“Ήσαν δε εν τή οδώ αναβαίνοντες εις Ιεροσόλυμα, και ην προάγων αυτούς ο Ιησούς, και εθαμβούντο και ακολουθούντες εφοβούντο…” (Μαρκ.10,32).
Έτσι ξεκινά, σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, το κεφάλαιο της περικοπής από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, σήμερα, Κυριακή Ε’ των Νηστειών, λίγες ημέρες μόλις πριν από την έναρξη της εβδομάδας των Αγίων Παθών του Κυρίου!
Ο Χριστός μας με βλέμμα και βήμα στραμμένο προς το Πάθος, με θεία ορμή, με σταθερότητα, προχωρεί με ταχύ βηματισμό. Οι Μαθητές μένουν εκστατικοί μπροστά στην αφοβία Του, θαυμάζουν, αλλά και φοβούνται για όσα τους περιμένουν. Έχουν ξανακούσει από το στόμα του Σωτήρος για τον Σταυρό και την Ανάστασή του, όμως δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι κρύβουν αυτά τα λόγια του Διδασκάλου.
“Ιδού, αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα… Μή γυρνάτε πίσω πια το βλέμμα, μας ψιθυρίζει και σήμερα ο Κύριος, η πορεία σας είναι προς την άνω Ιερουσαλήμ δια του Σταυρού! Δεν σας επιτρέπεται να βαδίζετε νωθρά! Είσαστε συνοδοιπόροι μου! Κανένας γήινος σταθμός μη σας κολλήσει στα χαμερπή. Μη προχωράτε άτονα, με φοβία και αδιαφορία, έχετε πάντοτε εμένα μπροστά, μη δειλιάζετε, πορευτείτε με αντρειωσύνη, με γενναιότητα, με ζήλο για τον κίνδυνο και το πάθος υπέρ της αλήθειας και της Πίστεώς μου!
“Και ο Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται τοις Αρχιερεύσι και τοις Γραμματεύσι…” Υπηρέτες του Πάθους μου είναι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, οι επικεφαλής του Νόμου, οι διάδοχοι του Μωϋσέως και συνεργάτες πια του διαβόλου. Οι μαθητές του Νομοθέτου, μα δυστυχώς τώρα, υπασπιστές του παρανόμου!
Πόσο επίκαιρα τα θεία λόγια του Χριστού! Σήμερα θα μας έλεγε:
“Υπηρέτες του Πάθους μου γίνονται οι Πατριάρχες, οι Αρχιερείς και πρεσβύτεροι της αισχύνης, της Παναίρεσης, της βλασφημίας, οι επικεφαλής του Ευαγγελικού νόμου, οι κακοί διάδοχοι των Αποστόλων και ακόλουθοι των παρανόμων! Οι αντίπαλοι του Σταυρού και υπέρμαχοι του ανήθικου εμβολιασμού! Οι αρνητές της Ορθοδοξίας και δικαστές της Ομολογίας! Οι φίλοι των Σιωνιστών και εχθροί των αγωνιστών! Οι ενδεδυμένοι την ευσέβειαν και ενεργούντες την ασέβειαν! Οι παραμορφωμένοι της βιοηθικής και αλλοτριωμένοι της αρετής!
Αδελφοί, το πλήθος των Ορθοδόξων βρίσκεται σήμερα μπροστά στην αναγκαστική επιλογή δύο δρόμων: ο πρώτος, που οδηγεί στην αιώνια απώλεια, είναι αυτός της άνετης φαινομενικά οδού του εμβολιασμού, της συμπόρευσης με το πλήθος των εχθρών του Χριστού, με τις δήθεν κοσμικές ευκολίες και με ό,τι αυτά συνεπάγονται…
Ο δεύτερος και σωτήριος, είναι αυτός της θυσίας, της άρνησης των νέων ειδώλων, της ακοινωνησίας με την παναίρεση των Αρχιερέων και των ακολούθων τους με ό,τι πάλι αυτό συνεπάγεται: επικείμενη κοινωνική απομόνωση και περιφρόνηση, διωγμούς, φυλακίσεις, ψυχολογικά βασανιστήρια, στέρηση μισθών, πείνα, ή και θάνατο.
Είμαστε άραγε έτοιμοι και θαρραλέοι να ακολουθήσουμε ακριβώς και με πίστη το μονοπάτι το στενό, να πιούμε το ποτήριο της θυσίας και του σταυρικού θανάτου; Αυτή είναι διαρκώς η πορεία των εκλεκτών, ελαχίστων και ταπεινών μαθητών του Χριστού!!! Πάντοτε τολμηρή, μαρτυρική, σταυρική, όμως σίγουρα νικηφόρα, αγιαστική και αιώνια αναστάσιμη!!! Μακάρι κανένας μας να μην την αρνηθεί! Μακάρι στην ερώτηση του Κυρίου:
“Δύνασθε πιείν το ποτήριον, ό εγώ πίνω, και το βάπτισμα, ό εγώ βαπτίζομαι, βαπτισθήναι;” (Μαρκ.10,38) πάντα να είμαστε σε θέση με θεία αγάπη και ταπείνωση να αποκρινόμαστε: “δυνάμεθα Κύριε, με συνεργό την θεία σου Χάρη”!
Δεν υπάρχει πιο ολέθριο πράγμα από το να υποχωρήσει κανείς στα βάσανα και να αρνηθεί τον Χριστό! Ο Ιούδας, όταν είδε πως πλησίαζε το Πάθος και η άκρα ταπείνωση του διδασκάλου, τον αρνήθηκε και χάθηκε για πάντα! Εμείς, τώρα στα δύσκολα, τί θα κάνουμε; Θα συμπορευτούμε στο θείο Πάθος ή θα συμβαδίσουμε με το κοσμικό πλήθος;
ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΔΙΑΚΟΝΟΙ, Ή ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΔΙΑΒΟΛΟΙ;
“Οίδατε, ότι οι δοκούντες άρχειν των εθνών, κατακυριεύουσιν αυτών, και οι μεγάλοι αυτών κατεξουσιάζουσιν αυτών. Ούχ ούτω δέ έσται εν υμίν• αλλ’ ός εάν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος• καί ός εάν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος” (Μάρκ.10,42-44)
Οι πράξεις της ζωής των μαθητών μου πρέπει να είναι αντίθετες από τα έργα των φαινομενικά αρχόντων των εθνών, ορίζει ο Χριστός! Εκείνοι φέρονται με αλαζονία και εξουσιαστικό καταναγκασμό, οι μαθητές μου όμως οφείλουν να γίνονται ταπεινοί διάκονοι και δούλοι όλων με κάθε ταπεινοφροσύνη και αγάπη! Διότι και εγώ δεν ήλθα στη γη για να με υπηρετούν οι άνθρωποι, αλλά για να διακονήσω και να πεθάνω ακόμη για τη σωτηρία των ανθρώπων!
Αυτά τα λόγια ο Κύριος τα είπε με αφορμή τη ζήλια και την αγανάκτηση, που πήγε να δημιουργηθεί μεταξύ των Αποστόλων, οι οποίοι ως ατελείς και εμπαθείς ονειρεύονταν τιμές και πρωτοκαθεδρίες σε μια επίγεια βασιλεία. Τα δύο κύρια μαθήματα που ήθελε ο Χριστός να εμφυτεύσει στους Μαθητές του, ήταν η μέχρι εξευτελισμού ταπείνωση και η μέχρι θανάτου αγάπη Του! Να τους φανερώσει, ότι η δόξα και η σωτηρία, δεν εξαρτάται από μόνους τους αποστολικούς τους τίτλους και από την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους! Η υπεροχή στους Χριστιανούς κατακτάται μέσα από την ταπεινή διακονία των άλλων και την θυσία!
“Εκείνος που αγοράζει την ανωτερότητά του, θα λάβει την ανταπόδοση από τα χείλη και τα χέρια των ανθρώπων, θα περιφρονηθεί όμως από τις καρδιές τους! Εκείνος που παραμένει στην κορυφή με τη βία, στέκεται με μεγάλη ανασφάλεια, και θα πέσει στην πιο χαμηλή θέση” (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Τί να πούμε για τη σημερινή κατάσταση των Ιεραρχών και λοιπών κληρικών, οι οποίοι αδιάντροπα αγοράζουν την Αρχιερωσύνη με χρήματα και επιβάλλονται με τρόπο εξουσιαστικό; Τί σχέση μπορεί να έχουν τέτοιοι άνθρωποι με την Αλήθεια, την Δικαιοσύνη, την Ταπεινοφροσύνη και την Αγάπη του Χριστού; Ασφαλώς καμία! Ανήκουν δυστυχώς στη μερίδα του αχαρίστου και προδότου Ιούδα, ή μάλλον σε πολύ χειρότερη θέση από εκείνον, διότι αυτοί ζουν στην εποχή της Χάριτος, έχοντας μια δισχιλιετή εμπειρία Αγίων και Μαρτύρων της Πίστεως! Γνωρίζουν πολύ καλά ποιον υπηρετούν και ποιον αρνούνται! Άρα η προδοσία τους είναι ασυγχώρητη! Το τραύμα τους ανίατο, οι πιθανότητες μετανοίας τους, μηδαμινές!
Ο λόγος, αδελφοί, του Κυρίου για την ταπεινοφροσύνη και την έως θανάτου αγάπη του, είναι βαρυσήμαντος! Η θυσία, η ειλικρινής και ανιδιοτελής προσφορά, η υπομονή και επιμονή σε κάθε δίκαιο αγώνα με τα φτερά της αγάπης, αυτά αναδεικνύουν τους αληθινά μεγάλους και τους Αγίους!
Όσο επίσης πιο βαθιά ριζώνει κάποιος στην ταπείνωση, τόσο και πιο ψηλά μπορεί να φτάσει! Αντιθέτως, η χαμέρπεια, η προστυχιά και η τυραννία, είναι γνωρίσματα των πονηρών ανθρώπων! Όλοι σήμερα, παντού, αλλά και πάντοτε, μιλούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως εμείς στην Εκκλησία προσευχόμαστε καθημερινά ως εξής: “Ευλογητός εί Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου!”. Ξεχνούμε, ότι δεν ανήκουμε στον εαυτό μας, ούτε το σώμα ούτε η ψυχή είναι δικά μας! Με το άγιο βάπτισμα έχουμε γίνει μέλη του σώματος του Χριστού! Πρώτα απ’ όλα λοιπόν, οφείλουμε να τηρούμε τους λόγους του, τις εντολές του, τα κρίματά του, τα δικαιώματά του. Αυτός είναι ο κύριος στόχος, η τήρηση των εντολών του Χριστού! Δεν γίνεται να αρνείσαι τους λόγους Του, την αλήθειά Του, όπως σήμερα, που η αποστασία έγινε όχι μόνο πολιτικός, αλλά και εκκλησιαστικός νόμος! και να λέγεσαι άνθρωπος προσφοράς, ιεραποστολής και αγάπης! Δεν γίνεται να δέχεσαι την βρωμιά, την ανηθικότητα, να συμπορεύεσαι με την ολοφάνερη υγειονομική παρανομία και επιορκία και να είσαι και του Χριστού! Δεν συμβαδίζουν τα έργα του σκότους με τα έργα του φωτός! Όποιος δεν βλέπει ότι ο νέος εμβολιασμός είναι έργο καθαρά σατανικό και όχι αγνά ιατρικό, έχει χάσει τον προσανατολισμό του και πορεύεται προς τον αιώνιο θάνατο!
ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ;
Η αγία μας Εκκλησία σήμερα, τιμά επίσημα και ξεχωριστά τη μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, της οποίας ο βίος αποτελεί στους αιώνες μοναδικό πρότυπο της τελείας μετανοίας! Είναι πρότυπο και για όλους μας, ειδικά σήμερα, σε ημέρες, που η πορνεία έγινε πια μόδα, κάτι
το φυσικό, ενώ μια άλλη φοβερώτερη πνευματική πορνεία, όπως έχουμε ξαναγράψει, αυτή της Αίρεσης, έχει απλώσει παντού τα βρώμικα πλοκάμια της!
Αδελφοί, το κήρυγμα της μετανοίας είναι η καρδιά του Ευαγγελίου, που θα διαλαλείται ως τη συντέλεια αυτού του κόσμου!
Δεν υπάρχει αμάρτημα, που να υπερισχύει της θείας φιλανθρωπίας! Υπάρχει όμως μία αρρώστια, η υπερηφάνεια και η εμμονή στη βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, η οποία όταν καταλάβει την ψυχή, την σκοτίζει και την σκληραίνει. Τότε, αδυνατεί πλέον ο άνθρωπος να έρθει σε επίγνωση του αμαρτωλού του εαυτού. Αυτό το σημείο, μας το τονίζουν στους λόγους τους όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και πρέπει να το προσέξουμε, καθώς ούτε ο Θεός μπορεί να επέμβει σε τέτοια πορωμένη ψυχή! Όπου η πληγή είναι ανίατη, εκεί και το φάρμακο είναι άχρηστο! Άλλο η θεραπεύσιμη πτώση εξ αγνοίας και άλλο η παράφρων εμμονή στην κακία! “Ού γάρ πάντων η πίστις” (Β’ Θεσσαλονικείς γ’,2). Δεν είναι όλες οι ψυχές δεκτικές σωτηρίας!
Η Οσία Μαρία, η μεγαλύτερη δημόσια πόρνη της Αλεξάνδρειας, που ασελγούσε ακόμη και στο ταξίδι της προς τα Ιεροσόλυμα, ακόμα και όταν κυκλοφορούσε στην Αγία Πόλη, ήταν αιχμάλωτη από μικρή στο βδελυκτό αυτό σωματικό πάθος, το οποίο και αποκαλεί “ύβριν της φύσεως”! Δεν είχε όμως μέσα της εκούσια αρνηθεί τον Χριστό! Είχε ζωντανή τη σπίθα της Πίστεως, ομοίαζε με την σώφρονα εκείνη πόρνη του Ευαγγελίου! Της χρειάστηκε μόνο μια στιγμιαία θεία επίσκεψη, για να ανάψει αυτός ο σπινθήρας του θείου έρωτος στην καρδιά της!
Γι’ αυτό και όταν ήρθε με τη θεία νεύση σε συναίσθηση της αμαρτίας της, άρχισε αμέσως τον θρήνο και τους βαθείς αναστεναγμούς, προσευχήθηκε στην Παναγία να μπει εγγυήτρια για τη σωτηρία της και απομονώθηκε εκούσια για 47 ολόκληρα χρόνια στην έρημο του Ιορδάνου! Εκεί έδωσε όλο το αίμα της καρδιάς και του σώματός της, λαμβάνοντας πλούσια και τα υπερφυσικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος!
Σήμερα, σεβαστοί μας αναγνώστες, έχουμε δυστυχώς ταυτίσει την μετάνοια με μια τυπική ή έστω καρδιακή εξομολόγηση, δίχως όμως αποστροφή της αμαρτίας και πλήρη εναρμόνισή μας με το θέλημά του Θεού! Μας αρέσει και να ακούμε λόγο Θεού, αλλά και να φλερτάρουμε με την αμαρτία! Σήμερα η διοικούσα πλανεμένη Εκκλησία αρραβωνιάστηκε επίσημα με τη νέα τάξη του Αντιχρίστου για πρώτη φορά στην ιστορία της, συνοδικά! Ευλογεί την ύβρη της φύσεως, επαινεί την βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, παραχωρεί τους ιερούς ναούς στα όργανα του διαβόλου, προτρέπει στη χειρότερη άρνηση και προδοσία της Πίστεως, στην οποία η ίδια έχει ήδη υποπέσει ολοφάνερα!
Υπάρχει άραγε ελπίδα μετανοίας σε όσους ενσυνείδητα έχουν εκπέσει της Αληθείας, σ’ αυτούς που εμμένουν στη βλασφημία των θείων; Ας δούμε χαρακτηριστικά λίγα χωρία, απ’ όσα μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, για να μην αυταπατώμαστε ότι μπορούμε σήμερα έτσι απλά να μετανοήσουμε, ζώντας εκούσια μέσα στην Αίρεση!
“Όποιος δεν ανησυχεί για την καταπάτηση των εντολών του Θεού και αδιαφορεί, είναι αδύνατον να μετανοήσει” (Άγιος Νεκτάριος)
“Εκείνος που επαινεί το κακό, στερεί από τον εαυτό του τη δυνατότητα να θεραπευτεί κάποτε δια της μετανοίας” (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
“Εκείνος που ειλικρινά μετανοεί, χλευάζεται από τους ανόμους και τους αμαρτωλούς. Αυτό όμως είναι απόδειξη, ότι ευαρεστεί τον Θεό” (Άγιος Μάρκος ο ασκητής)
“Δεν είναι να παίζει κανείς με τον Θεό. Εκείνος ελεεί τον μετανοημένο, αλλά παιδαγωγεί σκληρά αυτόν, που με τίποτα δεν μετανοεί, ή όποιον μετανοεί ελλιπώς και δίχως ειλικρίνεια” (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Ευχή μας εγκάρδια είναι ο ελεήμων, μακρόθυμος και πολυεύσπλαχνος Κύριος, να φωτίσει πλανεμένες ψυχές με καλή προαίρεση, να ξεμπλέξουν από τα θανάσιμα δίχτυα τόσο της σωματικής πορνείας, κυρίως όμως από τα αιρετικά δίχτυα της εκπορνεύουσας Συνόδου, η οποία αναίσχυντα πλέον οδηγεί τους πιστούς στην ουσιαστική άρνηση του αγίου βαπτίσματος, δια της έγγραφης υποταγής τους στον τρομοκρατικό εμβολιασμό της λατρείας του Εωσφόρου!!!
Άραγε, θα βρεθούν σήμερα ψυχές σαν της Οσίας Μαρίας, που να θελήσουν να ασκήσουν ισόβιο κανόνα ακοινωνησίας από την πνευματική πορνεία της γενικευμένης Αίρεσης, δημόσια αποκήρυξη των εγγράφων και δικαιωμάτων της άρνησης, δημόσια ομολογία Πίστεως, εκούσια δια βίου συντριβή και κλαυθμό μέχρι εσχάτης αναπνοής;
Δεν είναι πια καιρός στείρων ασκητικών αγώνων, αγαπητοί φίλοι, σ’ αυτά τα έσχατα χρόνια της Αποστασίας, αλλά καιρός μαρτυρίας και μαρτυρίου υπέρ της αμωμήτου ημών Πίστεως, στην οποία είθε να μείνουμε ταπεινά ακλόνητοι και με θέρμη πιστοί άχρι θανάτου, πρεσβείαις της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και εξαιρέτως της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της μόνης ακαταισχύντου εγγυήτριας πάντων των μετανοημένων αμαρτωλών. Αμήν!
