Συνεχίζει ο πρωθυπουργός τις δηλώσεις κατευνασμού υπογραμμίζοντας ότι «Έχουμε περάσει πολλούς δύσκολους μήνες με την Τουρκία. Δεν φτάσαμε κοντά σε πόλεμο, αλλά υπήρχαν στιγμές μεγάλης έντασης που έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί και αποφασιστικοί στους χειρισμούς μας».
Είναι προφανές ότι η κατάφορη παραβίαση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων με διεξαγωγή 12.000χλμ παράνομων ερευνών του Oruc Reis στις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες, ακόμη και εντός των 12 νμ αιγιαλίτιδας ζώνης -που αποτελεί κυριαρχία-, για την κυβέρνηση δεν αποτέλεσαν ισχυρό λόγο για να φτάσει κοντά σε πόλεμο. Εφόσον εξ αρχής έδεσαν τα χέρια των ενόπλων δυνάμεων και διέταξαν να παραμείνουν παρατηρητές στην δημιουργία τετελεσμένων, είναι λογικό να λέγεται ότι «δεν φτάσαμε κοντά σε πόλεμο», αφού επέτρεψαν στους γείτονες να επιτύχουν ανενόχλητοι τον στόχο τους γκριζάροντας την περιοχή.
Η ως άνω δήλωση του πρωθυπουργού ασφαλώς και δεν είναι τυχαία χρονικά αφού έγινε στο παρά πέντε της ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής (10-11 Δεκεμβρίου) και εμμέσως πλην σαφώς υποσκάπτει την υποτιθέμενη προσπάθεια επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία, η οποία απ’ ότι φαίνεται γίνεται προσχηματικά και περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός στο συνέδριο του Economist είχε δηλώσει ότι: «Υπάρχει ένα πακέτο πιθανών συνεπειών που αντιμετωπίζει η Τουρκία αν συνεχίσει αυτή τη συμπεριφορά. Είμαι ο τελευταίος που θα ήθελα η Ευρώπη να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση, όμως είναι σαφές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας και της Κύπρου.» Άραγε υπάρχει περίπτωση η ΕΕ και δη οι χώρες με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα με την Τουρκία να αποφασίσουν να επιβάλλουν κυρώσεις τη στιγμή που ο ίδιος ο Κ.Μητσοτάκης συστηματικά υποβαθμίζει την τουρκική παραβατικότητα και επιτρέπει την δημιουργία τετελεσμένων αμαχητί; Θα ήμασταν τουλάχιστον αφελείς αν περιμέναμε ισχυρή υποστήριξη από οποιονδήποτε, δεδομένης της δικής μας απροθυμίας για αντίδραση σε εχθρικές επιβουλές… Και εδώ τίθεται και το ερώτημα αν και κατά πόσο οιαδήποτε διακρατική αμυντική συμφωνία (πχ Ελλάδας-Εμιράτων) καθώς και τα εξαγγελθέντα εξοπλιστικά (Rafale κλπ), έχουν κάποια βαρύτητα, εφόσον η πολιτική ηγεσία δεν προτίθεται να διασφαλίσει τα εθνικά δίκαια.
