Κινηματογραφικό σκηνικό στήνει o εποχιακός πολιτικός “θίασος”* στο “τοπίο στην ομίχλη”* των Πρεσπών για να παραδώσει το όνομα, τη γλώσσα και την εθνότητα της Μακεδονίας στο τεχνητό μόρφωμα των Σκοπίων**, παραφράζοντας το έργο του περιοδεύοντος “θιάσου” του Θόδωρου Αγγελόπουλου με την τραγωδία “Μακεδονία, η άλλοτε Ελληνοπούλα”.
Και όλα αυτά, για να διαπράξει την πιο όμορφη από τις αυταπάτες του, αφού κατά τον Jean-Luc Godard “ο κινηματογράφος είναι η πιο όμορφη απάτη του κόσμου” (“le cinéma est la plus belle escroquerie du monde”).
Ταυτόχρονα, κατά τη διάρκεια των δοκιμών ο θίασος έδειξε την περισσή υποκριτική τέχνη του κατά ενός κομπάρσου χρυσαυγίτη, που απείλησε το πολίτευμα, καλώντας τους στρατιωτικούς να καταλύσουν τη Δημοκρατία.
Αλλά, αλήθεια, ποιά Δημοκρατία;
Προφανώς, το παραμορφωμένο είδωλο της “Δημοκρατίας” των δανειστών με το σαρδώνειο χαμόγελο του ντόπιου τυράννου τους.
Τελικά, πόσο επίκαιρα βρίσκω σήμερα τα λόγια του Charlie Chaplin, ότι “οι δικτάτορες απελευθερώνουν το εαυτό τους, αλλά σκλαβώνουν τον λαό” (“dictators free themselves, but they enslave the people”), αφού το ίδιο ακριβώς κάνουν τόσο οι δικτάτορες των στρατιωτικών, όσο και αυτοί των δανειστών.
Από την άλλη, η αδελφή του ελέους του αρχηγού της ΝΔ αποκάλεσε Σταλινιστή τον υπουργό των εξωτερικών, προφανώς, αδειάζοντας με αυτόν τον χαρακτηρισμό τους φίλους της ιμπεριαλιστές και πάτρωνες του σημερινού υπουργού, αφού ο Στάλιν έλεγε, ότι “όταν ένας υπουργός εξωτερικών αρχίζει να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου μια “συμφωνία ειρήνης” (όπως κάνει ο σημερινός), πρέπει να είστε βέβαιοι ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη παραγγείλει νέα θωρηκτά και αεροπλάνα”.
Βέβαια, στην περίπτωση της συμφωνίας με τα Σκόπια, η παραγγελία έγινε από τα μεγάλα αφεντικά της κυβέρνησής του, τον χρηματοπιστωτικό ιμπεριαλισμό και τον στρατιωτικό του βραχίονα, το ΝΑΤΟ.
Όσο για την πρόταση της μομφής της ΝΔ για το Σκοπιανό είναι, απλώς, ένα πρόσχημα, αφού ο χρόνος της κατάθεσής της μετά την ολοκλήρωση της ψήφισης του νέου λαοκτόνου τετάρτου μνημονίου, ενώ υπήρχε η δυνατότητα να εμποδιστεί αυτή η ψήφιση με την κατάθεση της πρότασης μομφής πριν την ολοκλήρωση της ψήφισής του, έδωσε τον κοινοβουλευτικό χρόνο στον ευρωπαϊκό φασισμό να επιβάλει ακόμα μια φορά την κοινωνική βαρβαρότητά του, χαϊδεύοντας τα αυτιά των δανειστών με τη λαϊκή θυμοσοφία “κάνε γιε μου τη δουλειά σου, κι ύστερα γίνομαι και πάλι θεια σου”.
* Ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Στην ταινία “Ο θίασος” ο Θόδωρος Αγγελόπουλος παρουσιάζει την περιοδεία ενός θεατρικού μπουλουκιού μέσα σε μια ανάδρομη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Ο θίασος δίνει παραστάσεις με το ίδιο πάντα έργο του Σπυρίδωνα Περεσιάδη “Γκόλφω, η βοσκοπούλα”.
Η ταινία αυτή του Θόδωρου Αγγελόπουλου αρχίζει το 1952 και τελειώνει το 1939, ανάλογα με τη σημερινή ταινία της μνημονιακής Ελλάδας, με τη διαφορά ότι αυτή αρχίζει αργότερα, το 2010, αλλά τελειώνει τον ίδιο χρόνο με την πρώτη.
** Μια λεπτομέρεια με μεγάλη, ίσως, αξία για το “ενδιαφέρον” του διεθνούς χρηματοπιστωτικού παράγοντα για το μόρφωμα των Σκοπίων. Η οικονομία του ελέγχεται από ξένες τράπεζες και έχει μια παραοικονομία της τάξης του 50%, περίπου, του ΑΕΠ.
Μήπως, λοιπόν, αυτή η παραοικονομία είναι το Χρυσόμαλλο Δέρας του “ενδιαφέροντος” του χρηματοπιστωτικού ιμπεριαλισμού;
ΔΑ
