Πριν ένα χρόνο προέβλεπαν μετά βεβαιότητας, ότι η Κίνα οδεύει σε πτώχευση και πως… αυτό ήταν και πάει. Τώρα μας λένε ότι η κινεζική κυβέρνηση το 20015 ανέτρεψε όλα τα προγνωστικά και κατάφερε σε λίγους μήνες να αντιστρέψει την κατάσταση και να επαναφέρει την οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως του 7% ετησίως.
Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος
Οι Σινολόγοι του καναπέ μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τη δόξα (βλ. νέα κατορθώματα αυτό-γελοιοποίησης) τραβούν. Τι έχουν να χάσουν άλλωστε; Αυτοί που «μετράνε» δεν τους παίρνουν στα σοβαρά ούτως η άλλως, ενώ αυτοί που δεν μετράνε… και να τους παίρνουν στα σοβαρά δεν έχει καμία σημασία.
Αυτό κι αν είναι θαύμα, σε λίγους μήνες! Εδώ εμείς στην Ελλάδα δεν καταφέραμε σε έξι χρόνια με ελεύθερη οικονομία και τη συνδρομή του ΔΝΤ και της ΕΕ, όχι να μπούμε σε ανάκαμψη, αλλά ούτε καν να τη σταθεροποιήσουμε τη δικιά μας τη ριμάδα…
Στις προβλέψεις τους βεβαίως δεν ελάμβαναν -ούτε λαμβάνουν- υπόψιν τους, ότι η κινεζική οικονομία είναι απόλυτα ελεγχόμενη από την κυβέρνηση, γιατί πρώτον καθορίζει εκείνη (προς μεγάλη στενοχώρια της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κογκρέσου) την ισοτιμία του εθνικού της νομίσματος απέναντι σε ένα καλάθι νομισμάτων και όχι οι αγορές και οι σπεκουλαδόροι ( και κλάαααμα ο Τζορτζ Σόρος και άλλοι… Σόροι, άλλο πράγμα, που να σας τα λέω).
Δεύτερον, γιατί τυπώνει νόμισμα κατά το δοκούν όπως και η Fed στην Αμερική. Τρίτον, όλες οι Τράπεζες είναι κρατικές. Τέταρτον, ξένα fund δεν μπορούν να κάνουν πράξεις στα κινεζικά χρηματιστήρια, άρα και να κερδοσκοπήσουν. Πέμπτον, η κυβέρνηση και μόνο αποφασίζει για τον τρόπο ανάπτυξης της οικονομίας αλλά και για το ποια εργαλεία θα χρησιμοποιήσει.
Μας λένε λοιπόν ότι κάποιοι (sic) εκτιμούν πως η ανάπτυξη αυτή είναι σε ξύλινα πόδια (μετά το προηγούμενο ρεζιλίκι είναι προσεκτικότεροι τώρα και αποδίδουν τις προβλέψεις τους σε «κάποιους», γενικώς και αορίστως).
Δηλαδή διατείνονται, ότι η ανάκαμψη επετεύχθη με μαζική πιστωτική επέκταση της εσωτερικής αγοράς της τάξεως του 20%, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα μία νέα «φούσκα» στην αγορά ακινήτων με άνοδο τιμών της τάξεως του 40% (αν κοιτάξει κανείς τα νούμερα θα διαπιστώσει ότι αυτό που έγινε ήταν διόρθωση της αγοράς βάσει της ζήτησης), μέσα στο 2015.
Αυτό βέβαια που φροντίζουν να μη μας πουν, είναι ότι όπου αναπτύσσεται δράση υπάρχει πάντα και αντίδραση. Άρα, όταν το 2014 η αγορά ακινήτων της Κίνας είχε πέσει στα τάρταρα λόγω της υπερπροσφοράς, αλλά και λόγω των πολύ υψηλών τιμών στα ακίνητα, με κίνδυνο να συμπαρασύρει και τον τραπεζικό τομέα, η κινεζική κυβέρνηση ορθώς προτίμησε τη φούσκα (ώστε να κερδίσει χρόνο και να επαναφέρει την αγορά σε ελεγχόμενη κατάσταση), παρά την ανεξέλεγκτη κατάρρευση της κτηματαγοράς και του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Το άλλο παράλογο που μας λένε είναι η αμφισβήτηση των επίσημων στατιστικών στοιχείων της Κίνας, αλλά συγχρόνως γίνεται χρήση τους επιλεκτικά και κατά το δοκούν, όπου συμφέρει και όταν θέλουν να κινδυνολογήσουν. Αποφασίστε λοιπόν κύριοι τι από τα δύο είναι τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Κίνας, διότι και αναξιόπιστα και αξιόπιστα συγχρόνως, δεν γίνεται να είναι.
Από την άλλη προσπαθούν εμμέσως αλλά μετ’ επιτάσεως να μας πείσουν ότι τα στοιχεία των διεθνών συστημικών τραπεζών είναι ακριβή! Εδώ πραγματικά όσοι γνωρίζουν γελάνε. Η φούσκα λοιπόν, γιατί γι’ αυτό το «έγκλημα» κατηγορούν την Κίνα διεθνείς και ντόπιοι αναλυτές, υπέπεσε στο αμάρτημα… της φούσκας! Και ποιος τα λέει αυτά; Οι αγορές… δηλαδή οι εφευρέτες της φούσκας!
Παριστάνουν ότι δεν είδαν ούτε άκουσαν ότι η αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομία (δεν πρέπει να εξαιρέσουμε ούτε να παραλείψουμε την Ν. Κορέα, την Ιαπωνία ή τις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες), είναι μία φούσκα εδώ και αρκετές δεκαετίες, ούτε ότι ο διεθνής τραπεζικός τομέας από μόνος του είναι μεγαλύτερη φούσκα στην παγκόσμια Ιστορία και κινδυνεύει να συμπαρασύρει τον πλανήτη σε τέτοια καταστροφή, που ο πυρηνικός πόλεμος θα μοιάζει με παιδικό πάρτι.
Που λοιπόν οφείλεται αυτή η τουλάχιστον περίεργη αν όχι ύποπτη, συνεχής επίθεση στην κινεζική οικονομία και κατ’ επέκταση στην Κίνα; Ο ένας λόγος εντάσσεται στη «μαύρη» εκστρατεία που έχει την ρίζα του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και αυτό για προφανείς λόγους.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η Κίνα έχει κρατήσει για τον εαυτό της το προνόμιο να αποφασίζει μόνη της για το συμφέρον της, χωρίς να λαμβάνει πάντα υπόψιν τις συμφωνίες που έχουν γίνει από τους άλλους μεγάλους διεθνείς «παίκτες» στα θέματα της οικονομίας, κάτι που δημιουργεί μία αναμενόμενη νευρικότητα στις αγορές και στα άλλα κράτη, εφόσον «ο δράκος» δεν μπορεί να αγνοηθεί, ούτε ως γενικό αλλά ούτε ως ειδικό μέγεθος και βάρος.
Με έχει φάει τόσο η αγωνία να διαβάσω την επόμενη αξιολόγηση / πρόβλεψη για την κινεζική οικονομία… μου έχουν δημιουργήσει το σύνδρομο του θεατή του Game of Thrones! Ή μήπως θα με κάνουν τζογαδόρο στα γεράματα! Όσο τους βλέπω, τόσο μου έρχεται να στοιχηματίσω στο αντίθετο (λέγε με «derivatives», δηλαδή παράγωγα…), χωρίς να μπω καν στον κόπο να βασανίσω το μυαλό μου για να καταλήξω σε προσωπικά συμπεράσματα.
