Από τον Δρ. Πίτερ Φ. Μάγιερ
Η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν αποτελεί πλέον μια περιφερειακή διαμάχη. Έχει εξελιχθεί σε έναν ανοιχτό πόλεμο δι’ αντιπροσώπων και υβριδικό πόλεμο που διεξάγεται από τη συλλογική Δύση εναντίον της Ρωσίας ─ με την άμεση συμμετοχή των Νατοϊκών κρατών σε επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος, συμπεριλαμβανομένων και των πυραυλικών επιθέσεων, της εισβολής στην περιοχή του Κουρσκ, ακόμη και επιθέσεων στο πυρηνικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης και σε τμήματα της πυρηνικής τριάδας.
Για πολύ καιρό, υπήρχε η ελπίδα ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα τερματίσει γρήγορα τη σύγκρουση που προέκυψε από το πραξικόπημα του Μαϊντάν τον Φεβρουάριο του 2014 μέσω μιας περιορισμένης «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης». Αλλά όπως αναλύει ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ στην κυβέρνηση Ρόναλντ Ρίγκαν και νυν διάσημος σχολιαστής Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Ο Πούτιν φαίνεται να έχει παγιδευτεί σε ένα διπλωματικό αδιέξοδο: Συνεχίζει να ελπίζει σε ειεηνευτικές διαπραγματεύσεις και σε μια νέα συμφωνία ασφαλείας με την Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να αγνοεί το Δόγμα Γούλφοβιτς ─ τον αυτοκρατορικό στόχο της ηγεμονίας των ΗΠΑ που δεν ανέχεται ισότιμους εταίρους.
Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής είναι μια επιφυλακτικότητα που πολλοί παρατηρητές θεωρούν ακατανόητη. Ενώ οι Gilbert Doctorow και Drago Bosnic συμφωνούν ότι ο πόλεμος εντείνεται & επεκτείνεται σταθερά και ότι οι ουκρανικές επιθέσεις ─ υπό την άμεση καθοδήγηση και στόχευση των μυστικών υπηρεσιών του ΝΑΤΟ ─ διεισδύουν τώρα βαθιά στο ρωσικό έδαφος, φτάνοντας μέχρι την Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα, η αντίδραση του Κρεμλίνου υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών του δικού του στρατού.
Ο Ρόμπερτς το έχει επανειλημμένα εξηγήσει αυτό σε πολυάριθμες αναρτήσεις από το 2022. Το κείμενό του από τον Απρίλιο του 2022 είναι πραγματικά προφητικό:
«Πάρτε για παράδειγμα την ιστορία της Ουκρανίας. Η ιστορία, όπως παρουσιάζεται στο κοινό από τα δυτικά ΜΜ ενημέρωσης, δεν έχει καμία βάση στην πραγματικότητα. Η αφήγηση για την Ουκρανία έχει καταρρεύσει, όπως ακριβώς και η αφήγηση για τον Covid. Δεν θα υπάρξει επιστροφή. Η αφήγηση απλώς θα εγκαταλειφθεί όταν η επόμενη κρίση ─ ίσως ο πληθωρισμός ή ένα νεοαπελευθερωμένο παθογόνο ─ κυριαρχήσει στους τίτλους.
Δεν υπήρξε ποτέ ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο ρωσικός στρατός επικέντρωσε τις προσπάθειές του στην περιοχή του Ντονμπάς στην ανατολική και νότια Ουκρανία. Αυτή η περιοχή κατοικούνταν από Ρώσους ανέκαθεν και ήταν μέρος της Ρωσίας μέχρι που η σοβιετική ηγεσία, για τους δικούς της λόγους, την προσάρτησε, όπως και την Κριμαία. Όταν οι ΗΠΑ ανέτρεψαν την δημοκρατικά εκλεγμένη Ουκρανική κυβέρνηση και ανέλαβαν τον έλεγχο της Ουκρανίας το 2014, οι Ρώσοι της Κριμαίας και του Ντονμπάς ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της επανένωσης τους με τη Ρωσία. Το Κρεμλίνο αποδέχτηκε την Κριμαία, αλλά όχι το Ντονμπάς.»
Το Τέλος των Κόκκινων Γραμμών
Η διόγκωση των «κόκκινων γραμμών» είναι το πραγματικό σήμα κατατεθέν αυτού του πολέμου. Κάθε δυτική απειλή για μη προμήθεια βαρέων όπλων έχει ακυρωθεί. Κάθε ρωσική προσπάθεια να σηματοδοτήσει αποκλιμάκωση μέσω αυτοσυγκράτησης έχει ερμηνευτεί από την Ουάσιγκτον ως αδυναμία και αντιμετωπίζεται με περαιτέρω κλιμάκωση.
Όπως εύστοχα συνοψίζει ο Ρόμπερτς , η άρνηση της Ρωσίας να επιβάλει μια αποφασιστική στρατιωτική νίκη έχει θέσει τη χώρα σε επικίνδυνη θέση. Η συμβολική υποβάθμιση της φετινής παρέλασης της Ημέρας της Νίκης στη Μόσχα αποτελεί, για πολλούς σχολιαστές, μια παραδοχή ότι η στρατηγική υπομονή ενθαρρύνει αντί να αποτρέπει τον εχθρό. Ο στρατηγός Γιούρι Μπαλουγιέφσκι, πρώην αρχηγός του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου, έχει ήδη εκδώσει μια αυστηρή προειδοποίηση: Ο εχθρός δεν καταλαβαίνει λόγια. Πρέπει να φοβάται, αλλιώς ο πόλεμος σύντομα θα εξαπλωθεί στη Σιβηρία.
Ο Ρόλος της Μαριονέτας της ΕΕ
Σε αυτό το σενάριο, η ΕΕ παίζει μοιραίο ρόλο. Συμφωνώντας σε τεράστια οικονομική βοήθεια για την ουκρανική πολεμική μηχανή και αποδεχόμενη εύκολα τις υποδομές του ΝΑΤΟ για τη στόχευση των ρωσικών υποδομών, η Ευρώπη έχει γίνει άμεσος συμμετέχων στον πόλεμο ─ χωρίς, ωστόσο, να διαθέτει τη στρατηγική κυριαρχία για να ελέγξει τις συνέπειες αυτής της ενέργειας.
Το οικονομικό κόστος, ιδίως αυτό που προκύπτει από τις ραγδαίες αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας και τις παγκόσμιες διαταραχές της αλυσίδας εφοδιασμού που προκαλούνται από τις πολιτικές οικονομικών κυρώσεων, βαρύνει κυρίως τους Ευρωπαίους πολίτες. Ενώ η Ουάσιγκτον επιδιώκει τα ηγεμονικά της συμφέροντα, για την ΕΕ φαίνεται να αποτελεί συνταγή για οικονομική και πολιτική αυτοκτονία.
Συμπέρασμα: Στο Δρόμο προς την Πυρηνική Καταστροφή;
Τόσο στην περίπτωση του Ιράν, όπου ο Πούτιν παρέμεινε επίσης παθητικός, όσο και στην Ουκρανία, ο Ρόμπερτς παρατηρεί το ίδιο μοτίβο: Η επιδίωξη μιας σχέσης «business-as-usual» με τη Δύση, η οποία καθοδηγείται από τμήματα της ρωσικής οικονομικής ολιγαρχίας και της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, εμποδίζει τη συνεπή & αποτελεσματική υπεράσπιση των ρωσικών συμφερόντων.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξη, ο επιδραστικός Ρώσος στρατηγικός αναλυτής και πρώην σύμβουλος των Πούτιν, Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν, Σεργκέι Καραγκάνοφ, με τον Νορβηγό καθηγητή γεωπολιτικής Γκλεν Ντίζεν σκιαγράφησε μια παρόμοια, ρεαλιστική εικόνα.
Στη συνέντευξη (YouTube: Interview Karaganov – Diesen), ο Καραγκάνοφ περιγράφει τη σύγκρουση ως μέρος ενός νέου παγκόσμιου πολέμου – συγκρίσιμου με τους Ναπολεόντειους Πολέμους ή τους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα. Ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ την εξαπέλυσαν σκόπιμα για να αποδυναμώσουν τη Ρωσία και να διατηρήσουν την μονοπολική ηγεμονία της. Υποστηρίζει ότι οι Ευρωπαίοι «πήδηξαν με χαρά στην άβυσσο».
Ο Ρώσος Καραγκάνοφ, όπως και ο Αμερικανός Ρόμπερτς, ασκεί έντονη κριτική στη Ρωσική ηγεσία: Η δυτική επιθετικότητα γίνεται ανεκτή εδώ και πολύ καιρό με την ψευδή ελπίδα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Τώρα, η κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη προκειμένου να σταματήσει η αιματοχυσία και να αποτραπεί μια οριζόντια επέκταση του πολέμου (Μέση Ανατολή, Νοτιοανατολική Ασία).
Η απαίτηση του Καραγκάνοφ προς τους δικούς του πολιτικούς ηγέτες είναι η εξής: Η Ρωσία πρέπει να ανέβει την κλίμακα της κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Πρώτον, συμβατικά χτυπήματα εναντίον συμβολικών και υλικοτεχνικών στόχων σε ευρωπαϊκό έδαφος – «δεν χρειαζόμαστε ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο Ευρώπης».
Σε περίπτωση που αυτό αποτύχει, θα ακολουθήσουν περιορισμένα πυρηνικά πλήγματα. Στόχος: όχι οι ευρωπαϊκοί λαοί, αλλά οι «παρανοϊκές ελίτ» που προστατεύονται στα καταφύγιά τους. Το Ρωσικό πυρηνικό δόγμα πρέπει να αναπροσαρμοστεί ριζικά – όχι μόνο για αποτροπή, αλλά και για την τιμωρία των επιτιθέμενων. «Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να εξαφανιστούν », δήλωσε κατηγορηματικά ο Καραγκάνοφ.
Οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν «χάσει το μυαλό και την ιστορική τους συνείδηση» και οδηγούν τους λαούς τους στην καταστροφή. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία παίζουν τους κύριους ρόλους ως παραδοσιακοί εμπρηστές στην Ευρώπη.
Ο Καραγκάνοφ βλέπει τη Δύση να εμπλέκεται σε μια ιστορική πράξη εκδίκησης: Μετά από 500 χρόνια λεηλασίας του κόσμου από την «ιστορική Δύση», αντιμετωπίζει την απειλή να χάσει την κυριαρχία της. Οι ΗΠΑ το γνωρίζουν αυτό και ο Τραμπ το προωθεί. Και οι ΑμερικανοΡωσικές διαπραγματεύσεις στο «Πνεύμα της Αλάσκας»; Αυτό ήταν ένα αστείο, μια παγίδα. Μια εκεχειρία χωρίς να καταστραφεί το καθεστώς του Κιέβου και χωρίς να σπάσει η βούληση των ευρωπαϊκών ελίτ θα ήταν μόνο μια παύση πριν από τον επόμενο γύρο – με πυρηνική κλιμάκωση.
Αυτή η ανάλυση, όπως περιγράφεται παραπάνω, επιβεβαιώνεται με εντυπωσιακό τρόπο από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον πρώην Υφυπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ υπό τον πρόεδρο Ρίγκαν και δριμύ επικριτή των νεοσυντηρητικών. Τον Ιούνιο του 2022, έγραψε το ακόλουθο μάθημα ιστορίας:
«Λίγοι Δυτικοί, λόγω ελλειπούς μόρφωσης, γνωρίζουν ότι η δυτική Ουκρανία πολέμησε στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν η Ουάσιγκτον ανέτρεψε την Ουκρανική κυβέρνηση το 2014, εγκατέστησε ένα ναζιστικό καθεστώς. Αυτό το ναζιστικό καθεστώς στην Ουκρανία βομβάρδιζε τους Ρωσόφωνους κατοίκους των δύο αποσχισθέντων δημοκρατιών του Ντονμπάς για οκτώ χρόνια, ενώ η Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ εκπαίδευσαν και εξόπλισαν έναν ουκρανικό στρατό για να ανακαταλάβουν τις αποσχισθέντες δημοκρατίες.
Η περιοχή Ντονμπάς, η οποία ανέκαθεν ανήκε στη Ρωσία, προσαρτήθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση στην ουκρανική επαρχία της Σοβιετικής Ένωσης για διοικητικούς ή άλλους λόγους, όπως ακριβώς έγινε και με την Κριμαία τη δεκαετία του 1950 από τον (ουκρανό) Χρουστσόφ. Όταν οι ΗΠΑ ανέτρεψαν την νόμιμη ουκρανική κυβέρνηση και εγκατέστησαν μια αντιρωσική, οι κάτοικοι της Κριμαίας και του Ντονμπάς, που είναι Ρώσοι, αποσχίστηκαν και ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της επανένωσης με τη Ρωσία.»
Η δυτική πολιτική κλιμάκωσης, που αγνοεί σκόπιμα την ιστορία και τα ρωσικά συμφέροντα ασφαλείας, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για όλη την Ευρώπη. Αγνοεί το γεγονός ότι η Ρωσία δεν θα ανεχτεί τις θρασύτατες προκλήσεις επ’ αόριστον. Οι Ρώσος Καραγκάνοφ και ο Αμερικανός Ρόμπερτς προειδοποιούν ότι μόνο μια σαφής τιμωρία των επιτιθέμενων, που έχουν αποθρασυνθεί, μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη ─ πριν προλάβει η πυρκαγιά της πολεμικής σύγκρουσης να επεκταθεί ανεξέλεκτα και να πυροδοτήσει πλήρως έναν καταστρεπτικό παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο. Οι ελίτ των παγκοσμιοποιητών της ΕΕ παίζουν με τη φωτιά. Οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να εγερθούν και να τους σταματήσουν πριν είναι πολύ αργά για όλους, για όλο το ανθρώπινο είδος.
