Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
«Ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο που έχω κάνει.»
Αυτή η φράση του Τραμπ, στο Νταβός, προκάλεσε γέλια, χλευασμούς και σαρκασμό στον ιταλικό και ευρωπαϊκό Τύπο.
Μια αίσθηση, καθόλου κρυφή, αλλά μάλλον ολοφάνερη, ανωτερότητας απέναντι σε αυτόν τον αγροίκο καουμπόι με την πορτοκαλί περούκα.
Ωστόσο, πρόκειται για μια εντελώς αυτοαναφορική ειρωνεία. Είναι ο σαρκασμός εκείνων που αναστοχάζονται τον ίδιο τους τον ομφαλό, που ομφαλοσκοπούν, και είναι ανίκανοι να κοιτάξουν πραγματικά, και να κατανοήσουν το τι γίνεται γύρω τους.
Επειδή, εδώ γύρω — δηλαδή, σε αυτόν τον απέραντο και πολύπλοκο κόσμο, που είναι εξαιρετικά διαφορετικός από αυτόν που συναντά κανείς στους στενούς και ασφυκτικά γεμάτους διαδρόμους των Βρυξελλών — η ομιλία του Τραμπ έγινε δεκτή πολύ διαφορετικά. Και, πάνω απ’ όλα, αξιολογήθηκε πολύ διαφορετικά.
Προσέξτε, δεν λέω ότι οι άλλοι — Κινέζοι, Ρώσοι, Ινδοί και ούτω καθεξής — συμφωνούν όλοι μαζί του. Ότι τον θεωρούν σαν χρισμένο ηγέτη του Κυρίου, ο οποίος είναι ικανός να επληρώσει το Θέλημά Του.
Αντιθέτως, ως επί το πλείστον τον κοιτάζουν και το ακούν γεμάτοι με ανησυχία για το τι θα πράξει μέχρι αύριο τα ξημερώματα. Συχνά με εχθρότητα.
Αλλά ποτέ, μα ποτέ, δεν θα βρουν κάτι εύκολο να χλευάσουν με τις αναφορές & τις εκκλήσεις του Τραμπ προς τον Θεό.
Ούτε καν η ηγεσία του Πεκίνου, η οποία, ωστόσο, είναι επίσημα άθεη.
Ο μη ευρωπαϊκός κόσμος, δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, παίρνει τον Θεό εξαιρετικά σοβαρά. Είτε πιστεύουν σε αυτόν είτε ομολογούν ότι δεν πιστεύουν.
Οι Ινδοί σίγουρα το παίρνουν στα σοβαρά, με το πολύπλευρο και πολύχρωμο Πάνθεον τους.
Οι Ρώσοι το παίρνουν στα πολύ σοβαρά, έχοντας ανακαλύψει ξανά τη Χριστιανικό παραλθόν τους, μετά από μια μακρά σιωπή που επέβαλε το κομμουνιστικό καθεστώς.
Οι Αφρικανοί το παίρνουν επίσης στα σοβαρά, αιωρούμενοι ανάμεσα στις παραδοσιακές Αφρικανικές λατρείες, το Ισλάμ και το Ευαγγέλιο.
Και οι περισσότεροι Αμερικανοί, τόσο στον Νότο όσο και στον Βορρά, το παίρνουν στα σοβαρά, με εξαίρεση τις αυτοαποκαλούμενες και στείρες ελίτ των παγκοσμιοποιητών και στις δύο ακτές του Ατλαντικού.
Και ας μην μιλήσουμε καν για την απεραντοσύνη του Αραβικού κόσμου, της Περσίας, και τις ευρασιατικές στέπες…
Ο Θεός είναι πάντα πανταχού παρών. Και πάντα κατά κάποιον τρόπο, σωστό ή λάθος, εμπλέκεται με την πολιτική.
Τις περισσότερες φορές λανθασμένα, φυσικά, αλλά αυτό δεν είναι που έχει σημασία.
Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι ότι ολόκληρος ο κόσμος, ο οποίος είναι απέραντος και πολύπλευρος, παίρνει το πρόβλημα του Θεού και της δράσης ή της αδράνειάς Του στην ανθρώπινη ιστορία, εξαιρετικά σοβαρά.
Μόνο εδώ, σε αυτή την τραγική παρωδία που αποκαλούμε Ευρώπη, είναι εύκολο να ειρωνευτεί & να χλευάσει κανείς τον Θεό, παραθέτοντας τα λόγια του,
Ευρώπη, τα πραγματικά προβλήματα, αυτά που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη, είναι τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, η ρευστότητα των φύλων, η παρένθετη μητρότητα και άλλες παρόμοιες φτιαχτές ανοησίες & μπιχλιμπίδια.
Επομένως, μήπως εμείς οι Ευρωπαίοι έχουμε χάσει την επαφή μας με τον υπόλοιπο κόσμο; Πιθανόν! Αλλά όχι ο Τραμπ που έχει μία τελειώς —πολύ προσωπική, βέβαια, αντίληψη — για τον Θεό.
