ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΗΠΑ DONALD J. TRUMP
ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΠΑΝ-ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ
Προς: Donald J. Trump, Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,
Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,
Το όνομα αυτό (ΠΓΔΜ) συμφωνήθηκε να χρησιμοποιηθεί μόνο προσωρινά. Ο όρος «Μακεδονία» πρέπει να καταργηθεί πριν από την είσοδο της χώρας σε οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό.
Όπως κάθε άλλο έθνος, οι Έλληνες αισθάνονται μόνο υπερηφάνεια όταν άλλες χώρες χρησιμοποιούν ιστορικά ή άλλα ελληνικά ονόματα και λέξεις, καθώς εισάγουν νέους επιστημονικούς όρους ή ονομάζουν εταιρείες, τόπους ή πόλεις.
Ωστόσο, η ΠΓΔΜ ζητά να της δοθεί το ίδιο όνομα με τη γειτονική της περιοχή που ανήκει στην Ελλάδα. Οι βασικοί λόγοι για αυτό το αίτημα, και γιατί οι Έλληνες είναι έντονα αντίθετοι σε αυτό, εξηγούνται παρακάτω.
Στις 11 Ιανουαρίου 1934, η Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνοποίηση) αναγνώρισε την ύπαρξη ενός μη υπάρχοντος «μακεδονικού έθνους», το οποίο περιλάμβανε όλους τους διαφόρων εθνικοτήτων κατοίκους της περιοχής, που ήταν κάποτε αρχαία Μακεδονία, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ήταν στην Ελλάδα και μικρότερα τμήματα στη Βουλγαρία και στη νότια Γιουγκοσλαβία.*
Σκοπός ήταν να φέρει στο νεοϊδρυθέν «μακεδονικό έθνος» μια αίσθηση ομοιογένειας και υπερηφάνειας και να ενώσει τους κατοίκους του σε μια σύγκρουση για «ανάκτηση» της βόρειας διοικητικής περιοχής της Ελλάδας που ονομάζεται Μακεδονία και έτσι έχει πρόσβαση στη θάλασσα.
Στη συνέχεια (το 1944), ο ηγέτης και αργότερα πρόεδρος της Κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας, ο Josip Broz (κοινώς γνωστός ως Τίτο) μετονομάστηκε σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» της Βαρδαρσκά Μπάνοβινα (επαρχία του ποταμού Βαρδάρη), περιοχή της νότιας Γιουγκοσλαβίας.
Επιπλέον, κωδικοποίησε τη γλώσσα που μιλούσε σε μέρη της νότιας Γιουγκοσλαβίας, μια σλαβική διάλεκτο παρόμοια με τις βουλγαρικές διαλέκτους και την αποκαλούσε «μακεδονική γλώσσα».
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα εκείνη την εποχή, με τον υπουργό Εξωτερικών Edward Stettinius να δηλώνει ότι οποιαδήποτε ομιλία σχετικά με το «μακεδονικό έθνος», την «πατρίδα της Μακεδονίας» ή την «εθνική συνείδηση της Μακεδονίας» είναι μια «αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν ή πολιτική πραγματικότητα “και μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως” πιθανός μανδύας για επιθετικές προθέσεις εναντίον της Ελλάδας
(http://www.mfa.gr/images/docs/fyrom/dilosi_stettinius_dec_1944.pdf ).
Πράγματι, την εποχή εκείνη άρχισε να αναπτύσσεται μια αφήγηση, σύμφωνα με την οποία οι Σλάβοι «Μακεδόνες» είναι άμεσοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Αρχαίων Μακεδόνων και ότι οι Έλληνες καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της γης τους (το μεγάλο μέρος της Βόρειας Ελλάδας που ήταν η Μακεδονία από την αρχαιότητα και σήμερα αποκαλείται Μακεδονία σήμερα).
Αυτή η ιδεολογία έχει αποκτήσει έντονη δυναμική από το 1991 (όταν η περιοχή της Νότιας Γιουγκοσλαβίας που σήμερα είναι γνωστή ως ΠΓΔΜ έσπασε από τη Γιουγκοσλαβία).
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Ελλάδα συνέβαλε αποφασιστικά στην οικοδόμηση της οικονομίας και της υποδομής της ΠΓΔΜ. Η Ελλάδα έχει μια σθεναρή επιθυμία για αμοιβαίο σεβασμό και για την υλοποίηση μιας βιώσιμης πολιτικής λύσης με τον βόρειο γείτονά της.
Οι κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών κρατών, ιδιαίτερα της Γερμανίας, έχουν πείσει την σημερινή αδύναμη ελληνική κυβέρνηση ότι η συμφωνία των «Πρεσπών» (που υπογράφτηκε από την Αθήνα και τα Σκόπια στις 17 Ιουνίου 2018 στους Ψαράδες στη λίμνη Πρέσπες της βόρειας επαρχίας της Μακεδονίας) είναι καλή για την Ελλάδα.
Εκτός από το όνομα της χώρας «Βόρεια Μακεδονία», η συμφωνία αναγνωρίζει – ή μάλλον δωρίζει – στον πολυεθνικό πληθυσμό της ΠΓΔΜ την «μακεδονική υπηκοότητα» και την «μακεδονική γλώσσα», αν και με μία περιγραφική παραπομπή, υποτίθεται ότι θα διευκρινίσει ότι οι πολίτες της ΠΓΔΜ, δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και η μακεδονική γλώσσα ανήκει στις σλαβικές γλώσσες. Αυτά όλα είναι απλά παράλογα!
Η Ελληνική Αστυνομία, προφανώς ακολουθώντας εντολές της κυβέρνησης, διέλυσε τους ειρηνικούς διαδηλωτές χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και χειροβομβίδες αναισθησίας και χτύπησε ρίχνοντας τους ανθρώπους κάτω σε μια απότομη χαράδρα (πολλοί από αυτούς τους διαδηλωτές χρειάστηκε να νοσηλευτούν).
Ωστόσο, και προς φόβο της κυβέρνησης, αυτές οι διαδηλώσεις πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα, αλλά δυστυχώς όλα τα μεγάλα ελληνικά μέσα ενημέρωσης , συμπεριλαμβανομένου και του κρατικής ιδιοκτησίας και λειτουργίας τηλεοπτικού καναλιού της ΕΡΤ, δεν τους καλύπτουν.
Επιπλέον, όταν γίνεται αναφορά σε αυτό το θέμα, οι διαδηλωτές παρουσιάζονται ως «ακραίοι εθνικιστές και εξτρεμιστές» και «νεοναζί», περιγραφές που δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο από την αλήθεια. Ως εκ τούτου, η διεθνής κοινότητα δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στην Ελλάδα αυτό το δυσάρεστο καλοκαίρι.
Φοβόμαστε ότι λόγω του τρόπου με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση απαντά, οι ειρηνικές διαδηλώσεις θα γίνουν βίαιες, φέρνοντας αστάθεια στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την περιοχή.
Είναι δύσκολο να μην παρατηρήσουμε τους στενότερους δεσμούς που αναπτύσσει η ΠΓΔΜ με την Τουρκία, που καθημερινά προκαλεί την Ελλάδα εισβάλλοντας τα ελληνικά ύδατα και τον εναέριο χώρο και αμφισβητεί τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας.
Προφανώς, το παλιό ρητό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι ο φίλος μου» έχει εφαρμοστεί στην περίπτωση αυτή, αλλά αυτές οι εξελίξεις δεν μπορούν να συμβάλλουν στην προσφορά της Ελλάδας «του νου της ειρήνης ».
Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο το Ίδρυμα του Σόρος «Ανοιχτές Κοινωνίες» https://www.opensocietyfoundations.org/ υποστηρίζει τη συμφωνία των Πρεσπών.
Έτσι, το παρελθόν δεν μπορεί να αποσυνδεθεί και να αχρηστευθεί ως ένα άχρηστο βάρος. Ούτε μπορεί να μείνει στα χέρια των λανθασμένων μηχανικών: Όποιος ελέγχει το παρελθόν καθορίζει το μέλλον και αυτό τελικά εξαρτάται από το ποιος στο παρόν διαμορφώνει το παρελθόν.
Κοινοβούλια; Μέσα; Ιερείς; Ποιητές; Πρόεδροι; Όποιος ελέγχει το παρόν πρέπει να επιλέξει με προσοχή σε ποιον θα εμπιστευθεί το παρελθόν μας, αλλιώς μπορεί να προκύψει ένα ψεύτικο και τερατώδες μέλλον.
ΠΗΓΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ*Αυτό δεν είναι ορθό, και η τεκμηρίωση για την μία και μόνο Ελληνική Μακεδονία, βρίσκεται στο άρθρο του Γιώργου Ρωμανού:
