Ένα νέο σχέδιο συνθήκης για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που συζητείται αυτή την περίοδο στον ΟΗΕ, προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Με την απάλειψη του βιολογικού ορισμού του φύλου, το κείμενο θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ποινικές διώξεις εναντίον όσων απορρίπτουν την ιδεολογία της ταυτότητας φύλου – με αποτέλεσμα η Καθολική Εκκλησία να βρεθεί και πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Μια νομική μάχη με παγκόσμιες συνέπειες
Στους διαδρόμους του ΟΗΕ διεξάγεται αυτή τη στιγμή μια νομική διαμάχη με τεράστιες επιπτώσεις. Η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου επεξεργάζεται ένα σχέδιο συνθήκης με στόχο την πρόληψη και τιμωρία των «εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας». Η διατύπωση του κειμένου ανησυχεί νομικούς εμπειρογνώμονες, ιδιαίτερα καθολικούς. Το μεγάλο σημείο τριβής; Ο ορισμός – ή μάλλον η απουσία ορισμού – του «φύλου».
Εγκατάλειψη της Συναίνεσης της Ρώμης
Μέχρι σήμερα, το διεθνές δίκαιο στηριζόταν στο Καταστατικό της Ρώμης (1998), το οποίο όριζε ρητά ότι το φύλο αναφέρεται «στα δύο φύλα, αρσενικό και θηλυκό, μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο». Αυτό το θεμελιώδες κείμενο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αγκύρωνε την έννοια του φύλου σε μια δυαδική βιολογική πραγματικότητα.
Ωστόσο, το νέο σχέδιο συνθήκης απομακρύνεται σκόπιμα από αυτή τη συναίνεση. Υπό την πίεση αρκετών δυτικών κρατών και διεθνών ΜΚΟ, ο βιολογικός ορισμός αφαιρέθηκε. Για τους επικριτές, αυτή η νομική ασάφεια δεν είναι τυχαία: σκοπεύει να επιτρέψει μια εξελισσόμενη ερμηνεία του όρου, που θα περιλαμβάνει πλέον το πλήθος των αυτοπροσδιοριζόμενων ταυτοτήτων φύλου.
Η «Δίωξη» ως Νομικό Όπλο
Το ζήτημα ξεπερνά τη σημασιολογία. Η συνθήκη ορίζει ότι η «δίωξη με βάση το φύλο» θα ταξινομείται ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Χωρίς αυστηρό ορισμό, αυτή η διάταξη θα μπορούσε, σύμφωνα με τον οργανισμό παρακολούθησης C-Fam, να μετατραπεί σε εργαλείο ιδεολογικής καταστολής.
Συγκεκριμένα, δημόσιες πολιτικές, θρησκευτικοί λόγοι και εθνικές νομοθεσίες που προστατεύουν την παραδοσιακή οικογένεια ή περιορίζουν τις μεταβάσεις φύλου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως πράξεις «δίωξης». Πολιτικοί ηγέτες, θρησκευτικές προσωπικότητες ή ακτιβιστές υπέρ της οικογένειας θα κινδύνευαν έτσι να σύρονται ενώπιον διεθνών δικαστηρίων απλώς επειδή υποστηρίζουν τη βιολογική δυαδικότητα του ανθρώπου.
Ένα Αυξανόμενο Πολιτισμικό Χάσμα
Αυτή η διπλωματική επίθεση αποκαλύπτει ένα βαθύ ρήγμα στη διεθνή κοινότητα. Από τη μία πλευρά, ένα μπλοκ κοσμικών και προοδευτικών χωρών πιέζει για την ενσωμάτωση των θεωριών φύλου στο παγκόσμιο ποινικό δίκαιο. Από την άλλη, πολλές χώρες της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Αμερικής καταγγέλλουν μια μορφή «ιδεολογικής αποικιοκρατίας».
Αν η συνθήκη υιοθετηθεί ως έχει, θα υποχρεώνει τα συμβαλλόμενα κράτη να ενσωματώσουν αυτούς τους νέους κανόνες στην εθνική τους νομοθεσία. Η ελευθερία έκφρασης και η ελευθερία συνείδησης απειλούνται έτσι άμεσα.
Όπως επισημαίνουν οι αντίπαλοι του σχεδίου, η μετατροπή μιας ανθρωπολογικής διαφωνίας σε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας θα σήμαινε μια ιστορική καμπή: το διεθνές δίκαιο δεν θα υπηρετεί πλέον την προστασία των ατόμων από τη βία, αλλά την επιβολή μιας παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης και την εδραίωση μιας μορφής τυραννίας από ομάδες πίεσης ΛΟΑΤΚΙ+ και τους χρηματοδότες τους.
