© RIA Novosti / Alexey Nikolsky
Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν μιλά στην συνεδρίαση της ολομέλειας του διεθνούς οικονομικού φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, 2019
Ιβάν Ντανίλοφ
Η ομιλία του Βλάντιμιρ Πούτιν στο SPIEF-2019 είναι, από τη μία πλευρά, η συνέχεια της διάσημης “ομιλίας του Μονάχου” και από την άλλη-η αίτηση για την πιο ενεργό συμμετοχή της Ρωσίας στη διαδικασία μεταρρύθμισης (ή ακόμη και διάλυσης) της υφιστάμενης διεθνούς πολιτικής τάξης, στον οικονομικό και τεχνολογικό τομέα ταυτόχρονα.
Επίσης, ο Ρώσος ηγέτης αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι ήταν ο μόνος παγκόσμιος πολιτικός που είχε τη σοφία και το κουράγιο να ονομάζει τα πράγματα με τα ονόματά τους, για να εκφράσει αυτό που ειπώθηκε στο διπλωματικό περιθώριο, και να δώσει μια σωστή περιγραφή του τι συμβαίνει στον κόσμο.
Και στον κόσμο, δυστυχώς, έχουμε έναν πόλεμο-“ο πρώτος τεχνολογικός πόλεμος της νέας ψηφιακής εποχής”. Τα αποτελέσματά του θα επηρεάσουν την παγκόσμια ιστορία όχι λιγότερο από τη βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα, τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, τον μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο και τον ψυχρό πόλεμο. Δεν θα είναι δυνατόν να μην συμμετέχουμε, και αυτό το “δεν θα λειτουργήσει” ισχύει εξίσου για την Κίνα (η οποία μέχρι σήμερα ήταν το κύριο πλήγμα της Ουάσιγκτον), και για όλες τις άλλες χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας), τις οποίες οι ΗΠΑ θέλουν να διατηρήσουν σε μια κατάσταση τεχνολογικής καθυστέρησης και τεχνολογική εξάρτηση από τις Αμερικάνικες επιχειρήσεις και τις ιδιοτροπίες των Αμερικανών πολιτικών.
Όταν σοβαροί πολιτικοί ηγέτες, όπως ο Πρόεδρος Πούτιν ή ο Πρόεδρος XI, μιλούν για τις μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις και απειλές που η επιθετικότητα της Ουάσιγκτον θέτει στην παγκόσμια σταθερότητα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συχνά (και απολύτως αδικαιολόγητα) τους κατηγορούν για τη χρήση της “ρητορικής του πολιορκημένου φρουρίου” και την προσπάθεια να αφυπνίσουν με αντι-αμερικανικά συναισθήματα στους δικούς τους λαούς. Στην πραγματικότητα, όπως είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς μετά την περίφημη “διανομή μπισκότων” στο Κίεβο και τις κυρώσεις (συν τις απόπειρες για πτώχευση) κατά της Huawei και της zTE, κανείς δεν θα ξεπεράσει ποτέ τους Αμερικανούς πολιτικούς και τους διπλωμάτες για την ενίσχυση των Αντιαμερικανικών συναισθημάτων από το Καλίνινγκραντ στο Hainan.
Ένα σημαντικό σημείο στην ομιλία του Βλαντιμίρ Πούτιν είναι μια λεπτομερής λίστα των σημείων πόνου (ή για να είμαι απολύτως ειλικρινής, σαπισμένων πληγών) του τρέχοντος διεθνούς συστήματος, το άθροισμα των οποίων μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο “βασιλιάς” (ή στην προκειμένη περίπτωση ο “ηγεμόνας”) αποδείχθηκε, αν όχι γυμνός, τότε είναι σίγουρα στα κουρέλια.
Το σημείο μη επιστροφής πέρασε πριν από μια δεκαετία, όταν η Ουάσιγκτον (με τη στήριξη της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών) αρνήθηκε να μεταρρυθμίσει την παγκόσμια οικονομία, τη μορφή ανάπτυξης και το διεθνές νομισματικό σύστημα δίνοντας σαφή προτίμηση σε μέτρα που «αναισθητοποίησαν» τις επιπτώσεις της κρίσης του 2008 αλλά οδήγησαν σε σοβαρές παρενέργειες . Ο Ρώσος ηγέτης περιέγραψε τη λογική και την πλάνη της στρατηγικής για τη διατήρηση του status quo. Επικράτησε μια απλοϊκή προσέγγιση, αναφέροντας ότι το μοντέλο της ίδιας της παγκόσμιας ανάπτυξης είναι αρκετά ικανό και τίποτα δεν ήταν ουσιαστικά απαραίτητο να αλλάξει, αρκεί να εξαλειφθούν τα συμπτώματα και να συντονιστούν εν μέρει οι κανόνες και οι θεσμοί της παγκόσμιας οικονομίας και χρηματοδότησης, και όλα θα είναι μια χαρά. Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλές ελπίδες και θετικές προσδοκίες, αλλά γρήγορα διασκορπίστηκαν. Οι πολιτικές της «ποσοτικής χαλάρωσης», τα άλλα μέτρα που ελήφθησαν, δεν επιλύουν τα προβλήματα επί της ουσίας, αλλά τα ώθησαν μόνο στο μέλλον »
Είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε απλά στην ρωσική αυτή την ευγενική διατύπωση του Ρώσου Προέδρου, η οποία απευθύνεται σε επιχειρηματίες, χρηματοδότες και οικονομολόγους στο SPIEF. Η ίδια η «ποσοτική χαλάρωση» και τα άλλα μέτρα που επεσήμανε ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην πραγματικότητα καταλήγουν στα εξής: αντί να αναγνωρίσουν την ανάγκη μεταρρύθμισης της παγκόσμιας οικονομίας και του νομισματικού συστήματος, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να χρησιμοποιούν πρώτα την μηχανή εκτύπωσης δολαρίων και στη συνέχεια τις «κυρώσεις σε δολάρια», “(αποσύνδεση από το χρηματοπιστωτικό σύστημα του δολαρίου,” δευτερεύουσες κυρώσεις “και εμπάργκο) προκειμένου να ασκηθεί πίεση στους ανταγωνιστές και να διασφαλίσουν την Αμερικανική ηγεμονία, για την οποία δεν υπάρχουν πλέον αντικειμενικοί λόγοι.
Σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει να αναφέρουμε τη θέση του διάσημου Αμερικανού χρηματοδότη και επικεφαλής του επενδυτικού ταμείου DoubleLine Capital Jeffrey Gundlah (γνωστού ως “βασιλιά των ομολόγων”), ο οποίος ανέφερε ότι: “Ο Πρόεδρος Trump λέει ότι οι ΗΠΑ είναι κουμπαράς με τον οποίο θέλει να κλέψει τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά οι ΗΠΑ έχουν 124 τρισεκατομμύρια δολάρια σε υποχρεώσεις και χωρίς χρηματοδότηση! ”
Υπάρχουν δύο (βασικά ασυμβίβαστες) απόψεις για τον σύγχρονο κόσμο: αυτή είναι η άποψη του Trump (και πολλών άλλων στην Ουάσινγκτον), η οποία υποθέτει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το θύμα του υπόλοιπου κόσμου – και οι γνωστοί Αμερικανοί χρηματοδότες δεν ντρέπονται να δημοσιοποιήσουν αυτή τη θέση.
Και υπάρχει η γνώμη του Βλαντιμίρ Πούτιν, που έδειξε με βάση τα στατιστικά στοιχεία των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που ισχυρίζονται όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ακόμη και της «συλλογικής Δύσης» για παγκόσμια κυριαρχία, είναι ήδη αβάσιμα:: “κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, το ποσοστό των ανεπτυγμένων χωρών σε παγκόσμιο ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης μειώθηκε από 58% στο 40%. Ειδικότερα, το μερίδιο της Ομάδας των Επτά χωρών του (G-7) έχει μειωθεί από 46 τοις εκατό σε 30 τοις εκατό και, αντίθετα, το βάρος των αναδυόμενων χώρων στην αγορά αυξάνεται. Αυτή η ταχεία εμφάνιση νέων οικονομιών, όχι μόνο με τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και με τις δικές τους πλατφόρμες ανάπτυξης, με τις δικές τους απόψεις για την παγκοσμιοποίηση και την περιφερειακή ολοκλήρωση διαδικασιών, δεν είναι συμβατή με τις ιδέες που φάνηκαν σχετικά πρόσφατα.
Αποδεικνύεται ότι είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Trump, ο οποίος χρησιμοποιεί τη ρητορική του “πολιορκημένου οχυρού” (ή μάλλον του “πολιορκημένου κουμπαρά”), ενώ ο Ρώσος ηγέτης προσφέρει συγκεκριμένες λύσεις για να διαφυλάξει τα μπόνους της παγκοσμιοποίησης ενώ αναμορφώνει τη βάση της, αντί να σέβεται την αμερικάνικη ηγεμονία, ο Πούτιν προτείνει να δοθεί προτεραιότητα στον σεβασμό της κυριαρχίας του διεθνούς εμπορίου και της τεχνικής συνεργασίας.
Μπορεί να φαίνεται (και στους Δυτικούς εταίρους μας, καθώς και στους σύμμαχους τους των μέσων ενημέρωσης στο εσωτερικό της Ρωσίας ότι θα κάνουν τα πάντα για να απαντήσουν σε αυτή την ψευδαίσθηση), ότι το μήνυμα του Προέδρου που αποστέλλεται στη Δύση στο πλαίσιο του SPIEF, είναι αρχικά καταδικασμένο να παραμείνει χωρίς θετική απάντηση. Αυτή η άποψη των πραγμάτων δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, διότι δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα σε όλη την πολυπλοκότητα και την πληρότητα της. Ναι, η επίσημη Ουάσιγκτον είναι απίθανο να συμφωνήσει να συμμετάσχει στη Ρωσική-κινεζική μορφή της “παγκοσμιοποίησης που βασίζεται στον σεβασμό της κυριαρχίας”, αλλά δεν είναι τόσο σημαντικό, διότι ο Λευκός Οίκος δεν είναι ολόκληρη η Αμερική, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν είναι ολόκληρη η Ευρώπη.
Οι ρεαλιστές επιχειρηματίες δείχνουν την κατάσταση από μια εντελώς διαφορετική γωνία. Το θέμα της συνάντησης μεταξύ των Δυτικών επιχειρηματιών και του Βλαντιμίρ Πούτιν έγινε σύμβολο αυτής της ιδιαίτερης στάσης απέναντι στη Ρωσία και το μέλλον της. Σύμφωνα με τον Κυρίλ Ντιμίτριεφ, διευθύνοντα σύμβουλο των ΠΟΔΑ, «υπήρξε μια πολύ επιτυχημένη συνάντηση του Προέδρου με επενδυτές που διαχειρίζονται τα κεφάλαια των 15.000.000.000.000 δολαρίων. Έχουν πραγματικά επιβεβαιώσει το ενδιαφέρον τους για τα εθνικά σχέδια βάσει του ότι έχουν ήδη κάνει πολλές κερδοφόρες, καλές επενδύσεις μαζί μας και βλέπουν το δυναμικό των εθνικών έργων.»
“Η Επιθυμία των ξένων επιχειρήσεων να στοιχηματίσουν στη Ρωσία είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η παγκοσμιοποίηση έχει ένα μεγάλο, αν και όχι χωρίς προβλήματα ελεύθερο μέλλον, βασισμένο στον σεβασμό της κυριαρχίας.
