“κατ’ ἀρχῆς γὰρ φιλαίτιος λεώς” (Αισχύλος) (αρέσκεται ο λαός να κατηγορεί την εξουσία) και επειδή είμαι κι εγώ ένας απλός, δειλός και άτολμος λαϊκός επικριτής της, που από ντροπή και συστολή δεν αντάλλαξα μέχρι σήμερα, παρά το θηλυκό της γένος, ούτε μια λοξή ματιά πόθου μαζί της, διατηρώντας την πολιτική παρθενία μου, που δεν έχει διακορευτεί από κανέναν πολιτικό ή κόμμα, θα ζητήσω την κατανόησή της* να την κατηγορήσω και πάλι.
·
Μέσα στη θριαμβολογία της μακροοικονομικής ευδαιμονίας χάθηκε η πραγματικότητα των αριθμών.
Η κυβέρνηση παίζοντας, όπως και κάθε κυβέρνηση, το success story με το παιχνίδι της κολοκυθιάς, θα βγει δεν θα βγει στις αγορές, σχεδόν ομολόγησε τον μικρονοϊκό μεγαλοϊδεατισμό των προθέσεών της να ανταλλάξει χρέος με χρέος σε μια πρωτογονική οικονομική αντίληψη αντιπραγματισμού της ανταλλαγής των προϊόντων, δηλαδή, να αντικαταστήσει το ομόλογο των τριών δισεκατομμυρίων ευρώ του Σαμαρά, ενός καθημερινού διακορευτή των μνημονίων, του δράκου των μνημονίων, θα έλεγα, που κατ’ ομολογία του έσχιζε κάθε μέρα τα μνημόνια, με το νέο πρώιμης εκσπερμάτωσης. fast track και one night stand ομόλογο του Τσίπρα, συγγνώμην, σχίσιμο, ήθελα να πω, με ένα άρθρο και έναν νόμο, με προσδοκώμενο επιτόκιο του τσιπρικού ομολόγου 4,70% έναντι του 4,95% του σαμαρικού.
Στον αντιπραγματισμό της οικονομίας της ανταλλαγής των προϊόντων, το περίσσευμα του προϊόντος της παραγωγής του ενός ανταλλάσσεται με του άλλου, που σημαίνει πως στην ανταλλαγή του προϊόντος του χρέους, που αποτελεί το μόνο προϊόν της παραγωγικής οικονομίας της χώρας μας, το περίσσευμα του χρέους των πολιτών, αποκαλούμενο και πρωτογενές περίσσευμα ή επί τω επιστημονικότερον πλεόνασμα ως προϊόν του μοναδικού πρωτογενούς τομέα της οικονομίας μας, ανταλλάσσεται με το χρέος του κράτους, όπου πολίτης είναι ο προλετάριος και κράτος ο κομματικός μανδαρίνος, που κατέχει ελέω λαϊκής ηλιθιότητας τα μέσα παραγωγής, επιτελώντας τη βασική ταξική συναλλαγή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από κομματικό άνθρωπο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα κομματικού μανδαρίνου είναι ο Κρης σταυρολεξάκιας εφοριακός της νέας τάξης καταστολής, του ΕΑΤ – ΕΣΑ της οικονομικής χούντας, που μετά την αποκάλυψη του τάλαντου της οριζοντίου και καθέτου σπαζοκεφαλιάς αναγορεύτηκε αύθωρεί και παραχρήμα σε ακαδημαϊκό της Ακαδημίας των Εφοριακών, των οποίων η πορφυρά τήβεννος είναι βαμμένη με το αίμα και τον ιδρώτα των πολιτών.
Όταν το 1976, αν θυμάμαι καλά, Michel Foucault μιλούσες για τα εγκλήματα και τις τιμωρίες στην ΕΣΣΔ και αλλού (Crimes et châtiments en URSS et ailleurs) και περιέγραφες με μελανά χρώματα την Ακαδημία και τους εξακόσιους Ακαδημαϊκούς της ΕΣΣΔ για τη συμπεριφορά τους στον Αντρέι Ζαχάροφ, ήθελα να ξέρω τί θα έλεγες σήμερα, αν μάθαινες για το αλλού της χώρας μας, για την Ακαδημία των Εφοριακών ή την άλλη Ακαδημία των Αθηνών, που έχρισε πρόεδρο έναν ηγεμόνα της Πεφωτισμένης Ευρωτραπεζοδεσποτείας και τη συμπεριφορά τους στο σύνολο των πολιτών.
Επανερχόμενος στην ανταλλαγή των ομολόγων, θα ήθελα να επισημάνω, πως το κέρδος των 0,25% (από 4,95% σε 4,70% επιτόκιο) σημαίνει πως για τα τρία δισεκατομμύρια και χωρίς τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού ανατοκισμού θα υπάρξει μια διαφορά τόκων στην πενταετία 37,5 εκατομμυρίων
ευρώ, σε μια χώρα που επέβαλε δεκάδες δισεκατομμυρίων μέτρων σε βάρος των πολιτών της, για να κερδίσει αυτή την τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη των αγορών, αξίας, μόλις, 7,5 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, δηλαδή, κατά τα λεγόμενα του λαού μας, για να κερδίσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες!
Κάποτε είχαμε εθισθεί στο πολιτικό σύνθημα “οι αριθμοί ευημερούν και ο λαός πεινάει”, που στην περίπτωση μιας χώρας που ξεπούλησε την ευτυχία των πολιτών της, και οι αριθμοί και ο λαός είναι σε διαρκή πείνα, με μόνη ευημερούσα αμετανοήτως, αλλά σαφέστατα μακροημερεύουσα ανοήτως την αυταπάτη των πολιτών και των πολιτικών της.
Πόσο επίκαιρες από κάθε άλλη φορά είναι οι παραινέσεις της “Πολιτείας” του Πλάτωνα, που έβλεπε τόσο την ευδαιμονία των πολιτών, όσο και της πολιτείας στη βασιλεία των φιλοσόφων ή τη φιλοσοφία των βασιλέων, και δυναστών λεγομένων, και σε κάθε περίπτωση στην αρμονική συνύπαρξη της πολιτικής δύναμης και της φιλοσοφίας:
“Ἐὰν μή, ἦν δ’ ἐγώ, ἢ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσωσιν ἐν [473d] ταῖς πόλεσιν ἢ οἱ βασιλῆς τε νῦν λεγόμενοι καὶ δυνάσται φιλοσοφήσωσι γνησίως τε καὶ ἱκανῶς, καὶ τοῦτο εἰς ταὐτὸν συμπέσῃ, δύναμίς τε πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, τῶν δὲ νῦν πορευομένων χωρὶς ἐφ’ ἑκάτερον αἱ πολλαὶ φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀποκλεισθῶσιν, οὐκ ἔστι κακῶν παῦλα, ὦ φίλε Γλαύκων, ταῖς πόλεσι, δοκῶ δ’ οὐδὲ τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει, [473e] οὐδὲ αὕτη ἡ πολιτεία μή ποτε πρότερον φυῇ τε εἰς τὸ δυνατὸν καὶ φῶς ἡλίου ἴδῃ, ἣν νῦν λόγῳ διεληλύθαμεν. ἀλλὰ τοῦτό ἐστιν ὃ ἐμοὶ πάλαι ὄκνον ἐντίθησι λέγειν, ὁρῶντι ὡς πολὺ παρὰ δόξαν ῥηθήσεται· χαλεπὸν γὰρ ἰδεῖν ὅτι οὐκ ἂν ἄλλη τις εὐδαιμονήσειεν οὔτε ἰδίᾳ οὔτε δημοσίᾳ”.
Θυμάμαι από τα νιάτα μου, όταν, πριν γνωρίσω πρώτα, όπως θα έπρεπε, τον Πλάτωνα, ερωτοτροπούσα à la française με τον Mao Tsé-Toung, ένα σύνθημά του “la politique est une guerre sans effusion de sang et la guerre une politique sanglante” (η πολιτική είναι ένας πόλεμος χωρίς αιματοχυσία και ο πόλεμος μια αιματηρή πολιτική) και σήμερα διαπιστώνω πόσο λάθος έκανε ο “Μεγάλος Τιμονιέρης”, όταν βλέπω καθημερινά το χώμα της χώρας μας να βάφεται κόκκινο από την πολιτική αυτών, που πρώτα το πότισαν με το αίμα του πολέμου.
* Επικαλούμενος το αίτημα της κατανόησης της εξουσίας να την κατηγορήσω και αναφέροντας τον Πλάτωνα, θυμήθηκα έναν αξέχαστο φίλο και παλιό αγωνιστή, τον αείμνηστο Πλάτωνα Γαλάτη**, που έμεινε ως ιστορικό πρόσωπο στο έργο του συναγωνιστή και συγκρατούμενού του Μενέλαου Λουντέμη με το όνομα του Φαίδωνα, του μαθητή και ήρωα του ομώνυμου διαλόγου του Πλάτωνα.
Ο Πλάτωνας, λοιπόν, ή κατά τον Λουντέμη Φαίδωνας, όταν τον χτυπούσαν οι βασανιστές στην εξορία τους έλεγε:
“Κύριε βασανιστά, έχετε, σας παρακαλώ, την ευγενή καλοσύνη να με χτυπήσετε και στη δεξιά πλευρά, γιατί πονάω αφόρητα στην αριστερά;”
Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να παρακαλέσουμε κι εμείς σήμερα τους σύγχρονους βασανιστές μας:
“Κύριοι βασανιστές, έχετε, σας παρακαλούμε, την ευγενή καλοσύνη να περικόψετε και τις κύριες συντάξεις, γιατί οι επικουρικές έχουν σχεδόν μηδενιστεί και, ούτως ή άλλως, τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά πλευρά μας είναι αφόρητα κακοποιημένες;”
Τον Πλάτωνα ή Φαίδωνα τον χτυπούσαν για εθνικό σωφρονισμό.
Εμάς για οικονομικό.
Η Ευρώπη, φαίνεται, πιστεύει, πως ο Έλληνας χρειάζεται, πάντα, τον Γερμανό του, τουτέστιν, τον σωφρονισμό του.
** Ο Πλάτωνας Γαλάτης ήταν πολύμορφη και πολυτάλαντη προσωπικότητα.
Ήταν αξιωματικός απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, που διώχθηκε από τον στρατό μετά την ένταξή του στο ΕΑΜ.
Στη συνέχεια και μετά τον πολιτικό “τουρισμό” στον Αη Στράτη και τη Μακρόνησο σπούδασε μηχανικός τοπογράφος στο φημισμένο Imperial College του Λονδίνου και παρέμεινε, πάντα, ένας πρωτοπόρος κιθαρίστας και ευγενής άνθρωπος, πατριώτης και αγωνιστής, με τις αθάνατες αρετές, του Πλατωνικού διαλόγου “Φαίδων”:
“107d… οὐδὲν γὰρ ἄλλο ἔχουσα εἰς Ἅιδου ἡ ψυχὴ ἔρχεται πλὴν τῆς παιδείας τε καὶ τροφῆς, ἃ δὴ καὶ μέγιστα λέγεται ὠφελεῖν ἢ βλάπτειν τὸν τελευτήσαντα, εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τῆς ἐκεῖσε πορείας”
(τίποτα άλλο δεν έχει η ψυχή πηγαίνοντας στον Άδη, εκτός από την παιδεία και την ανατροφή της, τα οποία, καθώς λέγεται, ωφελούν ή βλάπτουν τα μέγιστα, μόλις αρχίσει η πορεία προς τα εκεί).
Τη δεκαετία του ’80 μια φορά τη βδομάδα ο Πλάτωνας Γαλάτης πήγαινε στην Καστοριά να διδάξει κιθάρα, ταξιδεύοντας ξημερώματα με το αυτοκίνητο της διανομής μιας Δεξιάς εφημερίδας, αφενός για να βρίσκεται νωρίς εκεί, αφετέρου για να μην επιβαρύνεται με τα έξοδα του ταξιδιού και με το αστείρευτο χιούμορ και μειλίχιο χαμόγελό του μου έλεγε:
“Δημήτρη, το ταξίδι μου με το αυτοκίνητο της Δεξιάς εφημερίδας είναι ένας αναγκαίος συμβιβασμός”.
Αν τέτοιοι ήταν οι συμβιβασμοί, αείμνηστε Πλάτωνα, η Αριστερά δεν θα είχε τη γελοιότητα, την αναξιοπιστία και τη βαρβαρότητα των ημερών μας, αλλά τη σοβαρότητα, την αξιοπρέπεια και την ευγένεια τη δική σου, που παρακαλούσες τον βασανιστή να σε χτυπήσει, απλώς, αλλάζοντας αυτός πλευρά και όχι να σε δανείσει, αλλάζοντας εσύ τη δική σου.
ΔΑ
