Είπε ο Κύριος: Κάποτε σε μια χώρα, εμπιστεύτηκαν στα χέρια κάποιων, τους πιο αδύναμους, και τους είπαν: Σ΄αυτούς δώστε να φάνε, να πιούν, αλλά δώστε και φροντίδα. Τους είπαν να τους μιλήσουν με αγάπη και η πόρτα τους να έμενε πάντοτε ανοιχτή και όποιος οβολόν είχε να μη τον κοιτάξουν περισσότερο από τους άλλους, αλλά ούτε και να τους μοιράσουν. Δηλαδή να μην πουν, αυτός ο κακός και αυτός ο καλός.
Σ΄αυτούς που άφησαν αυτούς τους αδύναμους, έδωσαν και έναν ίππο, για να ανέβη ο ένας από αυτούς. Ο Αρχηγός και εκείνος που θα ανέβαινε, να έβλεπε, όλους τους άλλους από εκεί. Να τους φρόντιζε όλους το ίδιο και να δίδασκε στους δικούς του από κάτω, αγάπη, τρυφερότητα και ελεημοσύνη, όπως και όταν τους δώρισαν τον ίππο, τον δίδαξαν με αγάπη και ελεημοσύνη και φροντίδα.
Αλλά δεν του είπαν από κει ψηλά που θα είναι, να βλέπει αυτούς, που πρώτοι ήλθαν στην πόρτα του και κρατούσαν δενδρύλλια με καρπό επάνω. Επίσης, ήταν και κάποιοι άλλοι που κρατούσαν απλώς ένα λουλούδι και άλλοι στο τέλος οι οποίοι δεν κρατούσαν τίποτε! Αυτοί που είχαν τα δενδρύλλια με το καρπό, κρατούσαν και οβολόν. Και άλλοι πιο πίσω που είχαν μόνον ένα άνθος, το έβγαλαν από την ψυχή τους με κόπο και το έδωσαν. Και αυτοί που δεν είχαν τίποτε, είχαν στα μάτια θλίψη, αλλά χαμόγελο στα χείλη.
Και είπε ο Αφέντης ο Μεγάλος (Θεός), στον ιππεύοντα: «Βλέπε τους όλους το ίδιο. Και μην δεις τον οβολόν». Και τους είδε όλους το ίδιο, αυτός και οι κατώτεροι του.
Όμως στην πορεία, έχασαν το μέτρημα και δυστυχώς μέτρησαν μόνο αυτούς που είχαν τον οβολόν. Και θύμωσε πολύ ο Πατέρας. Και πήρε το άλογο (την εξουσία) και το άφησε ελεύθερο μέσα στο κόσμο. Και πήγε το άλογο με εντολή (Θεού) και κάθισε και ίππευσαν όσοι χαμόγελο είχαν και όσοι άνθος είχαν. Αλλά επίσης και όσοι πέταξαν τους οβολούς πήγαν και αυτοί να ιππεύσουν.
Τρελός από αγανάκτηση ο ιππεύων έγινε και γυρνάει και λέει. «Εγώ σε υπηρέτησα τόσο καιρό, πως πήρες εσύ το άλογο από εμένα;» Τότε ο Πατέρας του είπε: «Ξεγυμνώσου εσύ και οι δικοί σου και βάλτε ενδύματα πτωχά. Κλείνε την κεφαλή σου προς την ταπείνωση και εάν μπορείς ξανά να ιππεύσεις, κάνε το.
Διότι εγώ έφτιαξα την κεφαλή και η κεφαλή με πρόδωσε.
Τότε Εγώ, βρήκα άλλους ιππότες, χωρίς έπαθλα και ενδύματα, που πήραν το άλογο, το έλουσαν, το πετάλωσαν, το φρόντισαν και κάθε μέρα το αγκάλιαζαν και το φιλούσαν, ως δώρο άνωθεν για εκείνους.
Γι΄αυτό ο Μεγάλος Αφέντης τους είπε: «Την εξουσία από πάνω σας θα πάρω και θα την δώσω σε αυτούς».
Το άλογο, παιδιά μου, είναι η Εκκλησία μου και οι ιππεύοντες είναι οι δεσπότες μου. Οι συνεργάτες αυτών είναι οι ιερείς. Και θα διαλέξει από το κατώτερους τους καλύτερους. Και θα δώσει στα χέρια άλλων την εξουσία που ο Πατήρ δίδει στους ανθρώπους. Αυτά θα συμβούν σε λίγο!
Ο άνθρωπος παιδιά μου, χωρίς πίστη, είναι όπως οι πέτρες του μύλου, που όταν δεν έχουν αγαθό μέσα (σιτάρι κ.ά.), κάνουν μόνο θόρυβο και παθαίνουν φθορά. Ας είναι οι ποιμένες καλοί μυλωνάδες και να βάλουν το καλύτερο αγαθό στις πέτρες, για να βγει αρίστη ποιότης απ΄αυτό και αυτοί που θα φάνε από αυτό, να χορτάσουν και να πλουτίσουν (δηλ. στη ψυχή και στο μυαλό).
Να βάλουν την δύναμη του σώματος και της ψυχής τους να δουλέψει ο μύλος και όχι μόνο τον αέρα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους Αγιορείτες, αλλά για όλους τους ποιμένες. Και να μη μείνουν οι ίδιοι άδειο τσουβάλι από αλεύρι, αλλά να είναι πάντα γεμάτοι, για να προσφέρουν στο ποίμνιο.
Αν είναι άδειοι, ο Μεγάλος Αφέντης, θα πάρει το τσουβάλι και θα το χτυπήσει στον τοίχο και θα το ξεσκονίσει. Να είναι γεμάτο το τσουβάλι, γεροί και ασήκωτοι με το λόγο του Θεού, γιατί τότε θα είναι καλοί μυλωνάδες και δεν θα μπορεί κανείς να τους κουνήσει.
Αν αμφισβητούν αυτά τα λόγια, ας πάνε να βρουν τέτοιες παραβολές αλλού.
Αμήν λέγω υμίν
