Ὄχι δύο ἢ τρεῖς, ἔνας!
Ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς νὰ βγῇ ἔξω, μαζὺ μὲ τὸν κόσμο, γιὰ τὴν παράδοση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας…
Ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς νὰ κάνῃ μίαν δήλωση σὲ κάποιο κανάλι…
Ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς νὰ γράψῃ κάτι στὰ social media…
Ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς νὰ ὀργανώσῃ μίαν συναυλία γιὰ τὴν Μακεδονία…
Ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς νὰ πάρῃ τὴν πρωτοβουλία γιὰ νὰ κάνῃ κάτι, ὁ,τιδήποτε, γιὰ τὴν Μακεδονία μας…
Ὅλοι σας ὅμως εἶσθε πρῶτοι μόνον στὸ νὰ προωθήσετε τὸ καινούργιο σας single ἢ τὴν ἑπομένη σας συναυλία. Πρῶτοι ὅταν πρόκειται γιὰ ἴδιον συμφέρον καὶ πουθενὰ ὅταν πρόκειται γιὰ κοινὸν ὄφελος…
…ἢ μᾶλλον ἐπιλεκτικὰ πουθενά, ἐπιλεκτικὴ γνώμη καὶ ἐπιλεκτικὴ ἄποψις.
Ἐδῶ κι ἕναν μῆνα χιλιάδες συνάνθρωποί σας, ἐμεῖς ποὺ σᾶς ἀκοῦμε καὶ σᾶς ἀπολαμβάνουμε on stage, ἔχουμε βγῆ στοὺς δρόμους γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, σὲ μεγάλες πόλεις καὶ μικρὰ χωριά, σὲ πλατεῖες καὶ σὲ βουνά. Οἰκογένειες, παιδιά, παπποῦδες, γιαγιάδες καὶ ἄνθρωποι κάθε λογὴς μὲ τὰ δικά τους προσωπικὰ προβλήματα ὁ κάθε ἕνας, ἄλλοτε οἰκονομικὰ προβλήματα καὶ ἄλλοτε μὲ προβλήματα ὑγείας…
Ἀλλά, παρ΄ ὅλα αὐτά, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς βρῆκε ἔστᾦ μίαν ὥρα γιὰ νὰ συγκεντρωθοῦμε κάπου καὶ νὰ φωνάξουμε, ἐπειδὴ μᾶς πνίγει τὸ δίκαιον τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας.
Ἐσεῖς, ὅλοι ἐσεῖς οἱ καλλιτέχνες, ἔντεχνοι καὶ ἄτεχνοι, ποὺ τραγουδᾶτε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τί νοιώθετε γιά τό ζήτημα αὐτό; Ποία εἶναι ἡ ἄποψίς σας;
Τίποτα… Κενό…
Οὔτε θετικὴ οὔτε ἀρνητικὴ γνώμη. Ἁπλᾶ μηδέν.
Χρησιμοποιεῖτε τὴν λογοτεχνία στὰ τραγούδια σας μὲ ποιητικὰ αἴτια καὶ ἰαμβικοὺς δεκαπεντασυλλάβους ἀλλὰ στὴν προσωπική σας ζωὴ ἐφαρμόζετε μόνον τὴν πολιτικὴ οἰκονομία καὶ τὸ μάρκετινκ.
Ἐσεῖς ποία μηνύματα, ποὺ περνάτε μέσῳ τῶν τραγουδιὼν σας, ἐφαρμόζετε στήν προσωπική σας ζωή; Μήπως τελικά ἡ «ἔντεχνος δημιουργικότης» σας πηγάζει μόνον ἀπό τόν γεμάτο τραπεζικό σας λογαριασμό;
Διότι κάποτε οἱ καλλιτεχνες ἔγραφαν καὶ τραγουδοῦσαν σύμφωνα μὲ τὰ πάθη τοῦ λαοῦ.
Σήμερα καὶ μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ (8) χρόνια λαϊκῆς ἐξοντώσεως, οὐδεὶς ἀπὸ ἐσᾶς ἐπέτυχε νὰ ἐγγίξῃ τὸν παλμὸ τῆς καθημερινῆς περιπετείας τοῦ Ἕλληνος.
Δὲν περιμένω βέβαια νὰ εὐαισθητοποιηθεῖτε ξαφνικά, ἀλλὰ τόσος καλλιτεχνικὸς κόσμος ἐκεῖ ἔξω… Οὔτε ἕνας βρέ παιδιά; Οὔτε ἕνας;
Τελικὰ ἐπτωχεύσαμε στὸ …«πνεῦμα» καὶ ὄχι στὴν οἰκονομία. Εὐτυχῶς ὅμως δὲν ἐπτωχεύσαμε στὴν ψυχή, γι’αὐτὸ καὶ ὑπάρχει ἀκόμη ἐλπίς!!!
