Η είδηση που κυκλοφορεί δεν αφορά κάποια “μυστηριώδη εξαφάνιση” του δικαστή που ενέκρινε το ένταλμα σύλληψης για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά κάτι διαφορετικό και εξίσου βαρύ: έναν πραγματικό οικονομικό και ψηφιακό αποκλεισμό. Ο Γάλλος δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Νικολά Γκιγιού (Nicolas Guillou) βρέθηκε στο στόχαστρο αμερικανικών κυρώσεων, οι οποίες, όπως περιγράφει ο ίδιος, έπληξαν άμεσα την καθημερινότητά του και τον έβγαλαν ουσιαστικά εκτός μεγάλου μέρους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού και ψηφιακού συστήματος.
French judge Nicolas Gouyou, who issued an arrest warrant for Netanyahu at the ICC:
• Visa and Mastercard have blocked all my cards
• I cannot make any purchases
• I am a judge, yet treated like a criminal
• Judges, lawyers, and politicians are being intimidated
• A… pic.twitter.com/vJdVGfa8X9— Ramy Abdu| رامي عبده (@RamAbdu) March 22, 2026
Η βάση για όλα αυτά μπήκε στις 6 Φεβρουαρίου 2025, όταν ο Λευκός Οίκος υπέγραψε το εκτελεστικό διάταγμα 14203, με το οποίο άνοιξε ο δρόμος για κυρώσεις σε αξιωματούχους του ΔΠΔ που, κατά την αμερικανική θέση, προχωρούν σε ενέργειες κατά των ΗΠΑ, του Ισραήλ ή άλλων συμμάχων που δεν αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Στη συνέχεια, στις 20 Αυγούστου 2025, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το OFAC κατονόμασαν τον Γκιγιού, διευκρινίζοντας ότι στοχοποιείται επειδή συμμετείχε στην απόφαση που οδήγησε στην έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για τον Νετανιάχου και τον πρώην υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ. Η καταχώρισή του στις κυρώσεις εμφανίζεται και σε μεταγενέστερη επίσημη γνωστοποίηση των ΗΠΑ τον Μάρτιο του 2026.
Το ίδιο το ΔΠΔ είχε ανακοινώσει από τις 21 Νοεμβρίου 2024 ότι η Προδικαστική του Σύνθεση απέρριψε τις ισραηλινές ενστάσεις και εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Νετανιάχου και τον Γκάλαντ. Άρα, η αμερικανική στοχοποίηση του Γκιγιού συνδέεται ευθέως με εκείνη τη δικαστική απόφαση και όχι με κάποιο άσχετο μεταγενέστερο γεγονός.
Το εντυπωσιακό είναι οι πρακτικές συνέπειες. Σε συνεντεύξεις του, ο Γκιγιού περιγράφει ότι οι κυρώσεις δεν σημαίνουν μόνο απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ ή πάγωμα τυχόν περιουσιακών στοιχείων υπό αμερικανική δικαιοδοσία. Λέει ότι στην πράξη βρέθηκε αποκλεισμένος από μεγάλο μέρος των καθημερινών υπηρεσιών: λογαριασμοί σε αμερικανικές πλατφόρμες όπως Amazon, Airbnb και PayPal έκλεισαν, κράτηση ξενοδοχείου στη Γαλλία μέσω Expedia ακυρώθηκε, ενώ η εξάρτηση της Ευρώπης από δίκτυα πληρωμών όπως Visa και Mastercard σημαίνει ότι ένας στοχευμένος αξιωματούχος μπορεί ξαφνικά να βρεθεί χωρίς λειτουργική τραπεζική κάρτα ή με σοβαρά εμπόδια ακόμη και για απλές συναλλαγές.
Αντίστοιχη εικόνα μετέφερε και η Guardian για άλλους δικαστές του ΔΠΔ που βρέθηκαν υπό τις ίδιες κυρώσεις: ακυρωμένες κάρτες, αβεβαιότητα για τραπεζικές μεταφορές, προβλήματα σε λογαριασμούς Google και Amazon και γενικότερη “υπερσυμμόρφωση” τραπεζών και εταιρειών που φοβούνται να διατηρήσουν οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα που βρίσκονται σε αμερικανική λίστα κυρώσεων. Με απλά λόγια, η κύρωση δεν μένει στα χαρτιά· μετατρέπεται σε καθημερινή ασφυξία.
Η υπόθεση πήρε και πολιτικές διαστάσεις στην Ευρώπη. Διεθνή δημοσιεύματα ανέφεραν ότι ο Εμανουέλ Μακρόν ζήτησε από τον Ντόναλντ Τραμπ να αρθούν οι κυρώσεις κατά Ευρωπαίων πολιτών, ανάμεσά τους και του Γκιγιού, υποστηρίζοντας ότι τέτοια μέτρα θίγουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και την ευρωπαϊκή κυριαρχία. Παράλληλα, οργανώσεις όπως η Human Rights Watch και η International Bar Association κατήγγειλαν τις κυρώσεις ως επίθεση στο κράτος δικαίου και στην ανεξαρτησία του ΔΠΔ.
Η ουσία της υπόθεσης είναι ότι ο δικαστής δεν “χάθηκε”, αλλά μετατράπηκε σε παράδειγμα του πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια σύγκρουση ανάμεσα στη διεθνή δικαιοσύνη και την αμερικανική ισχύ. Όταν ένας δικαστικός λειτουργός λέει ότι δυσκολεύεται να κάνει ακόμη και απλές καθημερινές συναλλαγές, το θέμα ξεπερνά το πρόσωπό του: γίνεται ζήτημα για το αν οι πολιτικές κυρώσεων μπορούν να λειτουργούν ως έμμεσος μηχανισμός πίεσης πάνω στην ίδια τη διεθνή δικαιοσύνη. Αυτό είναι το πραγματικό βάρος πίσω από τον θόρυβο του τίτλου.
