Μεγίστη η σημερινή εορτή της αποτομής της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού του Χριστού, αγαπητοί μας αδελφοί.
Μέγιστα βέβαια και τα σωτηριώδη μηνύματά της για την αποκαλυπτική εποχή μας, της πρωτοφανούς μανίας του Αντιχρίστου και της έως τώρα μεγαλειώδους μακροθυμίας του Κυρίου.
Ας προσπαθήσουμε όμως, έστω και αμυδρά, να τιμήσουμε με εγκώμια τη μνήμη του Δικαίου των Δικαίων και του Αγιωτέρου των Αγίων και να ελέγξουμε τίμια τους σύγχρονους φονιάδες και δαιμονιώδεις δήμιους των ψυχών και σωμάτων, αυτούς τους αναιδείς και θεομάχους Ηρώδες, άρχοντες, Αρχιερείς και ιερείς, που τόλμησαν και αποτέμνουν ήδη καθημερινά, δόλια και οριστικά δυστυχώς, την φωνή της συνειδήσεως, το θείο δώρο της ελευθερίας και το υπέρτατο αγαθό της μετανοίας, αυτό που τόσο έχει ανάγκη ο κάθε Χριστιανός και που τόσο εύγλωττα κήρυξε και κηρύττει ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών Τίμιος Πρόδρομος του Χριστού.
Α. ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΕΣΤΕΡΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΑΙΜΑ.
Ονομάστηκε Ιωάννης, δηλαδή χαριτωμένος, έγινε ο μεγαλύτερος Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής της παρουσίας του Χριστού στη γη. Τον είπαν ακόμη, και ήταν αληθώς, Άγγελος, Ευαγγελιστής, Ομολογητής, Κήρυκας, Λύχνος του Φωτός, υπογραφέας της Αγίας Τριάδος, Διδάσκαλος της μετανοίας, Ετοιμαστής, Δίκαιος, Άγιος, Απόστολος, Νυμφαγωγός, Μάρτυρας και πρωταθλητής της Αληθείας, τρυγόνα και περιστερά της ερήμου, Στρατιώτης του μεγάλου Βασιλέως, αυτόπτης του Αγίου Πνεύματος και αυτήκοος της φωνής του Πατρός, μεσίτης του Νόμου και της Χάριτος, φίλος του Σωτήρος, δοχείο του Παναγίου Πνεύματος και άλλα πολλά.
Ο ίδιος ονόμασε τον εαυτό του Φωνή (βοώντος εν ερήμω)…
Αυτού το τίμιο Αίμα σήμερα, ως πολυτίμητο μύρο που ευωδίασε την οικουμένη, ας προσκυνήσουμε νοερά, μαζί με το πανσεβάσμιό του λείψανο και την πανίερη κεφαλή, τις αλυσίδες, το μαχαίρι της σφαγής, το πιάτο που προσφέρθηκε, το χώμα που τον δέχθηκε, όλοι οι ασφράγιστοι πιστοί, οι μετανοημένοι αμαρτωλοί, οι έχοντες ακράδαντη την ελπίδα της σωτηρίας, οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης και υπομένοντες καρτερικά κάθε θλίψη και διωγμό υπέρ της αγάπης του Χριστού.
Τίμιε Πρόδρομε και Βαπτιστά του Κυρίου, πρέσβευε υπέρ ημών των αναξίων υμνητών, ικετών και προσκυνητών σου, να σταθούμε έως τέλους μάρτυρες πιστοί και ταπεινοί της Αληθείας, εραστές των παθημάτων υπέρ της Πίστεως και νικητές των ατίμων παθών και των μολυσμών της σαρκός και του πνεύματος, αμήν!
Β. Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ, ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΟΧΙ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ!
Είναι γνωστό αγαπητοί μας φίλοι το ιστορικό πλαίσιο της σφαγής του Τιμίου Προδρόμου.
Στην Γαλιλαία τότε βασίλευε ένας στυγνός εγκληματίας, ο τετράρχης Ηρώδης Αντίπας, η αλεπού, κατά τον λόγο του Χριστού μας, ο γιος του βρεφοκτόνου Ηρώδη, ένας άνθρωπος που συνδύαζε σε τέλειο βαθμό όλη την σαπίλα, την κακία, την δολοπλόκο βία, την αρχομανία, την πλεονεξία και τη σαρκολατρία. Τότε ήταν που ξέσπασε ένα μεγάλο δημόσιο σκάνδαλο. Αυτός ο άνομος και αναιδής έδιωξε τη νόμιμη γυναίκα του και νυμφεύτηκε προκλητικά την γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου, πράγμα που αποτελούσε βαρύτατη ασέβεια κατά τον Νόμο. Την μοιχαλίδα μάλιστα εκείνη, την Ηρωδιάδα, ενώ έπρεπε να την λιθοβολήσουν, την προσκυνούσε ο λαός του Ισραήλ!
Οι τότε Αρχιερείς και Φαρισαίοι υποκριτές, οι θεωρούμενοι πνευματικοί πατέρες, εννοείται έσπευσαν, όπως και σήμερα όλοι οι δεσποτάδες, να σκεπάσουν την παρανομία.
Υπήρχε όμως ευτυχώς ένας δίκαιος και άγιος ερημίτης, μέγας Προφήτης του Θεού, που τόλμησε και έφτασε ως τα ανάκτορα ελέγχοντας συμβουλευτικά και θαρρετά τον βασιλέα:
” Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».
Δεν τον ενδιέφερε, αδελφοί, τον Ιωάννη το αποτέλεσμα. Τον απασχολούσε μόνο η μαρτυρία της αλήθειας! Όλα τα άλλα είναι έργο του Θεού!
Αυτόν λοιπόν τον έλεγχο δεν τον βάσταζε η οχιά των ανακτόρων. Έτσι, με αφορμή ένα βδελυρό συμπόσιο γενεθλίων, πάνω στη μέθη και στον χορό και μέσω της όμορφης Σαλώμης, της κόρης της, σαγήνευσε τον Ηρώδη, ο οποίος της ορκίστηκε να της δώσει ο,τιδήποτε του ζητήσει. Τότε αμέσως η δαιμονιώδης μοιχαλίδα ζήτησε και πέτυχε τη σφαγή του επίγειου Αγγέλου, του αγιωτάτου Προφήτου και Προδρόμου του Κυρίου.
Ω αδελφοί! Ας κοιτάξουμε πώς μόνο με έναν έλεγχο δημόσιο κατά της ανηθικότητας, ο Ιωάννης έγινε ο μέγιστος των Μαρτύρων!
Μας διδάσκει πάνω σ’ αυτό τα εξής εξαίρετα ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: ” Ο τίμιος Πρόδρομος δέν ἀποκεφαλίστηκε πέφτοντας στόν ἀγώνα γιά θέματα δογματικῆς πίστεως, ἀλλά γιά θέματα ἠθικῆς ζωῆς. Καί αὐτό γιά νά εἴμαστε καί ἐμεῖς οἱ μοναχοί ἕτοιμοι νά ἀντιστεκόμαστε μέχρι θανάτου ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας… Γιατί ὅσο πιό μικρό κακό εἶναι ἡ ἁμαρτία σέ σχέση μέ τήν αἵρεση, τόσο κατά συνέπεια πιό μεγάλο καλό εἶναι τό νά δώσει κανείς τή ζωή του καί μόνο γιά τήν ἀρετή παρά γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἵρεσης. Γιατί πῶς δέν θά ᾽δινε τή ζωή του καί γιά κεῖνo τό μεγαλύτερο, δηλαδή γιά τήν ὀρθή Πίστη καί λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἄν ὑπῆρχε ἀνάγκη, αὐτός πού θυσιάζει τήν ψυχή του γιά τό μικρότερο, δηλαδή γιά τή συνέπεια στήν ἠθική ζωή;”
Πού υπάρχουν σήμερα αντάξιοί του ποιμένες και ασκητές; Πού ακούγεται ελεγκτικός προφητικός λόγος; Πουθενά δυστυχώς!
Όλοι οι δήθεν ομολογητές Ιεράρχες έχουν ακόμα τις θεσούλες τους, τους μισθούς τους, την εξουσία τους, είναι φίλοι όλων των Αντίχριστων και Αιρετικών και Σχισματικών.
Αλλοίμονό τους όμως!
Όπως χαριτωμένα έγραφε ο μακαριστός επίσκοπος π.Αυγουστίνος Καντιώτης: Αν δεν τους αρέσει το ” ούκ έξεστί σοι… του Ιωάννου, ας ακούσουν τα “Ουαί υμίν…” από τον Χριστό!
Ο Κύριος, ο ίδιος ο Θεός της αγάπης, που στηλίτευσε τους ασεβείς και δειλούς Αρχιερείς, είναι μήπως φανατικός και ακραίος, ασυνείδητοι, άπιστοι και δαιμονισμένοι μητρομπολίτες του Σατανά, που τολμήσατε και προσκυνήσατε τον Αντίχριστο μέσα στους ναούς δια του χαράγματος του εμβολιασμού;
Νομίζετε ότι θα ξεφύγετε από την οργή της θείας δικαιοσύνης;
Τώρα πλέον
δεν υπάρχει για σας το ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, διότι το έχετε αρνηθεί, υπάρχει μόνο το ΠΟΡΕΥΕΣΘΕ ΟΙ ΚΑΤΗΡΑΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ…, ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΤΕ ΓΕΝΝΗΘΕΙ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ!
Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.
Πολλές και σκληρές αλήθειες κρύβει η σημερινή εορτή και η Ευαγγελική της περικοπή, καλοί μας αδελφοί.
α) Το πόσο διαβολικοί είναι οι άσεμνοι χοροί της κοιλιάς, που έναν τέτοιον κατά την παράδοση χόρεψε η Σαλώμη, αλλά και κάθε μοντέρνος γυναικείος χορός.
β) Το πόσο αμαρτωλά είναι από μόνα τους τα συμπόσια της χλιδής, ή το να γιορτάζουμε με πάρτυ και ποτά και ανήθικες διασκεδάσεις τα γενέθλιά μας.
γ) Το μέχρι πού φτάνουν οι ασελγείς και ακόλαστοι έρωτες, να χύνουν δηλ. αθώα αίματα χάριν της πορνείας.
δ) Το πόσο φοβερό είναι το αμάρτημα του όρκου, της φιλοδοξίας και ματαιοδοξίας.
ε) Το πόσο τραγικό είναι να μιλάς για ελευθερία, όντας ο ίδιος δούλος των αισχίστων παθών!
Γράφει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:” Ἔδεσε ( ο Ηρώδης) τὸν ἀπελευθερωμένο ἀπὸ κάθε ἐμπαθῆ σχέση, ὁ ἤδη δεσμευμένος στὴ γοητεία τῆς ἀκολασίας.
Ἔβαλε στὴ φυλακὴ τὸν φύλακα καὶ κήρυκα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ κατάδικος γιὰ τὴν πράξη τῆς ἀκαθαρσίας.”
στ) Αν ο Χριστός έδειξε τόση μακροθυμία ενώπιον της άδικης σφαγής του μεγίστου Προφήτου και Προδρόμου και μάρτυρός του, του αγιωτέρου όλων των ανθρώπων που γεννήθηκαν από γυναίκα, και δεν κατέκαυσε επί τόπου την μοιχαλίδα και πόρνη και δολοφόνο, αυτό έγινε για μεγαλύτερη παρηγορία όσων υποφέρουν άδικα για την υπεράσπιση των θείων Νόμων.
Ας υπομένουμε λοιπόν και τώρα πολύ πιο καρτερικά και γενναία ό,τι επιτρέπει η μακροθυμία του Κυρίου, καθόσον και τα στεφάνια μας είναι μεγαλύτερα, αλλά και το τέλος όλων αυτών των ασεβών θα είναι σίγουρα αντάξιο της προδοσίας τους, όπως όντως φοβερό υπήρξε το τέλος του Ηρώδη και ιδιαιτέρως της Σαλώμης, η οποία αποκεφαλίστηκε από τους πάγους ενός ποταμιού.
Αδέλφια, για πολλοστή φορά θα το φωνάξουμε, πως βιώνουμε ήδη τον έσχατο και πονηρό διωγμό του χαράγματος του Αντιχρίστου στην πρώτη και προσωρινή του (κατά τους συγχρόνους Αγίους Πατέρες μας) κατοχή.
Οι ανίεροι πια Αρχιερείς της αισχύνης και επίσημοι πρόδρομοί του, αποδέχτηκαν και επιβάλλουν το σφράγισμα του νέου εμβολιασμού, που για πρώτη φορά στην ιστορία επιδρά με το δηλητήριό του σε όλο το αίμα, σε όλα μας τα μέλη, μεταλλάσσοντας τον θεόπλαστο άνθρωπο σε μια μαριονέτα του πονηρού, σε ένα νούμερο του Εωσφόρου, αφαιρώντας του δίχως επιστροφή την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και κάνοντάς τον δια της εκούσιας εισδοχής του σατανικού υγρού της θυσίας των βρεφών, πλήρως δαιμονοκρατούμενο.
Αλήθεια, τί άλλο χειρότερο κακό μπορεί να συμβεί στην ψυχή του πιστού, από το να αιχμαλωτιστεί δίχως δυνατότητα και ελπίδα σωτηρίας;
Αλλαγή σελίδας
Δ. Η ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, ΕΣΧΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ!
Συμπλέουν επίσης οι αιρετικοί Συνοδικοί ρασοφόροι ασυλλόγιστα με τον φοβερό, ολοφάνερο και αποκαλυπτικό οικονομικό αποκλεισμό, τον διωγμό δηλ. του Θηρίου, διώκοντες μάλιστα κάποιοι τους ασφράγιστους και ελεύθερους πιστούς, έγιναν δε μάλλον οι ίδιοι δήμιοι της οριστικής αποτομής της θεόσδοτης ελευθερίας του ανθρώπου, αφού κανένας πια εμβολιασμένος δεν μπορεί ελεύθερα και με συνέπεια να αγωνιστεί πνευματικά, δεν μπορεί ούτε τα συναισθήματά του να εξουσιάζει, αλλά ούτε και το σώμα του, πέρασε ανεπιστρόφως στη δουλεία του σατανά!
Άρα, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι Επίσκοποι αποδείχθηκαν οι ειδεχθέστεροι δήμιοι και του μεγίστου αγαθού της ελπίδας για την μετάνοια, που αποτελεί το κέντρο της διδασκαλίας του Ευαγγελίου του Χριστού!
Όλα αυτά τα κατάφεραν μαζί με την αποτομή και της ίδιας της συνειδησής τους, όπως μας το περιγράφει αυτό χαρακτηριστικά στη σημερινή ομιλία του, ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ερμηνεύοντας αλληγορικά την Ευαγγελική διήγηση:
” Κάτι παρόμοιο, ἀδερφοί μου, παθαίvει καί ὁ νοῦς μας. Ἐνῶ εἶναι ἀπό τόν Θεό φτιαγμέvος νά εἶναι βασιλιάς καί κυβερνήτης στά πάθη, ὅταν παρασυρθεῖ ἀπό αὐτά ξεπέφτει στή διάπραξη κακῶν καί δουλώνεται στήν ἁμαρτία. Ἔτσι ὅλοι οἱ δουλωμένοι στήν ἁμαρτία καί στά πάθη, ἐνῶ ἡ συνείδησή τους τούς ἐλέγχει, τούς βαραίνει καί τούς ἐμποδίζει, στήν ἀρχή κατά κάποιο τρόπο τήν ἀποστομώνουν -ὅπως ὁ Ἡρώδης τόν Ἰωάννη- γιατί δέν θέλουν νά τήν ἀκούνε. Ἀκόμα δέν ἀνέχοvται νά ἀκούνε οὔτε καί τίς γραφές πού παρακινοῦν στήν ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν στροφή πρός τήν κατόρθωση τῆς ἀρετῆς. Τελικά ὅταν κατακυριευτοῦν ἀπό τό διεστραμμένο λογισμό, πού συvτροφεύει πιά τόν ἄvθρωπο παράνoμα, ὅπως ἡ Ἡρωδιάδα τόν Ἡρώδη, τότε καί τόν ἔμφυτο λόγο πού ἡ Χάρη ἔχει χαράξει στήν ψυχή -ἐννοῶ τή συvείδηση- τήv ἐξουδετερώνουν, βουβαίνοντάς την τελείως. Συνέπεια αὐτοῦ εἶναι νά γίνονται ἄπιστοι καί νά ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ ὅσα λέει ἡ θεόπνευστη Γραφή, φτάνοντας στό σημεῖο τῆς τέλειας ἀσυνειδησίας καί τῆς ἐναντιώσεως στό λόγο τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἡρώδης στόν Ἰωάννη. Ἀλλά καί ἐκεῖνοι πού ἀντιλέγουv στή δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας πάσχουν ἀπό τήν ἴδια πάθηση ἤ καλύτερα κάνουν τά ἴδια μέ τούς προηγούμενους. Γιατί, αὐτοί ὅταν ἐλέγχονται ἀπό τίς γραπτές μαρτυρίες τῶν Προφητῶν, τῶν Αποστόλων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐμεῖς τούς προβάλλουμε, στήν ἀρχή μέν σάν νά τίς φυλακίζουν αὐτές τίς μαρτυρίες μέσα στά βιβλία, μᾶς λέvε: Ἀφῆστε τις αὐτές νά βρίσκονται ἐκεῖ πέρα καί μήν τίς χρησιμοποιεῖτε, οὔτε νά τίς προβάλλετε σέ μᾶς. Δηλαδή δέν θέλουν νά δεχτοῦν οὔτε τά λόγια τοῦ Κυρίου πού λέει: «Νά ἐρευνᾶτε τίς Γραφές καί μέσα σ᾽ αὐτές θά βρεῖτε ζωή αἰώvια» (Ἰωάν. 5, 39). Στή συνέχεια λοιπόν, ἀπό τή διεστραμμένη ἀντίληψή τους, πού λειτουργεῖ σάν ἄλλη Ἡρωδιάδα, πηγαίνοντας ἀπό τό κακό στό χειρότερο, καταντοῦν νά προσφέρουv αὐτούς τούς λόγους μέσα στά συγγράμματά τους διεστραμμένους, σάν νά προσφέρουν κομμένα κεφάλια στήν πιατέλα, γιά νά εὐχαριστοῦν καί νά ὁδηγοῦν στήν ἀπώλεια αὐτούς πού συμφωνοῦν μαζί τους.”
Σεβαστοί μας αναγνώστες και αγαπημένοι συναγωνιστές, θα υπάρξει ποτέ κάτι πιο θανάσιμο και περισσότερο κολάσιμο για τους σημερινούς εκλεκτούς πεπτωκότες και προδότες του Χριστού απ’ αυτήν την τριπλή σφαγή στο άγιο σώμα του;
Κλείνοντας ετούτη την έκφραση της δικαίας οργής και ιερής μας αγανάκτησης, την οποία αντλούμε μέσα απ’ τα φρικτά γεγονότα της επικαιρότητας και μέσα απ’ όλα τα τροπάρια της ημέρας, ας ταυτιστούμε με το τέλος των εσπερινών ύμνων του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού στη σημερινή πανήγυρη:
” Ἀλλ’ ἡμεῖς τὸν Βαπτιστήν, ὡς ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζονα, ἐπαξίως τιμῶντες μακαρίζομεν.”
Και πλέον γνωρίζουμε πολύ καλά τί θα πει “επαξίως τιμώντες” : μιμούμενοι την ταπεινή του ζωή, την τίμια και ελεγκτική του παρρησία, μαρτυρώντας δε ιδιαιτέρως την μία και μόνη αλήθεια, μένοντας δηλ. ανεμβολίαστοι και ασφράγιστοι και ακοινώνητοι με όλους τους νέους Ηρώδες και Φαρισαίους της συναγωγής του Αντιχρίστου, άρχοντες και Αρχιερείς της αποστασίας, τους αναιδείς, μα και τους δειλούς. Έτσι μόνο τιμάται επάξια η μνήμη του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού αδελφοί. Έτσι ακριβώς ας πορευόμαστε, στο μονοπάτι της ταπεινής έως θανάτου θυσίας μέσα στη διωκόμενη και μαρτυρική Εκκλησία του Χριστού, και όχι μέσα στην παναίρεση και τις παρασυναγωγές, τα σχίσματα και τις φατρίες του πονηρού. Αμήν.
