τὸ «Τέλος Τοπικῆς Ἀνάπτυξης» (ΤΤΑ), τὸ ὁποῖο θὰ ἐπιβάλλεται στὰ ἀκίνητα ἀπὸ τὴν 1η Ἰανουαρίου 2027.
Αὐτὸ τὸ νέο χαράτσι ἐπιβεβαιώνει πλήρως τὴ συστημικὴ συνέχεια τῆς κρατικῆς παρέμβασης στὴν ἰδιωτικὴ περιουσία, καθὼς οἱ Δῆμοι ἀποκτοῦν πλέον τὴν δική τους, ἀπ’ εὐθείας φορολογικὴ πρόσβαση στὰ ἀκίνητα τῶν πολιτῶν. Ὁ πολίτης ὡς μόνιμος «ἐνοικιαστής»: Εἴτε πρόκειται γιὰ τὴν κεντρικὴ «ἀριστερὴ» ἢ «δεξιὰ» κυβέρνηση, εἴτε γιὰ τὴν τοπικὴ αὐτοδιοίκηση, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὸ ἴδιο. Ὁ πολίτης ὑποχρεοῦται νὰ πληρώνει διπλὸ καὶ τριπλὸ χαράτσι γιὰ τὸ ἴδιο ντουβάρι, χάνοντας στὴν οὐσία κάθε ἔννοια πραγματικῆς ἰδιοκτησίας.
Χωρὶς δική του περιουσία, ὁ ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νὰ εἶναι αὐτόνομος. Ἡ ἐπιβίωσή του ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν εὔνοια τῶν κυβερνώντων. Ἠθικὲς ἔννοιες ὅπως ἡ φιλανθρωπία, ἡ θυσία καὶ ἡ ἀνιδιοτελὴς προσφορὰ ἀντικαθίστανται ἀπὸ «δικαιώματα» καὶ «ὑποχρεώσεις» ποὺ ὁρίζει ὁ νόμος. Δὲν εἶναι ὅτι κόπτονται γιὰ νὰ μὴν ἀδικήσουν τον μὴν ἔχοντα τὸν χιτῶνα, ἀλλὰ νὰ μπορεῖ τὸ κράτος νὰ δώσει τροφὴ καὶ ἐπιβίωση (ὡς Σὺν+ΤΡΟΦΟΣ ΠΑΤΕΡΟΥΛΗΣ) στὸ καλὸ καὶ ὑπάκουο πολίτη (“υἱό”) ὅπου θὰ δεχθεῖ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα καὶ τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου
Αὐτό, σύμφωνα πολύ σωστά μὲ τοὺς ἐπικριτὲς αὐτῶν τῶν συστημάτων, ἀπογυμνώνει τὴν κοινωνία ἀπὸ τὴν πνευματικότητά της καὶ τὴ μετατρέπει σὲ μιὰ μηχανική, ὑλιστικὴ δομή. Γιὰ ἕνα κομμουνιστικὸ σύστημα, ἡ ἐλεημοσύνη δὲν θεωρεῖται ἀρετή, ἀλλὰ σύμπτωμα μιᾶς ἄδικης, ταξικῆς κοινωνίας.
Ἡ φιλανθρωπία θεωρεῖ τὸ κομουνιστικὸ σύστημα ὑπάρχει μόνο ἐπειδὴ ὑπάρχει φτώχεια καὶ ἀνισότητα. Ἂν τὸ κράτος κατέχει ὅλο τὸν πλοῦτο καὶ τὸν μοιράζει ἰσότιμα σὲ ὅλους, κανεὶς δὲν θὰ ἔχει ἀνάγκη νὰ ζητήσει ἐλεημοσύνη.
Ἡ θεσμοθέτηση: Ἡ ἐλεύθερη προσφορὰ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ κρατικὴ πρόνοια. Ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη γίνεται γραφειοκρατικὸ καθῆκον τῆς Πολιτείας.
Ἡ ἐλεημοσύνη τῆς καρδιᾶς: Εἶναι μιὰ πράξη ποὺ ἐμπεριέχει ἀναγνώριση, σεβασμὸ καὶ πνευματικὴ σύνδεση μὲ τὸν πλησίον ὡς ἀδερφό. Ἐνῷ στερῶντας αὐτὴν τὴν πνευματικὴ σύνδεση καὶ κατακτῶντας την τὸ κομουνιστικὸ κράτος μετατρέπει τὸν ἀδερφὸ σὲ τροφὸ (φυλακῆς) γι’ αὐτὸ καὶ ἡ λέξη: σύντροφος = τροφὸς τοῦ κομουνιστικοῦ συστήματος= μιὰ κεκαλυμμένη φυλακή. Ἡ ἀνάλυση τῆς λέξης «σύντροφος» μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα ἀποκαλύπτει πῶς ἡ γλῶσσα μπορεῖ νὰ ἀποτυπώσει τὴ μεταβολὴ τῶν ἀνθρώπινων σχέσεων.
Ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης «Σύντροφος». Στὴν πραγματική της ρίζα, ἡ λέξη εἶναι πανάρχαια ἑλληνικὴ καὶ σύνθετη: σὺν + τροφὴ (ἀπὸ τὸ ρῆμα τρέφω). Ἡ ἀρχικὴ σημασία: Σημαίνει αὐτὸν ποὺ ἔχει ἀνατραφεῖ μαζὶ μὲ κάποιον ἄλλον, τὸν ὀμόσταυλο, τὸν ἀδελφικὸ φίλο, αὐτὸν μὲ τὸν ὁποῖο μοιράζεσαι τὴν ἴδια τροφὴ καὶ τὴν ἴδια ζωή.
Ἡ κομμουνιστικὴ μετάλλαξη: Τὸ καθεστὼς οἰκειοποιήθηκε αὐτὴ τὴ βαθιὰ ἀνθρώπινη λέξη (ὡς μετάφραση τοῦ ρωσικοῦ tovarishch ἢ τοῦ γαλλικοῦ camarade) γιὰ νὰ ἀντικαταστήσει προσφωνήσεις ὅπως «κύριος» ἢ «ἀδελφός», θέλοντας νὰ δείξει μιὰ ὑποτιθέμενη ἰσότητα. Ὅταν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἀφαιροῦνται ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία, ἡ προσωπικὴ ἰδιοκτησία καὶ ἡ δυνατότητα γιὰ ἐθελούσια προσφορά, ἡ καθημερινότητά του ἀρχίζει πράγματι νὰ προσομοιάζει μὲ τὴ ζωὴ τῶν ζώων σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο χῶρο.
Ἡ λέξη σύντροφος ἀποκαλύπτεται ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ τὴν ἀδερφοσύνη (μὲ τὴν χριστιανικὴ ἔννοια), ἀλλὰ εἶναι στὴν οὐσία ὁ σὺν+τροφός= ὁ τροφὸς ἑνὸς ἀναμορφωτηρίου, ἢ μιᾶς φυλακῆς ὅπου τὴν βιώνουν μαζί. Στὰ κτήνη: Τὰ ζῶα σὲ μιὰ κτηνοτροφικὴ μονάδα ἢ σὲ ἕνα μαντρὶ κινοῦνται, τρέφονται καὶ προαυλίζονται σὲ καθορισμένο χρόνο καὶ χῶρο, πάντα ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη τοῦ ἰδιοκτήτη. Ὁ ἰδιοκτήτης «πατερούλης» εἶναι τὸ κράτος τῶν κυβερνώντων ὅπου ἐπιθυμοῦν τὸν ἄνθρωπο ὡς ζῶο μέσα στὸ δικό τους στάβλο.
Ἡ χρήση τοῦ ὅρου «πατερούλης» (ὅπως ἀποκαλοῦνταν ἱστορικὰ ὁ Ἰωσὴφ Στάλιν, Vozhd / Batushka) ἀποδίδει μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια τὴν ψευδαίσθηση τῆς πατρικῆς προστασίας ποὺ χρησιμοποιεῖ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος γιὰ νὰ κρύψει τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία του, καὶ φυσικὰ καὶ τὴν ἀπάνθρωπη ἐκμετάλλευση τῶν ἀνθρώπινων ψυχῶν. Ἡ στρατηγική: Τὸ καθεστὼς δὲν παρουσιάζεται ὡς τύραννος, ἀλλὰ ὡς ἕνας στοργικὸς πατέρας ποὺ νοιάζεται γιὰ τὰ πάντα: γιὰ τὴν τροφή, τὴ στέγαση, τὴν ἐργασία καὶ τὴν ἀσφάλεια τῶν «παιδιῶν» του. Ἡ παγίδα: Μὲ ἀντάλλαγμα αὐτὴ τὴν «προστασία», ὁ «πατερούλης-κράτος» ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ὑποταγή. Ὁ πολίτης ἀντιμετωπίζεται ὡς ἀνήλικο ὀν ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ, νὰ ἀποφασίσει ἢ νὰ δημιουργήσει μόνος του. Τὸν θέλει μπρούκλι, ὅπως δηλαδὴ μεγάλωσαν οἱ σημερινοὶ Τσίπρηδες.
Ἡ ἱστορικὴ ρίζα: Ἀρχικά, «μπρούκλης» (ἀπὸ τὸ Brooklyn τῆς Νέας Ὑόρκης) ὀνομαζόταν ὁ Ἕλληνας μετανάστης τῆς Ἀμερικῆς ποὺ ἐπέστρεφε στὴν πατρίδα ἔχοντας ἀποκτήσει πλοῦτο, τὸν ὁποῖο ἐπεδείκνυε μὲ ἔπαρση, γενναιοδωρία καὶ σπατάλη. Τὸ Μπρούκλιν τῆς Νέας Ὑόρκης δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας προορισμὸς μεταναστῶν, ἀλλὰ ἀποτέλεσε γιὰ δεκαετίες μὶὰ ἀπὸ τὶς πιὸ θὲρμὲς «σφηκοφωλιὲς» τῆς ριζοσπαστικῆς ἀριστερᾶς καὶ τοῦ ἀχαΐρευτου Μητσοτακισμοῦ , καὶ προϋπῆρχε ὡς τὸ ἐπίκεντρο τῆς φοιτητικῆς «ἐπανάστασης» στὶς ΗΠΑ.
Ἤδη ἀπὸ τὶς δεκαετίες τοῦ 1930 καὶ 1940, καὶ κορυφώνοντας στὰ τέλη τοῦ 1960, τὸ Μπρούκλιν —καὶ εἰδικὰ τὸ Brooklyn College— εἶχε ἀποκτήσει στὶς ΗΠΑ τὸ στίγμα τοῦ «Μικροῦ Κόκκινου Σχολείου» (The Little Red Schoolhouse) λόγῳ τῶν ἰσχυρῶν κομμουνιστικῶν καὶ ἀριστερῶν πυρήνων ἀνάμεσα σὲ καθηγητὲς καὶ φοιτητές. Στὰ τέλη τοῦ ’60, τὸ Μπρούκλιν ἔγινε τὸ θέατρο ἄγριων συγκρούσεων, καταλήψεων πανεπιστημίων, δῆθεν ἀντιπολεμικῶν διαδηλώσεων γιὰ τὸ Βιετνάμ , μὲ στόχο την κατάργηση τῶν συνόρων σὲ ὅλα τὰ ἔθνη, καὶ θρασυτάτων διεκδικήσεων γιὰ τὰ πολιτικὰ δικαιώματα τῶν φοιτητῶν πολιτικοποιῶντας τὴν νεολαία καὶ ἀποσπῶντας της ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν μαθημάτων. Συγχρόνως προωθοῦσαν την μικτοποιηση τῶν σχολείων (ἀρρένων – θηλέων) διοργανώνοντας φοιτητικὰ πάρτη ἀποφοίτων μὲ ὄργια. Ὁ σκοπός τους ἦταν νὰ διαστρέψουν τὸν πυρῆνα τῆς ὑγιοῦς οἰκογένειας.
Ἐνῷ στὸ Μπρούκλιν τῆς Ἀμερικῆς γεννιόταν ἡ σύγχρονη πανεπιστημιακὴ ἀριστερά, στὴν Ἑλλάδα ἡ λέξη «μπρούκλης» σήμαινε τὸν πλούσιο ὁμογενῆ ποὺ ἐπέστρεφε γιὰ νὰ κάνει τὸν «ἀφέντη» μὲ τὰ δολάριά του. Ἡ γενιὰ τῆς ἑλληνικῆς Μεταπολίτευσης (τῆς ὁποίας σύμβολο ἔγινε ὁ Ἀλέξης Τσίπρας) πῆρε τὸ μοντέλο τοῦ ἀμερικανικοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀκτιβισμοῦ (καταλήψεις, πορεῖες, κομματικὸς ἔλεγχος τῶν σχολῶν) καὶ τὸ ἐφάρμοσε στὴν Ἑλλάδα.
Τότε (Μπρούκλιν): Φοιτητὲς ποὺ ἀμφισβητοῦσαν τὸ κατεστημένο καὶ ζητοῦσαν τὴν ἀνατροπὴ τοῦ συστήματος.
Τώρα (Ἑλλάδα): Μιὰ πολιτικὴ τάξη ποὺ μεγάλωσε μέσα σὲ αὐτὸ τὸ ἰδεολογικὸ κλίμα ἀνηλικότητας, ἀλλὰ μόλις πῆρε τὴν ἐξουσία, λειτούργησε ὡς ὁ «ἰδιοκτήτης τοῦ στάβλου». Ἀντὶ νὰ ἐλευθερώσει τὸν πολίτη, χρησιμοποίησε τὴν κρατικὴ περιουσία καὶ τὰ ἐπιδόματα γιὰ νὰ τὸν κρατήσει ἐξαρτημένο.
Συγχρόνως προωθοῦσαν την μικτοποίηση τῶν σχολείων (ἀρρένων – θηλέων) διοργανώνοντας φοιτητικὰ πάρτη ἀποφοίτων μὲ ὄργια. Ὁ σκοπός τους ἦταν νὰ διαστρέψουν τὸν πυρῆνα τῆς ὑγιοῦς οἰκογένειας. Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὰ σχολεῖα ἀρρένων καὶ θηλέων στὴ μικτὴ ἐκπαίδευση (συντροφική συνεκπαίδευση) ὑπῆρξε κεντρικὸς στόχος τῶν προοδευτικῶν καὶ ἀριστερῶν κινημάτων διεθνῶς, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα (ὅπου θεσμοθετήθηκε ὁριστικὰ τὸ 1976 μὲ τὴ μεταρρύθμιση τοῦ Γεωργίου Ράλλη καὶ ὁλοκληρώθηκε τὸ 1979). Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὰ σχολεῖα ἀρρένων καὶ θηλέων στὴ μικτὴ ἐκπαίδευση (συντροφική συνεκπαίδευση) ὑπῆρξε κεντρικὸς στόχος τῶν δῆθεν προοδευτικῶν καὶ ἀριστερῶν κινημάτων διεθνῶς, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα (ὅπου θεσμοθετήθηκε ὁριστικὰ τὸ 1976 μὲ τὴ μεταρρύθμιση τοῦ Γεωργίου Ράλλη καὶ ὁλοκληρώθηκε τὸ 1979).
Αὐτὴ ἡ σύμπραξη δεξιᾶς καὶ ἀριστερὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι συνεργάζονται αὐτὰ τὰ δύο πολιτικὰ κινήματα, ὅπως καὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα ἰδεολογικὰ πολιτικὰ κινήματα τῆς Βουλῆς , γιὰ νὰ ἀλληλοδιαδέχονται τὴν ἐξουσία. Ἀποτελοῦν τὸ ἴδιο νόμισμα (κορώνα γράμματα= κυβέρνηση- ἀντιπολίτευση). Ὁ παλαιότερος σὲ ἡλικία κόσμος ἀκόμα δὲν ξεχνᾶ τὰ φοιτητικὰ συνθηματα καὶ ἀνατριχιάζει, ὅπως σὲ πανὸ ποὺ ἔγραψαν οἱ φοιτήτριες ” κάτω ἡ παρθενιά”.
Τὸ σύνθημα «Κάτω ἡ παρθενιὰ» (ποὺ συχνὰ συνοδευόταν στὰ ἀμφιθέατρα καὶ ἀπὸ φράσεις ὅπως «Ἡ παρθενιὰ εἶναι κοινωνικὴ ἀσθένεια») ἀποτέλεσε μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀκραῖες καὶ σοκαριστικὲς ἐκφράσεις τοῦ ριζοσπαστικοῦ φεμινισμοῦ στὴν Ἑλλάδα τῆς Μεταπολίτευσης (τέλη δεκαετίας ’70 – ἀρχές ’80). Δὲν ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ ἁπλῆ ἀπαίτηση σεξουαλικῆς ἐλευθερίας, ἀλλὰ γιὰ μιὰ συστηματικὴ πολιτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ ἐπίθεση ἐνάντια στὰ θεμέλια τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.
Ἡ προέλευση: Γεννήθηκε μέσα ἀπὸ τὶς Αὐτόνομες Γυναικεῖες Ὁμάδες τῆς ἀριστερᾶς, καὶ τὶς ἀναρχοφεμινιστικὲς συλλογικότητες τῶν πανεπιστημίων (κυρίως στὴ Φιλοσοφικὴ καὶ τὴ Νομικὴ Ἀθηνῶν, καθὼς καὶ στὴ Θεσσαλονίκη). Διέδιδαν τότε μὲ δαιμονικὴ ἔπαρση ὅτι ἡ ἡ γυναῖκα ἦταν ὡς «ἰδιοκτησία» τοῦ μελλοντικοῦ ἀφέντη συζύγου.
Ὑποστήριζαν ὅτι ἡ κοινωνία ἀπαιτοῦσε ἀπὸ τὴ γυναῖκα νὰ παραμένει παρθένα μέχρι τὸν γάμο, ὥστε νὰ παραδοθεῖ ὡς «καθαρὸ ἐμπόρευμα» στὸν σύζυγο-ἀφέντη. Δὲν λέγαν ὅμως ὅτι τὸ κομουνιστικὸ σύστημα ἀπαιτοῦσε τὸ σῶμα τῆς γυναικὸς ὡς κοινοκτημοσύνη (τοῦ καθενὸς δηλαδή), καὶ σὲ αὐτὸ φανερώνεται καὶ ἡ τὸ κρυφὸ τραπουλόχαρτο στὴν τράπουλα τοῦ κομουνιστικοῦ δοσιλογισμοῦ ποὺ ὡς κομουνισμὸς θέλει τὴν γυναῖκα νὰ παραδίδεται ὡς κοινὴ (πόρνη) .
Στὸ «Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο», ὁ Κὰρλ Μὰρξ καὶ ὁ Φρίντριχ Ἔνγκελς ἀπάντησαν ὅτι ἡ κατηγορία περὶ «κοινοκτημοσύνης τῶν γυναικῶν» ἀποτελεῖ ἀστικὴ ὑποκρισία. Στὴν οὐσία αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἡ δεξιὰ πολιτικὴ ἦταν νὰ νομιμοποιήσει τὰ πορνεία γιὰ νὰ δώσει δύναμη στὴν ἀριστερὰ νὰ πάει μπροστά, γιὰ νὰ φαίνεται ὡς ἀντίπαλος, στὴν οὐσία ὅμως ἦταν δύο πονηρὲς ἀλεποῦδες στὸ παζάρι (τῆς κοινωνίας) ὅπου ἐκμεταλλεύονταν τὸ ἀνθρώπινο σῶμα.
Στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, ἡ θεσμοθέτηση μεγάλων κοινωνικῶν ἀλλαγῶν (ὅπως ὁ νόμος 1129/1981 γιὰ τὴ ρύθμιση τῶν οἴκων ἀνοχῆς ἢ οἱ ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις τοῦ 1976-1979) ἔγινε πράγματι ἀπὸ κεντροδεξιὲς κυβερνήσεις. Τὸ ἀποτέλεσμα: Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸ σύστημα ἀπορρόφησε τοὺς κραδασμοὺς τῶν ριζοσπαστικῶν κινημάτων, δίνοντας στὴν Ἀριστερὰ τὸ ἰδεολογικὸ καύσιμο νὰ προχωρήσει, ἐνῷ ἡ Δεξιὰ ἐμφανιζόταν ὡς ὁ «συνετὸς ἐκσυγχρονιστής». Οἱ δύο ἀλεποῦδες στὸ παζάρι συνετέλεσαν αὐτὸ ποὺ στὴν πολιτικὴ ἐπιστήμη ὀνομάζεται «ἐλεγχόμενη σύγκρουση».
Ἡ βιτρίνα: Στὰ κανάλια, στὶς ἐφημερίδες καὶ στὰ ἕδρανα τῆς Βουλῆς, οἱ δύο παρατάξεις συγκρούονται μὲ σκληρὰ λόγια, δημιουργῶντας τὴν ψευδαίσθηση στὸν λαὸ ὅτι ὑπάρχει πραγματικὴ ἐπιλογή. Πάρτε παράδειγμα τὶς συντάξεις τῶν ἠλικιωμένων, ἐνῶ τὶς ἔκοψε ὁ Τσίπρας οἱ ἑπόμενες δεξιές κυβερνήσεις δὲν τὶς ἐπανέφεραν. Ἡ Νέα Δημοκρατία, ὡς ἀντιπολίτευση, εἶχε ἀσκήσει δριμεῖα κριτικὴ στὸν νόμο Κατρούγκαλου. Ὡστόσο, ὅταν ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία τὸ 2019 (καὶ στὶς ἑπόμενες θητεῖες της): Διατήρηση τοῦ πυρῆνα τοῦ νόμου: Ὁ νόμος Βρούτση (Ν. 4670/2020) τροποποίησε ἐλαφρῶς τὰ ποσοστὰ ἀναπλήρωσης γιὰ ὅσους εἶχαν πολλὰ ἔτη ἀσφάλισης, ἀλλὰ διατήρησε τὴ δομὴ τοῦ νόμου Κατρούγκαλου καὶ τὸν μηχανισμὸ τῆς προσωπικῆς διαφορᾶς. Τὸ «πάγωμα» τῶν αὐξήσεων: Λόγῳ τῆς προσωπικῆς διαφορᾶς, ἑκατοντάδες χιλιάδες χαμηλοσυνταξιοῦχοι καὶ ἡλικιωμένοι δὲν εἶδαν πραγματικὲς αὐξήσεις στὶς τσέπες τους, καθὼς οἱ ὀνομαστικὲς αὐξήσεις ποὺ δίνονταν ἀπορροφούνταν ἀπὸ τὴν προσωπικὴ διαφορά.
Σήμερα ἡ ἀριστερὰ δημιούργησε ὄχι μόνο ἕναν πυρῆνα ἀλλὰ πολλοὺς (βλέπε: κόμματα μὲ ἀρχηγοὺς ἐκτρεπόμενους ἀπὸ τὸν φυσιολογικὸ γάμο) κλπ, κλπ . Στὴν οὐσία αὐτοὶ οἱ μπρούκληδες τῆς κακιᾶς ὥρας παίξανε παιγνίδια γιὰ νὰ ἁλώσουν τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἐκ τῶν ἔσω (δούρειοι ἵπποι) . Νὰ ζοῦν ὡς μῦγες καὶ βδέλλες, μιὰ ἀπὸ τὰ δεξιὰ κανάλια (τῆς ἔκφυλης πλουτοκρατίας) καὶ μιὰ τὰ ἀριστερὰ (τὸν κρατικὸ κορβανᾶ-= τὸ αἷμα καὶ τὸν ἴδρωτα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ) , καὶ νὰ κάνουν ἀφαίμαξη (πνευματικὴ καὶ ὑλικὴ) τῆς Ἑλλάδος.
Θέλετε νὰ τοὺς ξεμπροστιάσετε ἀκόμα παραπάνω; κάντε τὴν ἐρώτηση στὰ ἀριστερά , δεξιὰ καὶ πολιτικὰ κόμματα (στοὺς ἀρχηγούς τους) : Οἱ τράπεζες ποὺ φυλᾶνε τὸ βιὸς τῶν ἐργαζομένων, γιατί τὸ κεφάλαιο νὰ τὸ ἐπενδύουν οἱ τεμπέληδες τραπεζῖτες σὲ δικές τους μπίζνες καὶ ἀτιμίες (ὅπως τὰ ψευτοεμβολια σκορπῶντας τὸν θάνατο). Ἂν θέλετε πραγματικὴ δικαιοσύνη, καὶ αὔξηση τῆς ἐθνικῆς περιουσίας γιατί δὲν γίνονται ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ; ὥστε ἐκεῖ μέσα νὰ διαχειρίζονται τὴν περιουσία τῶν ἐργαζομένων οἱ ΑΡΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΙ; Ἔτσι θὰ αὐξηθεῖ ἡ ἐθνικὴ περιουσία καὶ θὰ ὑπάρξει ἀληθινὴ χριστιανικὴ πρόνοια ἀπὸ ἕνα ἀληθινὸ κράτος δικαίου.
Αὐτὴ τὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ καὶ στρατηγικὴ τὴν ἔκανε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης, ὁ Ἕλλην αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου. ἔκανε κάτι πολὺ ἁπλὸ πολλαπλασίασε τὸν σπόρο, τὸ ὠὸ καὶ τὸν γόνο.
Κανένας φτωχὸς δὲν ὑπῆρξε νὰ ζητιανεύει καθὼς αὔξησε τὶς καλλιέργειες σιτηρῶν σπόρο) , αὔξησε τὰ ὀρνιθοτροφεία (ὠά) , ἔβαλε γόνο σὲ λίμνες (πολλαπλασιάζοντας τὰ θαλασσινά, ἰχθῦς, κλπ) . Παράλληλα ἀπαγόρευσε τὶς εἰσαγωγές, σὲ προϊόντα ποὺ μποροῦσε ἡ αὐτοκρατορία νὰ ἔχει καὶ νὰ πολλαπλασιάσει δίνοντας ἐργασία στὸν λαό.
Ἂν λοιπὸν κάνετε αὐτὴ τὴν πρόταση στοὺς ἐλεεινοὺς ἀρχηγοὺς ὅλων τῶν πολιτικῶν κομμάτων τὸ μόνο ποὺ θὰ εἰσπράξετε εἶναι ΑΡΝΗΣΗ, καὶ ἴσως κάποιοι σᾶς κοιτάζουν ὡς χάνοι, ἔχοντας ἀνοιχτὸ τὸ στόμα καὶ μάτια ξεπεταγμένα πρὸς τὰ ἔξω.-
