Γέροντας, π. Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891-1967).
Δεν είναι λίγοι αυτοί που τον έβλεπαν την ώρα της θείας Λειτουργίας, ή κατά τη Μεγάλη Είσοδο, αλλά και άλλες στιγμές ακόμη και έξω από την εκκλησία, να λάμπει το πρόσωπό του και να μην πατάει στο έδαφος.
«Αιθέριος ως ένα πήχυ ίστατο τας χείρας και το όμμα εις ουρανούς ανέχων και Θεώ ησύχως προσομιλών».
Συχνά κάποιοι μεγάλοι που έβλεπαν αυτό το εξαίσιο θέαμα, έμεναν αποσβολωμένοι. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσαν την έκπληξή τους και έπνιγαν τη φωνή τους για να μη δημιουργήσουν αταξία.
Όμως τα μικρά παιδιά δεν μπορούσαν να κρατηθούν.
Διέκοπταν με τις φωνές τους τη λειτουργία και φώναζαν:
– Μαμά, ο παπάς δεν πατάει στη γη! Ο παπάς πετάει!
Η κ. Γ.Κ. θυμάται με πολλή συγκίνηση.
Ήμουν πέντε χρονών κοριτσάκι τότε και τον είδα στο ιερό να είναι μισό μέτρο πάνω απ’ τη γη.
Άρχισα να φωνάζω:
– Ο παπάς δεν πατάει στη γη!
Ο γέροντας έβγαινε από το ιερό με γλυκό ύφος και μου έλεγε:
– Ε! παιδί, σε παρακαλώ, μην το λες.
Και όσο παρακαλούσε ο γέροντας, τόσο εγώ φώναζα πιο πολύ:
– Ο παπάς δεν πατάει στη γη! Μαμά, θα πέσει κάτω!
Και η κ. Ρ.Π. διηγείται:
«Ήταν ανήμερα του Σταυρού 14 Σεπτεμβρίου. Ο γέροντας λειτουργούσε και ήλθε η στιγμή της Μεγάλης Εισόδου. Μόλις βγήκε απ’ το ιερό τον είδα μισό μέτρο πάνω απ’ το έδαφος.
Τάχασα· γυρίζω σε μια κυρία και της λέω σιγά:
– Βλέπεις τίποτα;
– Όχι μου απάντησε.
Είχα μείνει αποσβολωμένη.
Ο γέροντας με τα τίμια δώρα ήλθε προς το μέρος μου· γυρίζει και μου λέει:
– Σιωπή, παιδί.
Και συνέχισε…
Αναρωτιόμουν, πώς ήταν δυνατό τα μάτια τα δικά μου να δουν τέτοιο θαυμαστό γεγονός!»
Το ασκητικό κορμί του γέροντα γινόταν αιθέριο. Οι νόμοι της βαρύτητας έχαναν την ισχύ τους και ο ίδιος έμοιαζε με τους ασώματους αγγέλους του Θεού. ένα θαυμαστό γεγονός που το έζησαν πολλοί άγιοι, με τη χάρη του Αγ. Πνεύματος, όπως γράφουν οι άγιοι Κάλλιστος και Ιγνάτιος Ξανθόπουλοι.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Αντωνοπούλου [νυν Μητροπολίτη Αργολίδος], «Ιερομόναχος Αθανάσιος Χαμακιώτης, 1891-1967», των εκδόσεων Ακρίτας.
