Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, από τους Αποστολικούς χρόνους, η αίρεση έχει καταστρεπτικές συνέπειες για τον άνθρωπο. Τον απομακρύνει από τον Θεό και τον οδηγεί στην απώλεια. Γι ´ αυτό και ο ίδιος ο Κύριος και οι Απόστολοι είναι ιδιαίτερα αυστηροί με τις << αιρέσεις απωλείας>>.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας επισημαίνουν το μεγάλο κίνδυνο και ακολουθώντας τις αποστολικές συστάσεις καλούν τους χριστιανούς και μάλιστα τους ακατάρτιστους στην πίστη να μην έχουν καμία σχέση με αιρετικούς, διότι ο κίνδυνος για τη σωτηρία τους είναι βέβαιος.
Μελετώντας την πατερική διδασκαλία για τις σχέσεις μας με τους αιρετικούς βλέπουμε ότι οι Άγιοί μας είναι ιδιαίτερα αυστηροί και κατηγορηματικοί στην απαγόρευση επικοινωνίας με τους αιρετικούς σε θέματα Λατρείας και κοινής προσευχής. Οι σχετικές αναφορές των Πατέρων είναι πολυπληθείς. Θα αναφέρω μόνο μερικές αποφάσεις Συνόδων για το θέμα αυτό, ως απόδειξη για τις συνεχείς παραβάσεις από Οικουμενιστές Επισκόπους, Ηγουμένους και Ιερείς νεοημερολογήτες που σκανδαλίζουν.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορίτης λέει τα εξής: <<Ο ΜΕ ´ Αποστολικός κανόνας διορίζει, ότι όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, η Διάκονος ήθελε συμπροσευχηθεί μονάχα, αλλ ´ όχι και να λειτουργήσει με αιρετικούς ας αφορίζεται….. Επειδή όποιος με αφορισμένους συμπροσεύχηται (καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί) πρέπει να συναφορίζεται και αυτός κατά τον Ι ´ κανόνα των αυτών Αποστόλων. Είδε και εσυγχώρησεν εις τους αιρετικούς αυτούς να ενεργήσουν κανένα λειτούργημα ωσάν κληρικοί, ας καθαίρηται, επειδή όποιος κληρικός συλλειτουργήσει με καθηρημένους (καθώς τοιούτοι είναι οι αιρετικοί κατά τον Β ´ και Δ ´ κανόνα της Γ ´ Οικουμενικής Συνόδου) συγκαθαιρείται και αυτός κατά τον ΙΑ ´ των Αποστόλων>>.
Κανών ΛΓ ´ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου, που επικυρώνεται από την Α ´ και Ζ ´ Οικουμενική Σύνοδο αναφέρει: <<Ότι ου δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι>>.
Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων (1848): <<Αποφαίνεται πάλι σήμερα συνοδικώς….. ότι ο Παπισμός είναι αίρεση και οι οπαδοί του αιρετικοί…. Επίσης οι συνάξεις που συγκροτούνται από αυτούς είναι αιρετικές και κάθε κοινωνία πνευματική των Ορθοδόξων τέκνων… με αυτούς είναι αντικανονική, όπως ορίζει ο ζ´ κανόνας της Γ ´ Οικ. Συνόδου>>.
Άρνηση συμπροσευχής δε σημαίνει άρνηση αγάπης και αντιλήψεως προς οιονδήποτε ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές του αντιλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι παλαιότερα σε όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους, τώρα δυστυχώς όχι σε όλα, εφαρμόζονταν η ακρίβεια της άρνησης στο θέμα της συμπροσευχής με αιρετικούς στο Ναό και στην τραπεζαρία. Δεν υπάρχει όμως διάκριση στο θέμα της φιλοξενίας με Ορθόδοξους επισκέπτες.
Όταν αποδέχομαι πλήρως τον αιρετικό σε συμπροσευχή σαν είναι κανονικό μέλος της Εκκλησίας, σαν να μην ζει μακριά από την Αλήθεια, δεν υπάρχει βεβαιότητα ότι θα εφησυχάζει και θα συνεχίζει να παραμένει στην πλάνη του; Δεν είναι σαν να συμφωνώ μαζί του ότι και έξω <<Μία Εκκλησία>> μπορεί να υπάρχει υγιής και σωτήρια σχέση με τον Κύριό μας; Υπάρχει περίπτωση η συμπεριφορά μου αυτή να τον προβληματίσει, ώστε αυτός να επανεξετάσει την επιλογή του.
Ας δούμε όμως για ποιούς λόγους (μερικούς), η Εκκλησία είναι τόσο αυστηρή και κατηγορηματική στην απαγόρευση κοινής λατρείας με αιρετικούς ή σχισματικούς, ώστε να χαρακτηρίζεται η συμπροσευχή ως <<μέγα αμάρτημα>>.
Α ´ Λόγω της μεγάλης αγάπης προς τον Θεό: ΛΟΓΟΙ ΠΙΣΤΕΩΣ. Για την παράδοση και τη ζωή της Εκκλησίας μας, δηλ. την Ορθόδοξη Θεολογία, σωτηρία υπάρχει μόνο εφ´ όσον ο άνθρωπος ενταχθεί ως οργανικό μέλος στο <<σώμα του Χριστού>>, που έχει κεφαλή τον ίδιο τον Κύριο, δηλαδή την Εκκλησία. Ασφαλώς, το σώμα του Χριστού υπάρχει από την Αποστολική εποχή μέχρι σήμερα και είναι μοναδικό. Και αυτό είναι η <<ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ>>, η Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν υπάρχουν πολλά σώματα γιατί μία είναι η κεφαλή, ο Χριστός.
Συνεπώς και η Θ. Λατρεία δεν είναι ατομική υπόθεση του πιστού, αλλά εντάσεται στην οργανική ενότητα των μελών του σώματος του Χριστού. Μάλιστα, το κέντρο και η ουσία της Χριστιανικής Λατρείας είναι η Θ. Λειτουργία, στην οποία εντάσσονται και οι λοιπές ακολουθίες και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Με άλλα λόγια η Θ. Λειτουργία δεν είναι μία από τις προσευχές της Εκκλησίας, αλλά ταυτίζεται με την ίδια την Εκκλησία. Δηλαδή η Θ. Λειτουργία δεν είναι το μέσον για την επίτευξη της εν Χριστώ ενότητας των ανθρώπων, αλλά η ίδια ενότητα, η φανέρωση της ήδη τελεσθείσης ενότητας στο ένα σώμα του Χριστού. Γι ´ αυτό και στη Θ. Λειτουργία συμμετέχουν αποκλειστικά και μόνο όσοι δια του βαπτίσματος έχουν ήδη ενταχθεί και παραμένουν στο σώμα του Χριστού. Ακόμα και οι κατηχούμενοι που ετοιμάζονταν να βαπτισθούν δεν μπορούσαν να παραμείνουν και να παρακολουθήσουν.
Επειδή λοιπόν η αίρεση είναι περιφρόνηση και αποκοπή και σε τελική ανάλυση άρνηση συμμετοχής στην Εκκλησία, στο <<σώμα του Χριστού>>, η συμμετοχή στη λατρεία είναι όχι μόνο χωρίς νόημα, αλλά και αδιανόητη. Πως μπορώ να συμμετέχω στην λατρεία, δηλαδή στην ενότητα του σώματος του Χριστού, όταν έχω επιλέξει να αποσπάσω και να μην ανήκω σ ´αυτό. Με άλλα η συμμετοχή των αιρετικών στη Θ. Λειτουργία είναι ανατροπή της ίδιας της ουσίας της, είναι λειτουργική εκτροπή.
Όταν αποδέχομαι χωρίς κανέναν ενδοιασμό η περιορισμό τους αιρετικούς σε συμπροσευχή, παραβλέποντας τις πολλές και ουσιώδεις διαφορές σε θέματα πίστεως, στην πράξη περιφρονώ τους αγώνες της Εκκλησίας και των Αγίων για την διαφύλαξη ακαινοτόμητης της πίστεώς μας, υποτιμώ την αξία του ορθού δόγματος, τελικά εξισώνω την Αλήθεια με την πλάνη. Με άλλες λέξεις θεωρώ την πλανεμένη διδασκαλία ως μία άλλη εκδοχή και δυνατότητα ερμηνείας της Ευαγγελικής Αλήθειας. Μια τέτοια προσέγγιση της εκκλησιαστικής ζωής ασφαλώς οδηγεί και σε δογματική εκτροπή.
Β ´. Λόγω της μεγάλης αγάπης προς τον άνθρωπο: ΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ. Η Εκκλησία, λοιπόν απαγορεύοντας τη συμμετοχή σε συμπροσευχές με αιρετικούς θέλει να προφυλάξει τα ίδια μέλη της και μάλιστα τους ασθενέστερους στην πίστη από την πλάνη της αιρέσεως.
Πολλές φορές όμως οι συμπροσευχούμενοι με αιρετικούς είναι Αρχιερείς Θεολόγοι, Ηγούμενοι, Αρχιμανδρίτες και ο ίδιος ο Πατριάρχης που είναι πλήρης θεολογικής κατάρτισης έστω και θεωρητικής.
Οι συμμετοχή αυτών είναι βέβαιο ότι θα αμβλύνει στη συνείδηση του ποιμνίου τους <<την έννοια της αιρέσεως>> ως όλως ασυμβιβάστου προς την Αλήθεια της Εκκλησίας και ως προξένου ψυχικής απωλείας… Εάν οι ποιμένες της Εκκλησίας υιοθετήσουν μίαν συγκριτιστική στάση έναντι της αιρέσεως, το ποίμνιο θα απωλέση την ομολογιακή του ευαισθησία και ευκόλως θα υποπέση στην αίρεση.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η κατ´ ακρίβεια πράξη της Εκκλησίας μας είναι σαφής και κατηγορηματική: <<Ου δει αιρετικοίς ή σχησματικοίς συνέχεσθαι>>. Για όσους περιφρονούν αυτή την τάξη τα επιτίμια είναι ιδιαιτέρως σοβαρά: καθαίρεση για τους κληρικούς, αφορισμός για τους λαϊκούς. Η χρήση της Εκκλησιαστικής Οικονομίας, που στα της πίστεως δεν έχει θέση, σημαίνει περιφρόνηση της ακρίβειας, καταστρατήγηση των Ι. Κανόνων και αυθαιρεσία. Προπάντος δεν μπορεί να γίνει κατ´ οικονομία σχετικοποίηση της Αλήθειας και ελαχιστοποίηση της Ορθής Πίστεως.
Ο Μέγας Φώτιος και ομολογητής της Πίστεώς μας αναφέρει τα εξής: Είναι ανάγκη να φυλάττεις όλα ανεξαιρέτως, και πάνω απ ´όλα τα της πίστεως. Διότι αν παρεκκλίνεις έστω και λίγο,
αμαρτάνεις θανάσιμη αμαρτία…. Και αυτά που εψηφίστησαν στις Οικουμενικές και κοινές Συνόδους, πρέπει όλοι να τα φυλάττουν.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στη Β ´ επιστολή του γράφει τα εξής: <<Ο μένων εν τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον Πατέρα και τον Υιόν έχει. Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν (του Χριστού) ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε, ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς. Β ´ Ιωαν. 9-11.
Βέβαια, παρά τη σαφή και κατηγορηματική απαγόρευση της μετά των αιρετικών συμπροσευχής, ορισμένοι Ορθόδοξοι – για ποικίλους λόγους – συμμετέχουν σε κοινές λατρευτικές εκδηλώσεις με αιρετικούς, ιδιαιτέρως με Παπικούς. Με δικαιολογίες – ψευτιές – ότι οι κανόνες εννοούν μόνο το συλλείτουργο, μόνο την συμμετοχή στο κοινό ποτήριο. Όπως και αυτό γίνεται από μερικούς. Επίσης προβάλουν τον ισχυρισμό ότι οι κανόνες, έπαψαν να ισχύουν και η Εκκλησία οφείλει να τους καταργήσει (Νέα Εκκλησιολογία).
Το αν κάποιος, όποιος και αν είναι αυτός, δεν αποδέχεται τη σαφή και πάγια διδασκαλία της Εκκλησίας μας, ότι ο Παπισμός είναι αίρεση, και όχι Εκκλησία, είναι θέμα προσωπικής του επιλογής και ευθύνης. Ίσως αυτός να γνωρίζει περισσότερα από τους Αγίους, να είναι ανώτερος των Συνόδων ή να έχει ιδιαίτερη αποκάλυψη, η οποία του παρέχει το δικαίωμα να αποφαίνεται ως αλάθητος και αυθαιρέτως.
Από τον Μοναχό Μονής Βορειοδυτικής Ελλάδος
Δείτε επίσης όλα τα άρθρα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος:
Ουράνια μηνύματα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.1
Ουράνια μηνύματα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.2
Η Αξία της Προφητείας, Γιατί πολεμείται. Φοβερά τα δεινά που έρχονται
Μήνυμα του Μοναχού Βορ. Δυτικής Ελλάδος για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο
Ανοιχτή επιστολή του Μοναχού Βορ. Δυτικής Ελλάδος προς τους 19 Ηγουμένους του Αγίου Όρους
Ουράνια μηνύματα για τα επερχόμενα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.3
Ουράνια μηνύματα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.4
Ουράνια μηνύματα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.5
Ουράνια μηνύματα για τα επερχόμενα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.6
Ουράνια μηνύματα από τον Μοναχό Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.7
