Οι κάτοικοι του Πίντινγκτον προχωρούν σε συμβολικό δημοψήφισμα απόσχισης διαμαρτυρόμενοι για σχέδιο φιλοξενίας έως 1.250 ανδρών σε στρατώνες του Μπίστερ – «Πληρώνουμε φόρους, αλλά δεν μας εκπροσωπεί κανείς»
Το χωριό που «ξεσηκώθηκε» για ένα σχέδιο που ξεπερνά κάθε λογική
Έντονη αναστάτωση επικρατεί στο μικρό χωριό Πίντινγκτον του Οξφορντσάιρ στη Βρετανία, καθώς η κυβέρνηση προωθεί σχέδιο δημιουργίας δομής φιλοξενίας έως και 1.250 ανδρών μεταναστών σε κοντινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ο αριθμός των φιλοξενούμενων θα είναι υπερτριπλάσιος από εκείνον των περίπου 350 κατοίκων του χωριού, γεγονός που έχει προκαλέσει οργή και φόβο στην τοπική κοινωνία.
Η αντίδραση των κατοίκων έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν συμβολικό δημοψήφισμα για την απόσχιση του χωριού από το Ηνωμένο Βασίλειο, θέλοντας να διαμαρτυρηθούν για το γεγονός ότι, όπως υποστηρίζουν, η κυβέρνηση δεν ακούει τις ανησυχίες τους. Το δημοψήφισμα στηρίζεται από το κοινοτικό συμβούλιο, ενώ σε διάφορα σημεία του χωριού έχουν αναρτηθεί πινακίδες με σύνθημα κατά του κέντρου ασύλου του υπουργείου Άμυνας στο Μπίστερ.
Οι αριθμοί που τρομάζουν: 1.250 άνδρες σε ένα χωριό 356 ανθρώπων
Το σχέδιο προβλέπει τη φιλοξενία έως 1.250 ανδρών σε εγκαταστάσεις στους στρατώνες του Μπίστερ, κοντά στο Πίντινγκτον. Οι κάτοικοι χαρακτηρίζουν την τοποθεσία «εντελώς ακατάλληλη», τονίζοντας πως η περιοχή δεν διαθέτει τις αναγκαίες υποδομές για να υποδεχθεί τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Η 59χρονη κάτοικος Μελίς Γουίτκιν επιμένει ότι οι αντιδράσεις δεν σχετίζονται με το εάν η περιοχή θεωρείται εύπορη. «Δεν έχει να κάνει με το αν είμαστε πλούσιοι ή φτωχοί. Έχει να κάνει με την ασφάλεια», δήλωσε χαρακτηριστικά. Όπως ανέφερε, στο χωριό ζουν 356 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 46 παιδιά, και η άφιξη 1.250 ανδρών δημιουργεί μια εξαιρετικά δύσκολη αναλογία. Η ίδια επισήμανε επίσης ότι στον δρόμο που συνδέει την περιοχή με τις εγκαταστάσεις δεν υπάρχουν πεζοδρόμια ούτε επαρκής φωτισμός, θέτοντας ζήτημα ασφάλειας ακόμη και για τους ίδιους τους αιτούντες άσυλο. «Δεν έχουμε παμπ, δεν έχουμε κατάστημα. Τι θα κάνουν εδώ οι αιτούντες άσυλο;» διερωτήθηκε.
«Πληρώνουμε φόρους, αλλά δεν μας εκπροσωπεί κανείς»
Ο 60χρονος Τιμ ΜακΝάλι, πρόεδρος του κοινοτικού συμβουλίου του Πίντινγκτον, είναι ένας από τους υποστηρικτές του συμβολικού δημοψηφίσματος. Όπως υποστηρίζει, οι κάτοικοι χρειάστηκε να ασκήσουν επί μήνες πίεση μέχρι να υπάρξει ουσιαστική αντίδραση από την πολιτική ηγεσία. «Ολόκληρο το σύστημα έχει χαλάσει και η πολιτική αυτής της χώρας έχει χαλάσει, επειδή κανείς δεν μας εκπροσωπεί», δήλωσε. «Πληρώνουμε τα χρήματά μας, πληρώνουμε φόρους, αλλά δεν εκπροσωπούμαστε. Τώρα αντιδρούμε. Το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας είναι ένα παράδειγμα αυτού», πρόσθεσε.
Ο ΜακΝάλι αντέδρασε και στην επιχειρηματολογία ότι περισσότεροι αιτούντες άσυλο πρέπει να μεταφέρονται σε εύπορες ή μεσοαστικές περιοχές και όχι να συγκεντρώνονται στις φτωχότερες κοινότητες. Όπως είπε, το γεγονός ότι τα σπίτια στην περιοχή είναι ακριβότερα δεν σημαίνει ότι οι κάτοικοι δεν εργάστηκαν σκληρά για να μπορούν να ζουν εκεί.
Το κρίσιμο ζήτημα της ανοιχτής δομής
Ένα από τα βασικά ζητήματα που θέτουν οι κάτοικοι είναι ότι το σχεδιαζόμενο κέντρο δεν θα είναι κλειστή εγκατάσταση και όσοι φιλοξενούνται σε αυτό θα μπορούν να κυκλοφορούν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο ΜακΝάλι σημείωσε ότι κοντά στο χωριό βρίσκεται ήδη η φυλακή Μπούλινγκτον, αλλά τόνισε ότι πρόκειται για κλειστή και φυλασσόμενη εγκατάσταση. «Το κέντρο ασύλου, δυστυχώς, δεν θα είναι κλειστό. Τι θα κάνουν 1.000 άνδρες κατά τη διάρκεια της ημέρας;» αναρωτήθηκε. Παράλληλα, εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με τις διαβεβαιώσεις ότι όλοι όσοι θα μεταφερθούν εκεί θα έχουν περάσει από ελέγχους ασφαλείας.
Η Κάρεν Τζόι, η οποία ζει στο χωριό με τον σύζυγό της Ντέρεκ, υποστήριξε επίσης ότι οι κάτοικοι αισθάνονται πως επί μεγάλο διάστημα οι ανησυχίες τους αγνοούνταν. «Είμαστε ένα πολύ μικρό χωριό και δεν υπάρχει τίποτα για τους ανθρώπους του κέντρου να κάνουν. Η ανησυχία μας είναι ότι θα έρχονται στο χωριό και η ασφάλεια είναι μηδενική», είπε. «Φοβόμαστε. Έχουμε μια πολύ ασφαλή και όμορφη κοινότητα. Δεν θα αισθανόμαστε πλέον ασφαλείς», πρόσθεσε.
«Να πάρουν όλοι το μερίδιό τους, αλλά το δικό μας είναι υπερβολικό»
Ο Γκράχαμ Μπέρτσελ, αγρότης στο Πίντινγκτον από το 1970, δήλωσε ότι συμφωνεί με την αρχή της κατανομής των αιτούντων άσυλο σε διαφορετικές περιοχές της χώρας, αλλά θεωρεί δυσανάλογο το βάρος που σχεδιάζεται να αναλάβει η συγκεκριμένη κοινότητα. «Συμφωνώ ότι όλοι πρέπει να πάρουν το μερίδιό τους από τους αιτούντες άσυλο, αλλά το δικό μας μερίδιο έχει γίνει υπερβολικό», είπε. Ο ίδιος αναφέρθηκε στην ήδη υπάρχουσα φυλακή αλλά και σε καταυλισμό ταξιδιωτών που δημιουργήθηκε πρόσφατα στην περιοχή, υποστηρίζοντας ότι η κοινότητα καλείται να αντιμετωπίσει διαδοχικές πιέσεις. «Δεν χρειαζόμαστε το κέντρο, δεν το θέλουμε και θα ήμασταν πολύ καλύτερα χωρίς αυτό», δήλωσε.
Η θέση του Άντι Μπέρναμ: «Δεν μπορούν μόνο οι φτωχότερες περιοχές να σηκώνουν το βάρος»
Ο Άντι Μπέρναμ, ερωτηθείς για τις αντιδράσεις στο Πίντινγκτον, δήλωσε ότι θα εξετάσει τις ανησυχίες των κατοίκων και θα ακούσει όσα έχουν να πουν. «Δεν γνωρίζω ακόμη το ζήτημα σε βάθος, αλλά, από όσο καταλαβαίνω, αφορά κατά κάποιον τρόπο τη δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου», ανέφερε. Παραδέχθηκε ότι η εφαρμογή του σχεδίου θα είναι δύσκολη, αλλά δεσμεύτηκε να εξετάσει τις «εύλογες ανησυχίες» της τοπικής κοινωνίας.
Παράλληλα, υπερασπίστηκε την ανάγκη ευρύτερης γεωγραφικής κατανομής των αιτούντων άσυλο, τονίζοντας πως δεν μπορεί να υπάρχει κατάσταση όπου μόνο οι φτωχότερες κοινότητες της χώρας δέχονται όλη την κατανομή προσφύγων και αιτούντων άσυλο. «Πιστεύω ότι όλες οι περιοχές της χώρας πρέπει να παίξουν τον ρόλο τους», είπε.
Η υπόθεση του Πίντινγκτον αναδεικνύει με τον πιο άμεσο τρόπο το χάσμα ανάμεσα στις αποφάσεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής και τις καθημερινές ανησυχίες των τοπικών κοινωνιών. Σε ένα χωριό όπου οι κάτοικοι γνωρίζονται μεταξύ τους, η προοπτική να φιλοξενηθεί αριθμός ανθρώπων υπερτριπλάσιος του πληθυσμού, σε μια ανοιχτή δομή, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την ασφάλεια, τις υποδομές και την ίδια την έννοια της εκπροσώπησης. Το συμβολικό δημοψήφισμα μπορεί να μην έχει νομική ισχύ, αποτυπώνει όμως με σαφήνεια την αίσθηση εγκατάλειψης που νιώθουν οι πολίτες όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην τους.
