Ἀπό τά «ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ»Θ1168α τοῦ Ἀρισστοτέλους θά διαβάσωμεν τήν συντομοτέραν ἀλλά καί λογιοτέραν φράσιν πού ἔχει λεχθεῖ ποτέ.
«Ἡδεῖα δέ ἐστί τοῦ μέν παρόντος ἡ ἐνέργεια τοῦ δέ μέλλοντος ἡ ἐλπίς τοῦ δέ γεγενημένου ἡ μνήμη».
Δηλ. εὐχάριστον εἶναι εἰς τό παρόν νά ἐνεργοῦμεν, διά τό μέλον νά ἐλπίζωμεν καί νά ἐνθυμούμεθα ὅσα ἔχουν συντελεσθεῖ.
Τά εὐγενῆ καί ποιοτικά χαρακτηριστικά τοῦ χαρακτῆρος μας δυνάμεθα νά τά ἀντλήσωμεν ἀπό τήν <Πολιτεία>τοῦ Πλάτωνος 487α, ὁ ὁποῖος γράφει: «εἰ μή φύσει εἴη (ὁ χαρακτήρ μας θά πρέπει νά εἶναι) μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής, εὔχαρις, φίλος τε και συγγενής ἀληθείας, δικαιοσύνης, ἀνδρείας, σωφροσύνης».
Ὁ Πατήρ τῶν σοφῶν Σωκράτης, ἐγκωμιάζει μέ τόν καλλίτερον τρόπον τήν ἀγάπην πρός τήν Πατρίδα λέγοντας: «Μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον ἔστιν ἡ πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρα καί παρά θεοῖς καί παρ’ ἀνθρώποις τοῖς ΝΟΥΝ ΕΧΟΥΣΙ».
Δηλ. ὁ Σωκράτης λέγει αὐτό τό ὁποῖον σᾶς λέγω ἰσχύει διά τούς νοήμονες, διά τούς ἀνοήτους δέν ἰσχύει. Νά ὑπενθημήσωμεν ὅτι ὁ Σωκράτης δέν εἶναι μόνον ὁ πανμέγιστος τῶν φιλοσόφων, ἀλλά ὑπῆρξεν καί μεγάλος πολεμιστής, εἶχεν διακριθεῖ ὡς πολεμιστής εἰς τήν μάχην τῆς Ἀμφιπόλεως, τῆς Τανάγρας καί Ποτιδαίας, ἦτο δέ ἄριστος γνώστης τοῦ δυσκολοτάτου καί σκληροτάτου παγκρατίου, ἀπό τό ὁποῖον προῆλθον καί αἱ λεγόμεναι σημεριναί <πολεμικαί τέχναι>.
Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΔΟΛΙΩΣ ΞΕΧΑΣΕΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΩΝ ΗΜΙΩΝ, ΚΑΙ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΑΝΑΦΟΡΑΝ ΕΚΑΜΕΝ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΣΟΝΤΑΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΛΗΣΜΟΝΙΣΕΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ. ΑΝΑΞΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ.
Βεβαίως ἡ ἡγεσία τῆς ἀριστερᾶς κακῶς περπατᾶ εἰς αὐτά τά Ἱερᾶ χώματα τῶν Ἁγίων, τῶν σοφῶν καί τῶν ἡρώων. Ἐφαρμογή τοῦ Νόμου «ἰδιώνυμον» τοῦ Ἐθνάρχου Ἐλευθερίου Βενιζέλου, δηλ. ἐκτοπισμός, διά τούς ἀπροκάλυπτους ἐχθρούς τοῦ Ἔθνους ὡς τούς λέγει.
