Η Τουρκία με τις ενέργειες της στην Συρία ήδη έχει ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα και θέτει σε κίνδυνο τα Αμερικανικά συμφέροντα
Παρατηρητής του Φόρουμ Μέσης Ανατολής
17 Δεκεμβρίου 2024 / Ανώτατου Αμερικανού Γεωπολιτικού Συμβούλου Michael Rubin
Οι πανηγυρισμοί νίκης που τερμάτισαν τον μισό και πλέον αιώνα τυραννίας της οικογένειας Αλ-Άσαντ στη Συρία έχουν τελειώσει. Βραχυπρόθεσμα, η Ρωσία και το Ιράν είναι οι χαμένοι. Η Τουρκία είναι ο νικητής. Εξάλλου, η Τουρκία ήταν ο κύριος υποστηρικτής του Ισλαμικού Μετώπου Hay’at Tahrir al-Sham (ΗΤS) του Αλ-Τζολάνι που σάρωσε τη Συρία.
Η Κυβέρνηση της Ουάσιγκτον εξακολουθεί να συμμετέχει και αυτή στις ζητωκραυγές νίκης της κατάρρευσης του καθεστώτος του Αλ-Άσαντ. Η υποτιθέμενη ισχύς της Τουρκίας προσελκύει εκείνους που επιθυμούν να την ακολουθήσουν ή να επωφεληθούν από αυτήν. Οι δεξαμενές σκέψης και τα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ εξακολουθούν να δίνουν προτεραιότητα στη χρυσή θηλή των χορηγών τους, και εθελοτυφλούν, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις.
Είναι απλά ψευδές ότι η Τουρκία, είναι μια δύναμη σταθερότητας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Πολλοί Αμερικανοί επαγγελματίες της άμυνας εξακολουθούν να αγκαλιάζουν την Τουρκία λόγω του νευραλγικού ρόλου της στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία ήταν μία από τις δύο μόνο χώρες του ΝΑΤΟ που συνόρευε κάποτε με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό από όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ. Οι αριθμοί των στρατευμάτων, ωστόσο, είναι ένα μέγεθος χωρίς νόημα. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η δυνατότητα αυτά τα στρατεύματα να είναι χρήσιμα για την συμμαχία του ΝΑΤΟ. Ενώ η στρατηγική σημασία της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία έχει μειωθεί με τα ανοίγματα εναλλακτικών βάσεων στην Ελλάδα και τη Ρουμανία, καθώς και με τα πιο προηγμένα αμφίβια επιθετικά σκάφη (αεροπλανοφόρα) που μπορούν να μεταφέρουν F-35 σχεδόν παντού στον κόσμο, οι γραφειοκράτες του Πεντάγωνου εξακολουθούν να μην θέλουν να χάσουν την πρόσβαση τους στη Αμερικάνικη βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία. Στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει και με το Κατάρ με την αεροπορική βάση al-Udeid, η Τουρκία αξιοποιεί το Ιντσιρλίκ ως δέλεαρ ή εκβιασμό για να αποφύγει τη λογοδοσία της για την κακοήθη συμπεριφορά της. Οι Αμερικανοί επαγγελματίες της άμυνας υποστηρίζουν ότι ο σταθμός ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης της Τουρκίας στη Μαλάτια είναι απαραίτητος για τον εντοπισμό οποιασδήποτε εκτόξευσης ενός πιθανού Ιρανικού πυρηνικού όπλου.
Πολλοί Δυτικοί αξιωματούχοι και αναλυτές κάνουν δύο βασικά λάθη όταν πρόκειται για την Τουρκία. Πρώτον, βλέπουν την Τουρκία όπως ήταν κάποτε ή όπως θα ήθελαν να είναι, και όχι όπως είναι στην σημερινή πραγματικότητα. Δύο δεκαετίες Ερντογανισμού έχουν μεταμορφώσει τη χώρα ανεπανόρθωτα. Δεύτερον, πιστεύουν ότι επειδή η Τουρκία δεν είναι κάτι παρόμοιο με το Ιράν ή με την Ρωσία, αντιπροσωπεύει μια θετική δύναμη συμβατή με τα Αμερικάνικα συμφέροντα.
Η σχέση του Ιράν με τον Μπασάρ αλ Άσαντ αποτελούσε απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αγκάλιασε τους Αλαουίτες της Συρίας ως μηχανισμό για την εξαγωγή της δικής της επανάστασης. Αλλά ο ένας ισλαμικός εξτρεμισμός (Σιϊτικός) δεν εξαλείφει την απειλή ενός άλλου (του Σουνιτικού των τζιχαντιστών). Η υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία στα ριζοσπαστικά σουνιτικά Ισλαμικά κινήματα είναι καλά τεκμηριωμένη. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όχι μόνο αγκαλιάζει τη Χαμάς, αλλά υπάρχουν αποδείξεις για τη διπλωματική και οικονομική, αν όχι στρατιωτική, ενίσχυση στα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της σουνιτικής Ισλαμιστικής αντιπολίτευσης, μέχρι και την Αλ Κάιντα, ακόμη και σε ομάδες που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος.
Είναι απλά ψευδές ότι η Τουρκία, είναι μια δύναμη σταθερότητας στην περιοχή. Η Τουρκία αποσταθεροποιεί την Κύπρο, στέλνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλο οπλισμό στους Ισλαμιστές στη Λιβύη και στη συνέχεια χρησιμοποιεί Λίβυους μαχητές ως μισθοφόρους σε άλλες περιοχές. Η υποστήριξη της Τουρκίας σε Ισλαμιστικές και αντιδημοκρατικές φατρίες στη Σομαλία θέτει όλο και περισσότερο σε κίνδυνο την εύθραυστη σταθερότητα στο Κέρας της Αφρικής. Η υποστήριξή της Τουρκίας προς τη Χαμάς είναι αναμφισβήτητη, σε μια ομάδα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για τη θηριωδία της 7ης Οκτωβρίου 2023, τη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων σε μία μόνο ημέρα μετά το Ολοκαύτωμα.
Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά το χτύπημα των στρατιωτικών δυνάμεών της όταν βρίσκονται εκτός των συνόρων της Τουρκίας, δεν θα ενεργοποιούσε τις ρήτρες αυτοάμυνας του ΝΑΤΟ
Η ατζέντα της Τουρκίας στη Συρία δεν είναι η σταθερότητα της Συρίας ή μια ειρηνική Συρία, εσωτερικά και απέναντι στους γείτονές της. Αλλά μάλλον, η Τουρκία εκμεταλλεύεται τους Σύρους Ισλαμιστές και προσπαθεί να τους στρέψει εναντίον εθνοτικών-θρησκευτικών μειονοτήτων, ιδίως ενάντια στους Αρμένιους Χριστιανούς στο Χαλέπι και εναντίον των Κούρδων της Συρίας στη βορειοανατολική Συρία. Ο Ερντογάν, για λόγους προφανώς τόσο παράλογους όσο και ρατσιστικούς, αρνείται απλά να ανεχθεί τη Συριακή αυτοδιοίκηση και την ύπαρξη της Αυτόνομης Διοίκησης των Κούρδων της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Όσοι οι αμυντικοί αναλυτές & οι δεξαμενές σκέψης της Ουάσιγκτον παπαγαλίζουν τους Τουρκικούς ισχυρισμούς ότι η περιοχή που έχουν υπό τον έλεγχο τους οι Κούρδοι αποτελεί τρομοκρατική βάση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) η οποία απειλεί την ασφάλεια της Τουρκίας ή ότι αυτή η περιοχή έχει μετατραπεί σε μία φιλο-Ιρανική σατραπεία, είναι αποκλειστικά εκείνοι που δεν έχουν επισκεφθεί και συχνά αρνούνται να επισκεφθούν αυτή την περιοχή για να ερευνήσουν οι ίδιοι επιτόπια, με τα ίδια τα μάτια τους, την κατάσταση.
Ενώ ο Αλ-Τζολάνι, ο νέος Ισλαμιστής ηγεμόνας, που έβγαλε το ισλαμικό τουλπάνι και φόρεσε ευρωπαϊκό κουστούμι για την περίσταση, μιλάει για ανεκτικότητα, ακόμη και για επικείμενες εκλογές στην Συρία, η Τουρκία απαιτεί από τη Ισλαμιστική Hay’at Tahrir al-Sham να υπακούσει στις εντολές της και να στοχοποιήσει τους Κούρδους. Ουσιαστικά, η Τουρκία βλέπει τους Σύριους Ισλαμιστές κατά παρόμοιο τρόπο, όπως το Ιράν βλέπει τη Χεζμπολάχ: μια ομάδα που διεκδικεί τοπική νομιμότητα και φοράει εθνικιστικό μανδύα, αλλά στην πραγματικότητα ενεργεί ως πληρεξούσιος μιας ξένης δύναμης. Ο Ερντογάν δίνει προτεραιότητα στον διακαή πόθο του να εξοντώσει τους ένοπλους Κούρδους— αυτή την ομάδα η οποία έχει συμμαχεί και συνεργάζεται με τις ΗΠΑ για να περιορίσει και να εξοντώσει το Ισλαμικό Κράτος — διακινδυνεύοντας να σκοτώσει και τους Αμερικανούς στρατιώτες που συνεργάζονται μαζί με τους Κούρδους.
Όταν ένα Τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος χτύπησε ανεπιτυχώς τον στρατηγό Mazloum Abdi, διοικητή των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων των Κούρδων στο διεθνές αεροδρόμιο Sulaymaniyah του Ιρακινού Κουρδιστάν τον Απρίλιο του 2023, μόνο το βρεγμένο από τη βροχή έδαφος έσωσε τους Αμερικανούς στρατιωτικούς που τον συνόδευαν από το θάνατο, καθώς ο πύραυλος βυθίστηκε βαθύτερα στο έδαφος πριν εκραγεί.
Τις επόμενες εβδομάδες, καθώς η Τουρκία αύξησε τις αεροπορικές επιδρομές της κατά των Κουρδικών περιοχών στη Συρία, υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που παρ’ ολίγον να συγκρουστούν άμεσα Τούρκοι και Αμερικανοί. Τα Τουρκικά αεροπορικά πλήγματα θα μπορούσαν εύκολα να είχαν σκοτώσει Αμερικανούς στρατιώτες ή εργαζόμενους στις ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Η Τουρκία, εν τω μεταξύ, έχει διεισδύσει με τις δικές της ειδικές δυνάμεις και τις υπηρεσίες πληροφοριών στη Hay’at Tahrir al-Sham και στις άλλες ισλαμικές ένοπλες ομάδες που ενεργούν σαν πληρεξούσιοι της, κατά τον παρόμοιο τρόπο με τον οποίο ενεργούσαν πολλοί Ιρανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι της Τεχεράνη στην Συρία.
Μπορεί να είναι διπλωματικά άκομψο αλλά θα το πούμε ευθέως. Αν οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία δυνάμεις των Ισλαμιστών ανταρτών συνεχίζουν να αποτελούν απειλή για τις Αμερικανικές δυνάμεις που προσπαθούν να εξοντώσουν το Ισλαμικό Κράτος στην περιοχή, οι ΗΠΑ οφείλουν να ξεκινήσουν μια συζήτηση για το αν θα είναι απαραίτητο να στοχοποιήσουν τους Τούρκους χορηγούς της τρομοκρατίας στην περιοχή αυτή.
Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά το χτύπημα των στρατιωτικών δυνάμεών της εκτός των Τουρκικών συνόρων δεν θα ενεργοποιούσε τις ρήτρες αυτοάμυνας του ΝΑΤΟ. Μια τέτοια συζήτηση, είναι απαραίτητη ειδικά όταν με τις ενέργειες της Τουρκίας έχει ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα και έχει τραβήξει τόσο πολύ το σκοινί που είναι έτοιμο να σπάσει, μια και θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των Αμερικανών στρατιωτών και τα Αμερικανικά συμφέροντα.
Εάν, παρ’ ελπίδα, η Τουρκία είναι πρόθυμη να σκοτώσει Αμερικανούς στρατιώτες που επιχειρούν στο εσωτερικό της Συρίας, στο πλευρό των Κούρδων, τότε οι ΗΠΑ θα πρέπει να υιοθετήσουν παρόμοια αντίστοιχη πολιτική και να είναι είμαστε πρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε τους Τούρκους εκτός των συνόρων της ίδιας της Τουρκίας. Πρόκειται για μια δύσκολη συζήτηση, αλλά είναι όλο και περισσότερο αναγκαία.
Ο Michael Rubin είναι ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute, όπου ειδικεύεται στις χώρες της Μέσης Ανατολής, ιδίως στο Ιράν και την Τουρκία. Υπηρέτησε ως σύμβουλος- αξιωματούχος του Πενταγώνου, με επιτόπια εμπειρία στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς έχει ενασχοληθεί με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο κ. Rubin έχει επίσης συμβάλει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ σχετικά με τις περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές δημοσιεύσεις, όπως το «Dancing with the Devil» (Χορεύοντας με τον Διάβολο) και το «Eternal Iran» (Αιώνιο Ιράν). Ο Rubin απέκτησε διδακτορικό και μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Ιστορία και πτυχίο βιολογίας από το Πανεπιστήμιο Yale.
ΠΗΓΗ: https://www.meforum.org/mef-observer/the-united-states-needs-to-prepare-to-kill-turks-in-syria
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
