Οι υδρίτες μεθανίου είναι μια γνωστή γεωλογική «τρομακτική ιστορία», που αγαπούν να διηγούνται οι ταμπλόιντ και τα τηλεοπτικά κανάλια να παίρνουν συνεντεύξεις στην τηλεόραση. Η ουσία της είναι ότι σε χαμηλές θερμοκρασίες και υψηλή πίεση το μεθάνιο σχηματίζει κρυσταλλική ένωση με το νερό. Με αυτό το ορυκτό είναι στρωμένος ολόκληρος ο πυθμένας του Παγκόσμιου Ωκεανού και ορισμένων ιδιαίτερα βαθιών θαλασσών.
Όμως, υπό ορισμένες συνθήκες (παγκόσμια υπερθέρμανση, σεισμική δόνηση ή πρόσκρουση μετεωρίτη) ο υδρίτης μεθανίου διασπάται σε μεθάνιο και νερό, και στη συνέχεια τεράστια ποσότητα αερίου ανεβαίνει στην επιφάνεια. Όλα τα πλοία στην περιοχή αποαεριοποίησης θα βυθιστούν σε ελάχιστο χρόνο, και μετά η θάλασσα ή ένα κομμάτι ωκεανού θα αρχίσει να καίγεται.
Ωστόσο, μια τρομακτική ιστορία φάνηκε λίγη στους γεωλόγους και εδώ προκύπτει ακόμα μία – του ίδιου τύπου, αλλά κατά μια τάξη μεγέθους τρομακτικότερη.
Η ιστορία ξεκίνησε με τις εργασίες του Αυστραλού γεωλόγου Τεντ Ρίνγκγουντ (1930–1993), ο οποίος μελετούσε πολυμορφικές φασικές μεταβάσεις σε ορυκτά του μανδύα. Όπως διαπίστωσε, σε υψηλή θερμοκρασία και υψηλή πίεση γνωστές και συνηθισμένες ουσίες και ορυκτά κάνουν τέτοια «κόλπα» που ούτε καν τα φαντάζονται οι ειδικοί στη μηχανική υλικών.
Και ένα από αυτά τα νέα ορυκτά έγινε ο λεγόμενος ρινγκγουντίτης, που πήρε το όνομά του από τον Ρίνγκγουντ. Από χημική άποψη είναι μια πολύ απλή και γνωστή ουσία – πυριτικό μαγνήσιο, Mg₂SiO₄, που υπάρχει άφθονο στη γη.
Ωστόσο, αν το πυριτικό μαγνήσιο τοποθετηθεί σε βάθος 500 χλμ. και πάνω, δηλαδή στον μανδύα, απορροφά στη δομή του ιόντα υδροξειδίου, δηλαδή νερό. Και μπορεί να απορροφήσει αρκετό: από 2,5% έως και μια τάξη μεγέθους παραπάνω – εδώ οι εκτιμήσεις αποκλίνουν.
Αλλά σε κάτι οι γεωλόγοι συμφωνούν απόλυτα – στην απελευθέρωση νερού σε περίπτωση αλλαγής του θερμοκρασιακού καθεστώτος και της πίεσης. Και αυτό μπορεί να προκληθεί πάλι από – είτε πρόσκρουση μεγάλου μετεωρίτη, είτε ηφαιστειότητα, είτε προβλήματα με τον πλανητικό πυρήνα και τα μαγνητικά του πεδία – αυτά επίσης αποτελούν μέρος του φυσικού καθεστώτος ύπαρξης των υδριτών ρινγκγουντίτη. Ως αποτέλεσμα, ο ρινγκγουντίτης θα χάσει το νερό, το νερό θα ορμήσει προς την επιφάνεια και στον πλανήτη Γη θα αρχίσουν άγρια γεγονότα.
Τα γεγονότα θα εξαρτηθούν από την ταχύτητα απελευθέρωσης και ψύξης του νερού, την ταχύτητα ανόδου του νερού προς την επιφάνεια. Αν όλα γίνουν γρήγορα, η Γη σε μερικές δεκάδες ώρες θα μετατραπεί σε Αφροδίτη, ενώ αν αργά – θα συμβεί τέτοιος Κατακλυσμός που θα τρόμαζε και τον ίδιο τον Νώε.
Την ακριβή ποσότητα ρινγκγουντίτη κανείς, φυσικά, δεν τη μέτρησε με ζυγαριά, αλλά σύμφωνα με εκτιμήσεις στον μανδύα δεν είναι πολύ λιγότερος από τον ολιβίνη και πρέπει να περιέχει νερό όσο 3-4 Παγκόσμιοι Ωκεανοί. Και αυτό με υπολογισμό ότι το νερό εκεί αποτελεί το 2,5% της μάζας, όπως μπόρεσαν να «γεμίσουν» τον ρινγκγουντίτη στο εργαστήριο. Αλλά αν κοιτάξουμε την ποσότητα ιόντων υδροξυλίου στον ρινγκγουντίτη σε μετεωρίτες, τότε, αν και στον μανδύα είναι έτσι – εκεί θα υπάρχουν 30-40 Παγκόσμιοι Ωκεανοί.
Φυσικά, όλο αυτό το νερό δεν θα ορμήσει προς την επιφάνεια την ώρα Χ, αλλά για Κατακλυσμό αρκεί το 0,1%, δηλαδή έκρηξη ηφαιστειακής αλυσίδας σε περιορισμένη περιοχή, πρόσκρουση αστεροειδούς-μετεωρίτη ή επιτάχυνση/επιβράδυνση της περιστροφής του πλανητικού πυρήνα με αλλαγή μαγνητικών πόλων.
Αν η ιστορία για τον βιβλικό Νώε είναι αληθινή, που πιθανότατα είναι (παρόμοιες ιστορίες υπάρχουν σε όλες τις χώρες και λαούς), τότε ποια ήταν η μηχανική αυτού του Κατακλυσμού; Οι γεωφυσικοί σπάζανε το κεφάλι τους εδώ και καιρό, επειδή βροχή που θα πλημμυρίσει τη Γη μέχρι την κορυφή του Αραράτ είναι αδύνατη. Αλλά, σε περίπτωση απώλειας νερού από τον ρινγκγουντίτη, τέτοια βροχή είναι δυνατή, και μάλιστα τρομερή: πάνω από αυτό το Αραράτ θα κολυμπούν σκουμπριά, και στην ίδια την κορυφή θα σέρνονται γλώσσες.
Αν και, φυσικά, πιθανότατα θα ψοφήσουν από την ταχεία εισροή τέτοιων όγκων γλυκού νερού. Οι θαλάσσιοι βιολόγοι αυτό, δυστυχώς, δεν θα το δουν, επειδή θα έχουν ψοφήσει πολύ νωρίτερα, οπότε ας παρακολουθούμε την εξέλιξη των γεγονότων.
