“You begin saving the world by saving one person at a time; all else is grandiose romanticism or politics” (Bukowski)
(Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο σώζοντας ένα πρόσωπο κάθε φορά, όλα τα άλλα είναι μεγάλος ρομαντισμός ή πολιτική)
Άφωνοι παρακολουθήσαμε ακόμα μια φορά τις τελευταίες μέρες στο πλαίσιο της πολιτικής διάστασης της σωτηρίας, κατά τον Bukowski, τη Δημοκρατία στη χώρα μας να ευτελίζεται, να βιάζεται και να εκβιάζεται σε ένα εκκρεμές κοινωνικού τρόμου, ανάμεσα στο Μαντείο των Δελφών και το Hilton.
Απο τη μια, στο Μαντείο των Δελφών στο πλαίσιο μιας τελετής κατάμαυρης φασιστικής μαγείας, το Delphi Economic Forum, συγκεντρώθηκαν τα φαντάσματα της Πυθίας για να ακούσουν το χρησμό του υπαλλήλου της Rothschild family, πως “η αξιολόγηση έπρεπε να κλείσει χθες”, ώστε η φτώχεια να μη σηκώσει κεφάλι σήμερα…
Από την άλλη, στο ξενοδοχείο Hilton, που έχει αναχθεί, πλέον, σε σταθερή αξία της νομοθετικής εξουσίας, οι λεγόμενοι “θεσμοί” με μια πρωτόγνωρη ανηθικότητα βίας, που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία των διεθνών σχέσεων, διαπραγματεύονται με μια κυβέρνηση προθύμων, που και αυτή με τη σειρά της δεν έχει κανένα θεσμικό, πολιτικό και ηθικό δικαίωμα να παζαρεύει την παραμονή της στην εξουσία με αντίτιμο τον ευτελισμό, όχι μόνο της αξιοπρέπειας, αλλά και της ίδιας της ζωής των πολιτών της, παραδίδοντας τη λαϊκή κυριαρχία στη θεσμοποίηση της εξουσίας των υπαλλήλων των δανειστών, που κυκλοφορούν με το καλλιτεχνικό ωραιοποιημένο ψευδώνυμο “staff level agreement” (συμφωνία σε επίπεδο προσωπικού).
Εν τω μεταξύ, στο Παρίσι οι “μεγάλοι κλέπται”, όπως θα έλεγε και ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης (“οι μεγάλοι κλέπται από το μικρόν απάγουσι”) αποδομούν την ήδη κλυδωνιζόμενη εθνικοκεντρική και εθνικοταξική ΕΕ, γιατί, όπως δήλωσαν, θέλουν να φύγουν μπροστά, ανάγοντας, προφανώς, τους εαυτούς τους σε ιδιοκτήτες της Ευρώπης και αφήνοντας τους κομπάρσους της ταινίας τρόμου της ΕΕ πίσω.
Πάνω σ’ αυτή, λοιπόν, την ιδιοκτησιακή αντίληψη θα οικοδομηθούν οι αρχές της ΝΕΕ (Νέας Ευρωπαΐκής Ένωσης ή Νεοεθνικοκεντρικής ή ΝεοΕθνικοταξικής Ευρώπης) και γνωρίζουμε, σύμφωνα με τον Γάλλο οικονομολόγο του 19ου αιώνα Frédéric Bastiat, πως η ιδιοκτησία είναι ένα δικαίωμα που προηγείται του νόμου, δεδομένου ότι ο νόμος δεν θα έχει άλλο αντικείμενο, παρά την εγγύηση αυτής της ιδιοκτησίας, (“la propriété est un droit antérieur à la loi, puisque la loi n’aurait pour objet que de garantir la propriété”).
ΥΓ
Διαβάζω σήμερα 12 Μαρτίου του 2017 στην εφημερίδα “Το Βήμα της Κυριακής”, πως η επιτυχία του λεγόμενου “προγράμματος των μεταρρυθμίσεων” στη χώρα μας είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της κατανάλωσης του γάλακτος κατά 46.000 τόνους, δηλαδή 46.000.000 κιλά, που αντιστοιχεί σε 4 περίπου κιλά το άτομο.
Ευτυχώς, στο μέτρο του γάλακτος η “σκληρή διαπραγμάτευση” πέτυχε το αντίμετρο της αύξησης του μελιού, που μαζεύουν οι ανεπάγγελτοι κηφήνες πολιτικοί της χώρας μας από τους πολίτες για τη Γερμανίδα βασίλισσα του μελισσοκομείου της Ενωμένης Ευρώπης, αφού τα λόγια και τα χαμόγελά
τους στάζουν μέλι γι’ αυτή και όταν τους βλέπω να λικνίζονται γύρω της στις συνόδους κορυφής καρφώνεται στο μυαλό μου ο Αποστολικός λόγος:
“εἰ δὲ οὐκ ἐγκρατεύονται, γαμησάτωσαν· κρεῖσσον γάρ ἐστι γαμῆσαι ἢ πυροῦσθαι” (Προς Κορινθίους, Α, 7,9).
Δ.Α
