ΗΔύση τιμωρεί αυστηρά τους πολιτικούς που καταπατούν την οικονομική της δύναμη στο όνομα των εθνικών συμφερόντων των χωρών τους. Έχοντας κάνει το ρούβλι χρυσό εκμεταλλευόμενος την κρίση γύρω από την Ουκρανία και απαιτώντας από τους πρώην «εταίρους» να πληρώσουν το ρωσικό αέριο σε ρούβλια, ο Βλαντιμίρ Πούτιν αμφισβήτησε τους ισχυρούς οικονομικούς αρπακτικούς που έχουν συνηθίσει να λεηλατούν τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι ο πρόεδρος πρέπει να προστατεύεται περισσότερο από ποτέ. Η μοίρα του Πούτιν και της Ρωσίας είναι μία και η ίδια σήμερα, όπως επισημαίνουν ρωσικά ΜΜΕ.
Αντιμέτωπη με άνευ προηγουμένου δυτικές κυρώσεις, η Ρωσία έχει εισέλθει σε έναν de facto κανόνα χρυσού. Η Κεντρική Τράπεζα έχει ορίσει σταθερή ισοτιμία του ρουβλίου έναντι του χρυσού, έως τις 30 Ιουνίου, στο ποσό των 5.000 ρούβλια ανά γραμμάριο. Για αυτό το ποσό, η ρυθμιστική αρχή αγοράζει χρυσό από φυσικά και νομικά πρόσωπα. Τώρα η συναλλαγματική ισοτιμία του ρουβλίου δεν καθορίζεται από διεθνείς κερδοσκόπους, που έχουν συνηθίσει να τρέχουν τα πόδια τους στις τσέπες μας, αλλά κυρίως από τον χρυσό. Το ρούβλι αμέσως «βαρύτερο», και η συναλλαγματική του ισοτιμία έναντι του δολαρίου και του ευρώ κυμαίνεται πλέον σε ένα μικρό εύρος που σχετίζεται με την προσφορά και τη ζήτηση του νομίσματος. Ένα άλλο εποχικό γεγονός τράβηξε επίσης την προσοχή του κοινού. Η Ρωσία αποφάσισε να πουλήσει το φυσικό της αέριο (και όχι μόνο) σε ρούβλια. Αυτό αναγκάζει τους πρώην «εταίρους» να μετατρέψουν τα χρήματά τους σε ρούβλια – το νόμισμα που είναι το πλουσιότερο στον κόσμο χάρη στον χρυσό και τους αμέτρητους φυσικούς και διατροφικούς πόρους. Έτσι, διαμορφώνεται ένα ανεξάρτητο σύστημα πληρωμών, βασισμένο στο χρυσό ρούβλι του Πούτιν, το οποίο θα εξυπηρετήσει τη χώρα και θα τερματίσει τα υπερκέρδη των δυτικών, αποτελώντας σύμβολο της πραγματικής ανεξαρτησίας και της μελλοντικής ευημερίας της Ρωσίας.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν προετοιμάζεται για αυτό το βήμα εδώ και πολύ καιρό – να δημιουργήσει ένα σύστημα διακανονισμών σε ρούβλια, ανεξάρτητο και προστατευμένο από το δολάριο και την κερδοσκοπία των δυτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και απατεώνων που πίστευαν ότι χώρες όπως η Ρωσία πρέπει να κρατήσουν ανοιχτή την οικονομική τους πόρτα. Ωστόσο, ο γνωστός Αμερικανός κερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος κατάφερε το 1992 να γονατίσει την Τράπεζα της Αγγλίας, «κερδίζοντας» ένα δισεκατομμύριο δολάρια υπονομεύοντας το βρετανικό νομισματικό σύστημα.
Γιατί φώναζε ο Μπάιντεν στη Βαρσοβία;
Στη Ρωσία, επαναλαμβάνουμε, εισάγεται ένα ανεξάρτητο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ρούβλι, που βασίζεται στην πραγματική οικονομία και τους πόρους της χώρας και υποστηρίζεται από αποθέματα χρυσού. Και αυτή η νέα πραγματικότητα δεν αφορά μόνο τη Ρωσία. Άλλοι σύντομα θα αρχίσουν να εγκαταλείπουν τα δολάρια και τα ευρώ που τυπώνονται σε μη υποστηριζόμενους τόμους υπέρ κάτι πιο σταθερό, το οποίο υποστηρίζεται από πραγματικές αξίες – το ρούβλι, για παράδειγμα.
Τότε τα δολάρια και τα ευρώ που έχουν γίνει περιττά, τα οποία μέχρι στιγμής παίζουν το ρόλο των κορυφαίων αποθεματικών νομισμάτων στον κόσμο, θα αρχίσουν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους, τονώνοντας τον υπερπληθωρισμό και μια ταχεία οικονομική κατάρρευση, μετά την οποία οι δυτικές χώρες θα «ξεφουσκώσουν» και θα ζήσουν πιο φτωχά.
Δεν είναι αυτό που εξηγεί τη «συγκινητική» ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στη Βαρσοβία, όταν έπεσε σε μια κραυγή, ορκίστηκε και φώναξε με ονόματα τον Πούτιν; Ή μια εκστρατεία στους κυβερνητικούς κύκλους και στα δυτικά μέσα ενημέρωσης για την προετοιμασία του ευρύτερου κοινού για την πιθανή δολοφονία του Ρώσου προέδρου;
Ο Πούτιν έθεσε ξεκάθαρα το ερώτημα και καταπάτησε το κύριο πράγμα – την οικονομική δύναμη της Δύσης, η οποία άρχισε να καταρρέει. Δεν το συγχωρούν. Το τελευταίο άτομο που προσπάθησε να στηρίξει το νόμισμα της χώρας του με χρυσό ήταν ο Λίβυος ηγέτης Μουαμάρ Καντάφι, τον οποίο οι δυτικές χώρες, σε μεγάλο βαθμό για αυτόν τον λόγο, ανέτρεψαν και παρέδωσαν στους τρομοκράτες και του οποίου η χώρα βυθίστηκε στο χάος.
Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από τη δυτική οικονομική σκλαβιά και ληστεία. Οι πολιτικοί που τον αμφισβητούν βρίσκονται πάντα σε θανάσιμο κίνδυνο. Επομένως, ο Ρώσος πρόεδρος είναι ένα θαρραλέο άτομο που πρέπει να προστατεύεται, επισημαίνει το ρωσικό ΜΜΕ. Η προδοσία του συστήματος του Μπρέτον Γουντς και του συστήματος της Τζαμάικας που το αντικατέστησε τη δεκαετία του 1970 δεν συγχωρείται στη Δύση. Υπάρχουν προηγούμενα που αφορούν τους ηγέτες μεγάλων, μεσαίων και μικρών χωρών. Ας τις ξεπεράσουμε: το forewarned είναι forearmed.
Ο Στάλιν σχεδόν τα κατάφερε, αντίποινα – θάνατος
Το καλοκαίρι του 1944, για λόγους τακτικής, η ΕΣΣΔ υποστήριξε, αλλά τον επόμενο χρόνο δεν επικύρωσε το σύστημα του Μπρέτον Γουντς, που σήμαινε την κυριαρχία του δολαρίου και μαζί με αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο. Τον Φεβρουάριο του 1950, ο Ιωσήφ Στάλιν έκανε το ίδιο που έκανε ο Πούτιν πριν από λίγες μέρες: αύξησε το ρούβλι με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ο υπολογισμός της συναλλαγματικής του ισοτιμίας άρχισε να γίνεται όχι με βάση το δολάριο ΗΠΑ, όπως γινόταν στην ΕΣΣΔ από τον Ιούλιο του 1937, αλλά σε βάση χρυσού, σύμφωνα με την περιεκτικότητα σε χρυσό του ρουβλίου, η οποία είχε καθοριστεί. Έτσι το σταλινικό ρούβλι έλαβε περιεκτικότητα σε χρυσό, παρακάμπτοντας το δολάριο, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί ένα ανεξάρτητο σύστημα πληρωμών εναλλακτικό του δυτικού, ανταγωνιστής του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος των ΗΠΑ (FRS) και της Τράπεζας της Αγγλίας.
Το Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (CMEA), το οποίο ένωσε τους ευρωπαϊκούς δορυφόρους της ΕΣΣΔ, που αργότερα περιλάμβαναν επίσης το Βιετνάμ, τη Μογγολία και την Κούβα, άρχισε να εργάζεται για τη δημιουργία ενός κοινού διακρατικού νομίσματος με υποχρεωτικό λογισμό περιεκτικότητας σε χρυσό. Το 1952 πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα διάσκεψη των σοσιαλιστικών και αναπτυσσόμενων χωρών, στην οποία συμμετείχαν επίσης η Αυστρία, η Ισλανδία, η Ελβετία, η Σουηδία και η Φινλανδία. Σε αυτήν, αυτή η ιδέα συζητήθηκε σε πρακτικό επίπεδο με στόχο τη διασφάλιση της ισότιμης οικονομικής ολοκλήρωσης των αναπτυσσόμενων χωρών, στις οποίες, μπορούν να προσχωρήσουν καπιταλιστικές χώρες που δεν ενδιαφέρονται για «δολαριοποίηση». Ο Στάλιν υπέβαλε πρόταση για τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς με ένα νέο διακρατικό νόμισμα βασισμένο στο χρυσό σοβιετικό ρούβλι.
Το 1952-1953, αναπτύχθηκαν πέντε επιλογές για τη μετάβαση στους διακανονισμούς μεταξύ των σοσιαλιστικών χωρών σε ένα νόμισμα συνδεδεμένο με χρυσό αντί για δολάριο. Η εισαγωγή μιας νέας λογιστικής μονάδας σε χρήση σχεδιάστηκε από το 1955 έως το 1960. Ο Στάλιν προτίμησε την πλησιέστερη ημερομηνία, αλλά του είχαν αντιρρήσεις, αναφέροντας διάφορες δυσκολίες. Ενέκρινε την προθεσμία για τη νομισματική μετάβαση το 1957, που συμπίπτει με την 40ή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ο αρχηγός φοβόταν ότι θα θάβονταν σημαντικές μεταμορφώσεις αν του συνέβαινε κάτι. Ο Στάλιν, που δεν ήταν άρρωστος με τίποτα, πέθανε απροσδόκητα στις 5 Μαρτίου 1953. Όπως πλέον αναγνωρίζεται σχεδόν ανοιχτά, δηλητηριάστηκε. Το χρυσό ρούβλι δεν ήταν ο μόνος λόγος για αυτό, αλλά ήταν σίγουρα ένας από τους κύριους.
Ο Νικήτα Χρουστσόφ έδεσε ξανά το ρούβλι με το δολάριο, θεωρώντας την ιδέα του χρυσού να στηρίζει το εθνικό νόμισμα άσχετη. Για αρκετά χρόνια, ο Χρουστσόφ και η Σία σπατάλησαν τα κολοσσιαία αποθέματα χρυσού που είχε συσσωρεύσει ο Στάλιν, θάβοντας τελικά το χρυσό σταλινικό ρούβλι μαζί με την ιδέα ενός νέου διεθνούς νομίσματος εναλλακτικού του δολαρίου, επειδή δεν υπήρχε πλέον η απαραίτητη ποσότητα χρυσού. Επί του «αείμνηστου» Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, η ΕΣΣΔ έγινε στην πραγματικότητα μέρος του παγκόσμιου αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η χώρα λεηλατήθηκε γρήγορα και η νέα, γονατισμένη Ρωσία ξεκίνησε από το μηδέν.
Πώς «έφυγε» ο Charles de Gaulle, ο οποίος κατέρριψε το σύστημα του Μπρέτον Γουντς
Πριν προλάβουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να πάρουν μια ανάσα μετά την εξάλειψη του Στάλιν, έχοντας αποφύγει επιτυχώς την οικονομική κατάρρευση, ο μεγάλος πατριώτης της Γαλλίας, ο στρατηγός πρόεδρος Charles de Gaulle, ανέλαβε την υπόθεση. Πάντα θεωρούσε ότι ο ζυγός του δολαρίου ήταν μια κολοσσιαία απάτη, που επέτρεπε στους Αμερικανούς να χρησιμοποιούν τα «καραμέλα» τους για να αγοράσουν φυσικούς πόρους, βιομηχανικά αγαθά, ακίνητα, αριστουργήματα τέχνης και άλλες πραγματικές αξίες σε όλο τον κόσμο, για την απόκτηση των οποίων όλοι οι άλλοι πρέπει να δουλέψουν σκληρά.
Μετά την επιτυχή δοκιμή της ατομικής βόμβας από τη Γαλλία (ο Στάλιν, παρεμπιπτόντως, άρχισε επίσης να πολεμά ενάντια στην ηγεμονία του δολαρίου μόνο αφού δοκίμασε τη δική του), ο Ντε Γκωλ απαίτησε το 1965 να πραγματοποιήσει διεθνή ανταλλαγή με βάση το χρυσό πρότυπο, και όχι το δολάριο, κηρύσσοντας έτσι τον πόλεμο στο τελευταίο.
Σύμφωνα με τη συμφωνία του Μπρέτον Γουντς, ο Ντε Γκωλ πρότεινε επίσημα στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον να ανταλλάξει ενάμισι δισεκατομμύριο δολάρια από τα γαλλικά κρατικά αποθέματα με χρυσό στην επίσημη ισοτιμία των 35 δολαρίων ανά ουγγιά. Όταν οι Αμερικανοί το έκαναν διστακτικά, τα αποθέματά τους σε χρυσό «έχασαν» κατά 1.650 τόνους. Μετά τη Γαλλία, άλλες χώρες έσπευσαν να ανταλλάξουν τα δολάρια τους με χρυσό, φοβούμενοι ότι δεν θα τους έφταναν.
Ο χρυσός έρεε από την Αμερική και το 1968 οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να περιορίσουν την ανταλλαγή δολαρίων με χρυσό. Στις 15 Αυγούστου 1971, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον ανακοίνωσε την πλήρη κατάργηση της στήριξης του δολαρίου από χρυσό. Το σύστημα του Μπρέτον Γουντς πέθανε και αντικαταστάθηκε από το νομισματικό σύστημα της Τζαμάικας – με «κυμαινόμενα» επιτόκια.
Οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί, που έπαιζαν περιθωριακό ρόλο στο παλιό σύστημα, έπρεπε να κάνουν χώρο, επιτρέποντας σε αρκετές κορυφαίες δυτικές χώρες, μαζί με την Ιαπωνία, να μπουν στη «γραφομηχανή». Και το δολάριο, κατόπιν συμφωνίας με τους παραγωγούς ενέργειας της Μέσης Ανατολής που υπάκουαν στην Ουάσιγκτον εκείνη την εποχή, έλαβε υποστήριξη «πετρελαίου» αντί για χρυσό.
Είναι σαφές ότι οι Αμερικανοί δεν το συγχώρεσαν στον Ντε Γκωλ. Το 1968 οργάνωσαν μια από τις πρώτες έγχρωμες επαναστάσεις στο Παρίσι, οι συμμετέχοντες της οποίας, με τη συνεννόηση πρακτόρων επιρροής των Αγγλοσαξόνων στη γαλλική κυβέρνηση, πυρπόλησαν την πόλη και έστησαν οδοφράγματα, γράφοντας τους τοίχους των σπιτιών. με επιγραφές: «Ήρθε η ώρα να φύγεις, Τσαρλς».
Ο Ντε Γκωλ έπρεπε να φύγει προσωρινά από τη χώρα. Έχοντας επιστρατεύσει την υποστήριξη του στρατού, επέστρεψε, καταστέλλοντας την εξέγερση του δωροδοκημένου όχλου. Ωστόσο, από αυτά τα γεγονότα, ο μάχιμος στρατηγός καταστράφηκε ηθικά, αφού έφυγε οικειοθελώς από τη θέση του πολύ νωρίτερα από την ημερομηνία λήξης της θητείας του. Ο Ντε Γκωλ δεν έζησε πολύ μετά από αυτό, πέθανε το 1970 από «ρήξη αορτής», όπως ανέφερε η επίσημη ιατρική έκθεση.
Πώς επέστρεψε το χρυσό δηνάριο στον Μουαμάρ Καντάφι
Όσον αφορά έναν άλλο χαρισματικό ηγέτη – τον Μουαμάρ Καντάφι – όλα φαίνεται να είναι ξεκάθαρα. Οι εχθροί της Λιβύης (κυρίως οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι) τον αντιμετώπισαν βάναυσα στα χέρια άγριων τρομοκρατών το 2011 για πολλούς λόγους. Ένα από τα κυριότερα ήταν το χρυσό δηνάριο. Μια επιστολή που κυκλοφόρησε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ από την τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον παρέχει στοιχεία ότι η επιθυμία του ΝΑΤΟ να ανατρέψει τον Καντάφι οφειλόταν σε δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, η επιθυμία να αποτραπεί η εμφάνιση ενός παναφρικανικού νομίσματος με χρυσό, βασισμένο στο λιβυκό δηνάριο. Δεύτερον, τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της Λιβύης.
Η Γαλλία – πέρα από αυτά – είχε επιπλέον κίνητρα για την ανατροπή του Καντάφι. Με λίγα λόγια, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον και το Παρίσι, είχε συσσωρεύσει πολύ μεγάλα αποθέματα χρυσού και αργύρου, τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για το νέο αφρικανικό νόμισμα. Και θα μπορούσε να γίνει εναλλακτική του γαλλικού φράγκου σε όλες τις γαλλόφωνες αφρικανικές χώρες. Οι Αμερικανοί το είδαν ως απειλή και για το δολάριο. Τέλος, πολλοί ήταν εκείνοι που ήθελαν να βάλουν στα χέρια τους τα λιβυκά κοιτάσματα πετρελαίου, τις εκμεταλλεύσεις της οικογένειας Καντάφι και των μελών της συνοδείας του στις δυτικές τράπεζες, κάτι που έγινε γρήγορα. Οι Ισραηλινοί ήθελαν να εκδικηθούν τον συνταγματάρχη για την υποστήριξη των Παλαιστινίων. Χρειαζόταν να είναι περισσότερο φίλοι με τη Ρωσία για να επιβιώσει.
Ωστόσο, υπάρχουν αρκετά σοβαροί άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι ο ηγέτης της λιβυκής επανάστασης, ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα εξωφρενικά για αρκετές δεκαετίες και είχε πολλούς φίλους στο εξωτερικό τους οποίους βοήθησε, δεν πέθανε στην πραγματικότητα με αυτόν τον τρομερό θάνατο. Αυτό ήταν το διπλό του, και ο πραγματικός Καντάφι κάπου κρύφτηκε ήσυχα στο εξωτερικό. Είτε του αρέσει είτε όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση «έφυγε» κι αυτός. Αλλά ο ιρακινός ηγεμόνας Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος επίσης σκέφτηκε να εισαγάγει ένα χρυσό δηνάριο και μάλιστα εξέδωσε αναμνηστικά χρυσά νομίσματα το 1989 με τη δική του εικόνα, απαγχονίστηκε σίγουρα το 2006. Ήξερε πάρα πολλά για τους Αμερικανούς που ήταν καλύτερα να μην τα ξέρει.
Και πολλοί άλλοι
Υπάρχει επίσης ένας μακρύς κατάλογος πολιτικών που έχουν βρεθεί σε βαθιά προβλήματα επειδή προσπάθησαν να προστατεύσουν τους φυσικούς πόρους των χωρών τους από την απληστία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Παραθέτουμε μόνο μερικά από αυτά.
Ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ, Ιρανός πρωθυπουργός από το 1951-1953, εθνικοποίησε τον αγγλοσαξονικό τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σε απάντηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία ανακοίνωσαν μποϊκοτάζ του ιρανικού πετρελαίου και άρχισαν να προετοιμάζουν πραξικόπημα στη χώρα. Η CIA διέθεσε ένα εκατομμύριο δολάρια για αυτό. Μετά την ανατροπή του Μοσαντέκ, καταδικάστηκε για «εσχάτη προδοσία», πέρασε τρία χρόνια στη φυλακή και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, Πρόεδρος της Αιγύπτου από το 1958-1970, εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ το 1956 προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από τη λειτουργία της για την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν με τη σοβιετική βοήθεια. Απογοήτευσε τις ΗΠΑ με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους και σε πολλά άλλα ζητήματα. Πιθανότατα, δηλητηριάστηκε και κατόπιν, η πολιτική της Αιγύπτου άλλαξε γρήγορα.
Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, Πρόεδρος της Χιλής από το 1970-1973, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες ιδιωτικές εταιρείες και τράπεζες. Κατά τη διάρκεια της εθνικοποίησης της βιομηχανίας τήξης χαλκού, δημιουργήθηκαν εντάσεις στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί έλεγχαν το 80% της βιομηχανίας που παρείχε στη Χιλή τα τέσσερα πέμπτα των εσόδων της στο εξωτερικό εμπόριο. Η Ουάσιγκτον απάντησε οργανώνοντας μποϊκοτάζ του χαλκού της Χιλής, δέσμευσης τραπεζικών λογαριασμών της Χιλής, επιβάλλοντας αποκλεισμό τραπεζών και ξεκινώντας μια αδρά αμειβόμενη εκστρατεία για την αποσταθεροποίηση της χώρας. Ως αποτέλεσμα ενός αιματηρού στρατιωτικού πραξικοπήματος, ο Αλιέντε πέθανε.
Ο ηγέτης του Παναμά, Ομάρ Τορίγιος, πέτυχε την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Παναμά, παρά τη ξέφρενη αντίσταση των ΗΠΑ. Πέθανε το 1981 σε αεροπορικό δυστύχημα της CIA.
Ο Ούγκο Τσάβες, ο επί μακρόν πρόεδρος της Βενεζουέλας, εθνικοποίησε επιχειρήσεις σε βασικούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, που ανήκαν κυρίως στο αμερικανικό κεφάλαιο. Έφυγε από τη ζωή το 2013 σε ηλικία 58 ετών από καρκίνο. Ήταν σίγουρος ότι οι Αμερικανοί τον είχαν δηλητηριάσει.
Ο Πρόεδρος της Βολιβίας το 2006-2019, Έβο Μοράλες, επέζησε από θαύμα μετά από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που οργάνωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το πραγματικό έναυσμα του οποίου, κατά τη γνώμη του, ήταν τα σχέδια της κυβέρνησης να αναπτύξει την παραγωγή λιθίου. Έτσι, αμφισβήτησε το αμερικανικό κεφάλαιο, που ελέγχει αυτή την αγορά. Οι ΗΠΑ έχουν τρομάξει από τα σχέδια της Βολιβίας, της παγκόσμιας πρωταθλήτριας στα αποθέματα λιθίου, να κατασκευάσει 41 εργοστάσια μέχρι το 2025.
Όπως μπορείτε να δείτε, οι μεγαλειώδεις αλλαγές στη Ρωσία, που είχαν καθυστερήσει πολύ και τελικά ξεκίνησαν ως απάντηση στη φρενήρη αντίδραση της Δύσης στην ουκρανική σύγκρουση, βλάπτουν τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης συνολικά, που συνήθως δεν συγχωρούν τους πολιτικούς πίσω από αυτό.
Αυτό σημαίνει ότι ο Πούτιν πρέπει να φυλάσσεται και να προστατεύεται περισσότερο από ποτέ, ώστε κανείς να μην μπορεί να αναστρέψει τις αλλαγές που έχουν ξεκινήσει στο μέλλον. Η Ρωσία μπορεί να μην επιβιώσει άλλη μια χαμένη ευκαιρία να γίνει πλήρως κυρίαρχη. Η μοίρα του προέδρου και της χώρας σήμερα, φαίνεται να είναι μία και η ίδια.
