Γράφει η Χριστίνα
Σχόλιο στην ανάρτηση :
Γιατί “λυσσάει” ο Ερντογάν; 340 τρισεκατομμύρια κυβικά φυσικού αερίου είναι η αιτία
Θα πρέπει να διαβάσει τι λέει το Διεθνές Δίκαιο για την Ελληνική Κυριαρχία στο Αιγαίο και καλό είναι να το κοιτάξουν και οι δικοί μας πολιτικοί και εν ανάγκη να μιλήσουν με νομικούς ή και με διεθνολόγους για το πως θα πρέπει να το χειριστούν το όλο θέμα.
Η λανθασμένη νομική βάση στην οποία έχουμε στηριχθεί ως χώρα σε ό,τι αφορά το Αιγαίο, είναι το άρθρο 3 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας στα -6 ή 12 ν.μ- που έχει δώσει το δικαίωμα σε έναν ατέρμονα κι εθνικά επιβαρυντικό διάλογο με την Τουρκία.
Η μάταιη επιμονή των διπλωματικών μας εντεταλμένων κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης ώστε το άρθρο 46 για τις αρχιπελαγικές χώρες να περιλαμβάνει την Ελλάδα οδήγησε την Τουρκική αντιπροσωπεία στο να αποχωρήσει και να μην υπογράψει.
Εμείς υπογράψαμε έστω κι αν οι προσπάθειές μας απέβησαν άκαρπες.
Η μετέπειτα της υπογραφής στάση μας είναι αυτή που έχει δώσει το δικαίωμα στη γείτονα να αυθαιρετεί.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Συνθήκη του ΟΗΕ περί Δικαίου της Θάλασσας (1982), η αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) θεωρείται η θαλάσσια έκταση, εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας ή άλλης εκμετάλλευσης των θαλασσίων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενέργειας από το νερό και τον άνεμο. Εκτείνεται πέραν των χωρικών υδάτων μιας χώρας (συνήθως 12 ναυτικά μίλια) στα 200 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή. Η χρήση του όρου μπορεί να περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα, ονομαστικά και μόνο. Σε επίπεδο ουσίας δικαίου και συνεπαγόμενων δικαιωμάτων είναι δύο διαφορετικές ζώνες. Η ΑΟΖ δεν συμπεριλαμβάνει τα χωρικά ύδατα, ούτε και την υφαλοκρηπίδα πέραν των 200 ν.μ. Η διαφορά χωρικών υδάτων και ΑΟΖ είναι πως τα χωρικά ύδατα αφορούν σε πλήρη κυριαρχία, ενώ η ΑΟΖ αποτελεί απλό “κυριαρχικό δικαίωμα”, το οποίο αναφέρεται στη δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους μέχρι και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η επιφάνεια είναι διεθνή ύδατα.
Η Υφαλοκρηπίδα πάλι είναι τμήμα του παράκτιου βυθού της θάλασσας. Ο ορισμός της κατά τη γεωλογία είναι το τμήμα το οποίο αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα. Όταν η προέκταση αυτή της υφαλοκρηπίδας υπολογίζεται από ίχνη “ηπειρωτικής ακτής” τότε πρόκειται για ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, όταν αυτή υπολογίζεται από ίχνη “νησιωτικής ακτής” τότε πρόκειται για νησιωτική υφαλοκρηπίδα.Τόσο στην ηπειρωτική όσο και στη νησιωτική υφαλοκρηπίδα κατά το Διεθνές Δίκαιο η κυριαρχία ανήκει στο κράτος όπου και ανήκουν οι αντίστοιχες ακτές.
Η υφαλοκρηπίδα έχει ιδιαίτερη οικονομική σημασία, διότι συχνά βρίσκονται σε αυτήν ή κάτω από αυτήν ορυκτά (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μέταλλα) καθώς και άβια και έμβια ακίνητα είδη (καθιστικά είδη), όπως κοράλλια, σφουγγάρια, μαργαριτάρια κλπ. Έτσι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την εκμετάλλευσή της
Αν ένα κράτος έχει κηρύξει ΑΟΖ ΧΩΡΙΣ να έχει οριοθετήσει υφαλοκρηπίδα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει εξόρυξη του πετρελαίου της.
Με απλά λόγια, εάν η Ελλάδα κηρύξει την ΑΟΖ της, δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακές της, παρά μόνο αν οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα της. Πολλοί μπορεί να ξαφνιάζονται, αλλά για την ΑΟΖ έχουν μιλήσει όλοι εκτός από τους διεθνολόγους.
Γι αυτό και στη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, στο κομμάτι της ΑΟΖ, και συγκεκριμένα εκεί που αφορά τους υδρογονάνθρακες, ο νομοθέτης παραπέμπει μονολεκτικά, για την εξόρυξη πετρελαίου, στις διατάξεις για την υφαλοκρηπίδα.
ΑΟΖ και Διεθνή Ύδατα
Δεύτερο θέμα το οποίο γεννάται είναι πως, όπου υπάρχει ΑΟΖ, από πάνω τα νερά είναι διεθνή. Η περιοχή που καλύπτεται από την ΑΟΖ είναι μέχρι και κάτω από την επιφάνεια. Η επιφάνεια της θάλασσας είναι διεθνή ύδατα.
Με την επισημοποίηση της διεθνοποίησης των υδάτων του Αιγαίου, θα μπορεί ο οποιοσδήποτε, είτε η Τουρκία είτε γενικότερα ο διεθνής παράγοντας, να χρησιμοποιεί τα νερά του Αιγαίου κατά το δοκούν.Με άλλα λόγια, η Τουρκία θα μπορεί, όπως και κάνει, να στέλνει διαμέσου των διεθνών πλέον υδάτων – ανάμεσα στα νησιά τα ελληνικά – τα στρατιωτικά της πλοία.
Η διαφορά είναι μεταξύ κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων
Κυριαρχία είναι μόνο τα χωρικά ύδατα κι ο εναέριος, η περιοχή ανήκει στην εκάστοτε χώρα.
Κυριαρχικά δικαιώματα είναι η υφαλοκρηπίδα και η αποκλειστική οικονομική ζώνη, με την εκάστοτε χώρα να έχει δικαίωμα εκμεταλλεύσεως των υδρογονανθράκων στην υφαλοκρηπίδα και δικαιώματα αλιείας και εκμεταλλεύσεως των υπεράνω της υφαλοκρηπίδας υδάτων στην ΑΟΖ. Τα ύδατα της επιφάνειας είναι διεθνή, ανήκουν στο διεθνή παράγοντα.
Και το ρεζουμέ της υπόθεσης το άφησα για το τέλος.Το Αιγαίο έχει αναγνωρισθεί ως Αρχιπέλαγος ???και να ναι τότε σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο σημαίνει ότι Διεθνή ύδατα στο Αιγαίο δεν υπάρχουν καθότι τα κυριαρχικά κενά των διεθνών υδάτων καλύπτονται από τα χωρικά ύδατα πλέον, αφού με την εφαρμογή των αρχιπελαγικών διατάξεων τα νησιά του Αιγαίου ενώνονται μεταξύ τους και με τη στεριά, σε μια ακριβή απεικόνιση ενός Παρακτίου Αρχιπελάγους με τη νομική του έννοια, όπως ακριβώς εννοείται και με τη γεωγραφική.
Σε εφαρμογή των παραπάνω αρχιπελαγικών διατάξεων η Τουρκία (παρότι δεν έχει υπογράψει σε σχέση με μας που υπογράψαμε) έκλεισε το στενό του Βοσπόρου, καθώς από το 1964 και μετά ο χώρος μεταξύ Ίμβρου – Τενέδου, όπου και καταλήγει το στενό, θεωρείται εσωτερικός. Με άλλα λόγια, τα χωρικά ύδατα των νησιών ενώθηκαν αναμεταξύ τους και με τη στεριά, κι έτσι αυτή τη στιγμή που μιλάμε ο χώρος μεταξύ Ίμβρου – Τενέδου και του στενού του Βοσπόρου εξομοιούται με τη στεριά. Έχουμε δηλαδή πλήρη εφαρμογή των αρχιπελαγικών διατάξεων από την Τουρκία στο Αιγαίο, αλλά όχι από την Ελλάδα.
Το Αιγαίο, εκτός από παράκτιο αρχιπέλαγος, αποτελεί και στενό με τη διεθνοδικαιϊκή έννοια του όρου κι ακόμη δεν το έχουμε αναγνωρίσει.
Δεδομένου ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αποφάσισε να δοθεί το στενό του Βοσπόρου στην Τουρκία, ενώ το στενό του Αιγαίου στην Ελλάδα, με την εφαρμογή των ευθειών ακτογραμμών η Ελλάδα μπορεί για πρώτη φορά στην Ιστορία της να ελέγχει την έξοδο του στενού του Βοσπόρου με το κλείσιμο του στενού Λήμνου – Μυτιλήνης.
Συνεπώς, θα πρέπει πρώτα να αναγνωριστεί το Αιγαίο ως Παράκτιο Αρχιπέλαγος, όπως ρητά ορίζει το διεθνές δίκαιο, και μετά να καθορισθούν οι κυριαρχικές ζώνες, όπως έκανε η Νορβηγία το 1951 και ο Καναδάς το 1985.
Πρέπει να βλέπουμε την κοινωνία σαν ένα αρχιπέλαγος. Ο καθένας από εμάς συμβολίζει ένα νησί και πρέπει όλοι να ενωθούμε σε μία, ενιαία, κοινωνικά αρχιπελαγική αλυσίδα.
Και για να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα του Αιγαίου, εάν ενωθούν μεταξύ τους, όπως προτάσσει το διεθνές δίκαιο, τα νησιά που βρίσκονται στα ανατολικά, (Σαμοθράκη – Λήμνος – Μυτιλήνη – Χίος – Σάμος κλπ), αναπόφευκτα περικλείονται και όλα τα νησιά που βρίσκονται στο εσωτερικό, στα δυτικά τους.
Έτσι κι εμείς, εάν αποτελέσουμε την εθνική προμετωπίδα, οι άλλοι, στα μετόπισθεν, ακολουθούν. Ούτως ή άλλως και τώρα το ίδιο κάνουν.
Οι πολιτικοί μας που όλοι τους το παίζουν “πατριώτες” άλλοι είναι για να παίζουν playstation και να τρώνε σουβλάκια κι άλλοι για να κάνουνε ποδήλατο, τζόγκινγκ και να χορεύουν ζεμπεκιές.
