Είναι η σύγκρουση Ιράν-ΗΠΑ, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η κρίση στο Ορμούζ μια γνήσια γεωπολιτική κατάρρευση ή ένα καλοστημένο θέατρο; Ο αναλυτής Ρίτσαρντ Σόλομον, σε ένα εκτενές άρθρο στο Unz Review, θέτει το ερώτημα που στοιχειώνει κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο: μήπως ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι απλά το επόμενο στάδιο του «Great Reset» – μιας παγκόσμιας συνωμοσίας των διεθνών τραπεζιτών για την επιβολή μιας ψηφιακής, ολοκληρωτικής δικτατορίας, με τον ίδιο τρόπο που ο Ψυχρός Πόλεμος διατήρησε τον έλεγχο της ανθρωπότητας για δεκαετίες; Η ανάλυση δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά θέτει τα θεμέλια για μια βαθιά, απαραίτητη συζήτηση.
Η θεωρία: Είναι όλα ένα θέατρο; Το στοίχημα του Όργουελ
Ο Σόλομον ξεκινά με έναν στοιχειωμένο παραλληλισμό. Θυμίζει το μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ «1984», όπου τρεις παγκόσμιες υπερδυνάμεις βρίσκονται σε έναν αιώνιο, στατικό πόλεμο – όχι για να νικήσει καμία, αλλά για να διατηρηθεί το σύστημα ελέγχου και να αποτραπεί οποιαδήποτε πραγματική αλλαγή .
Το ερώτημα που θέτει είναι υπαρξιακό: αν μια μικρή ομάδα παγκόσμιων τραπεζιτών (η «φυλή του χρήματος») έχει τη δύναμη να δημιουργήσει χρήμα από το τίποτα και να ελέγχει όλες τις κυβερνήσεις, τότε μήπως όλοι οι πόλεμοι, όλες οι κρίσεις, όλες οι συγκρούσεις είναι απλά ένα καλοστημένο θέατρο;
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, σύμφωνα με αυτή την άποψη, είχαν ως αποτέλεσμα την ανατροπή των παλιών αυτοκρατοριών και την εγκαθίδρυση ενός νέου, παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με την τεχνολογική του διάσταση (AI, ψηφιακά νομίσματα, βιομετρία), μπορεί να είναι το εργαλείο για το τελικό βήμα: μια παγκόσμια, ψηφιακή δικτατορία .
Η πανδημία ως πρόβα τζενεράλε
Ο Σόλομον υποστηρίζει ότι η πανδημία του COVID-19 ήταν μια πρόβα τζενεράλε. Οι παγκόσμιες κυβερνήσεις, με άνευ προηγουμένου συντονισμό, επέβαλαν lockdowns, μαζικές δοκιμές, και νέα εμβόλια mRNA. Ανεξάρτητα από το αν κανείς πιστεύει ότι ήταν φυσική ή τεχνητή, η αντίδραση του συστήματος ήταν απόλυτα συντονισμένη .
Η πανδημία είχε πολλαπλούς στόχους:
-
Μεταφορά πλούτου από τη μεσαία τάξη στους δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας και της φαρμακοβιομηχανίας.
-
Δοκιμή της συμμόρφωσης του πληθυσμού σε συνθήκες κρίσης.
-
Εισαγωγή ψηφιακών ταυτοτήτων και συστημάτων επιτήρησης σε πρωτοφανή κλίμακα.
-
Προετοιμασία του εδάφους για την επόμενη, μεγαλύτερη κρίση: τον πόλεμο.
Το Ορμούζ, η ενέργεια και η οικονομική ασφυξία
Η τρέχουσα κρίση στο Στενό του Ορμούζ, με τον αποκλεισμό, τις ελλείψεις καυσίμων, και την εκτόξευση των τιμών, είναι, σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, το επόμενο χτύπημα. Ο στόχος είναι η δημιουργία τεχνητής λιτότητας, η επιβολή πράσινων πολιτικών μέσω της βίας (και όχι της επιλογής), και η περαιτέρω μεταφορά πλούτου.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) έχει ήδη θέσει ως ημερομηνία-στόχο για την ολοκλήρωση του «Great Reset» το 2030 . Οι πόλεμοι, οι πανδημίες, οι ενεργειακές κρίσεις – όλα είναι εργαλεία για να φτάσουμε σε αυτόν τον στόχο.
Η αντίσταση: Κίνα, Ιράν, Ρωσία – Πραγματικές χώρες ή πιόνια;
Το μεγαλύτερο ερώτημα, όμως, είναι αν η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία είναι πραγματικοί, ανεξάρτητοι παίκτες ή αν είναι κι αυτά μέρος του θεάτρου. Ο Σόλομον παίρνει θέση: είναι ανεξάρτητα .
-
Κίνα: Η Κίνα δεν θα επένδυε τόσα δισεκατομμύρια στην Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI) αν ήθελε πόλεμο. Η BRI είναι μια τεράστια επένδυση σε υποδομές – εύθραυστες σε έναν πόλεμο drones. Επιπλέον, η Κίνα, παρότι έχει σύστημα κοινωνικής πίστης, το χρησιμοποιεί για σταθερότητα, όχι για καταπίεση, και διατηρεί βαθιές φιλοσοφικές ρίζες (Κομφουκιανισμός, Ταοϊσμός) που την καθιστούν ασύμβατη με μια παγκόσμια, απάνθρωπη ψηφιακή δικτατορία .
-
Ιράν: Η θυσία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ και άλλων ανώτατων αξιωματούχων (σκοτώθηκαν σε αμερικανική επίθεση) δεν μπορεί να είναι θέατρο. Το Ιράν απαγόρευσε τα mRNA εμβόλια και συνεχίζει να αντιστέκεται. Ο έλεγχος του Ορμούζ είναι ένα πραγματικό διαπραγματευτικό χαρτί, όχι σκηνοθετημένη κίνηση .
-
Ρωσία: Ο Σόλομον παραδέχεται ότι η Ρωσία είναι η πιο «επηρεασμένη» από τις τρεις, λόγω της μεγάλης εβραϊκής ολιγαρχίας και των δύο εκατομμυρίων Ρώσων με ισραηλινή υπηκοότητα . Ωστόσο, πιστεύει ότι ο Πούτιν, παρότι αρχικά ήθελε να ενταχθεί στη Δύση, έχει πλέον καταλάβει το παιχνίδι και προσπαθεί να απελευθερώσει τη χώρα του από τον σιωνιστικό έλεγχο .
Η απάντηση: Τι μπορούμε να κάνουμε;
Το άρθρο καταλήγει σε μια πρακτική συμβουλή: αν όλα είναι θέατρο, τότε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε υποστηρίζοντας τον άξονα Κίνας-Ιράν-Ρωσίας. Αν δεν είναι, έχουμε τα πάντα να χάσουμε αν δεν τους υποστηρίξουμε.
Η αλήθεια είναι ότι κανείς από εμάς δεν έχει πλήρη εικόνα. Αλλά αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η μία κατεύθυνση οδηγεί σε μια παγκόσμια, ψηφιακή δικτατορία, όπου οι άνθρωποι θα είναι αριθμοί και τα σώματά τους θα αντιμετωπίζονται ως εμπόρευμα. Η άλλη κατεύθυνση, δύσκολη και επώδυνη, είναι η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και της ελευθερίας.
Συμπέρασμα: Η μεγαλύτερη παράσταση ή η μεγαλύτερη μάχη;
Το άρθρο του Ρίτσαρντ Σόλομον δεν δίνει απαντήσεις. Αντίθετα, δίνει εργαλεία για να σκεφτούμε. Το ερώτημα αν ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι αληθινός ή θέατρο δεν είναι ακαδημαϊκό. Είναι το ερώτημα που θα καθορίσει την επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού.
Είτε πρόκειται για μια γνήσια σύγκρουση, είτε για μια γιγαντιαία παράσταση, ένα πράγμα είναι σίγουρο: το διακύβευμα δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο. Και όσοι δεν ξυπνήσουν τώρα, μπορεί να μην έχουν ποτέ ξανά την ευκαιρία.
