Στο κανάλι «Ραδιοχρηστότητα» διάβασαν έναν λόγο του μακαριστού Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου με τίτλο «Το βίωμα του Σταυρού στην ζωή μας». Επειδή μου έκαναν εντύπωση τα λόγια του σχετικά με τον γάμο, τα πληκτρολόγησα. Στο κανάλι άφησαν τα λόγια του Γέροντα όπως τα έγραψε στην καθαρεύουσα, το ίδιο κι εγώ (εκτός από μερικά σημεία που με δυσκόλευε η καθαρεύουσα).
Ιδιαιτέρως το νόημα του σταυρού, δια τον εν τω κόσμω διαβιούντα άνθρωπον, εντοπίζεται εις τας θλίψεις και εις το καθημερινόν μαρτύριον, όχι τόσο εις την κοινωνίαν, όσο μέσα εις αυτήν την οικογένειαν. Ο οίκος μας είναι ιερός. Αγιάζεται από τας εικόνας μας, από την αγάπη μας, τον πόθο μας δια την βασιλεία του Θεού, τον οποίο εκκολάπτουμε κάθε μέρα.
Εν τούτοις, όπως αποδεικνύεται από την πείρα μας, ο οίκος μας είναι η πλέον τραχεία παλαίστρα. Η ευλογημένη αυτή οικογένεια είναι ταυτόχρονα αιματοβρεγμένο Κολοσσαίο, το πλέον βαρύ άθλημα, το οποίον δεν θα περίμενε κανείς. Κι όμως υποχρεούται να το αντιμετωπίσει. Η οικογενειακή ζωή ακουμπισμένη εις το μέγα μυστήριο του γάμου είναι ως εκ της φύσεως αυτού πλήρης οδυνών. Γνωρίζει η Εκκλησία ότι οι εις γάμου κοινωνία προσερχόμενοι θλίψιν έξουσι τη σαρκί. Δι αυτό τους ευλογεί και προσλαμβάνει τους πόνους των ως θεοποιητικά στοιχεία.
Πηγαίνω στο μοναστήρι διότι ανά πάσα στιγμή είμαι ενωμένος ενώπιον του Θεού. Πηγαίνω εις τον γάμον δια τον Θεόν και συναντώ την θλίψιν. Σκύβει και πάλι εδώ ο Θεός προσλαμβάνων ως δικές του τις θλίψεις. Τας δέχεται όπως θα δεχόταν τα κατορθώματα των αγίων.
Εις τον οίκον μας συνωθούνται πολύ περισσότερο από αλλού προβλήματα κοινωνικά, οικογενειακά, οικονομικά, συζυγικά, τεκνογονίας και τεκνοτροφίας, θέματα χαρακτήρων. Δεν είναι καθόλου ευχερές (εύκολο) επίτευγμα δυο άνθρωποι, ο άντρας και η γυναίκα, να ζουν ως έν αδιαλείπτω αγάπη, στοργή και τρυφερότητι, αμοιβαίο σεβασμό και υποταγή, με μιαν ενότητα κραταιάν μέχρι θανάτου εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν.
Ο χωρισμός, ακόμα και η διαφωνία η οποία αντιμετωπίζεται καθ’ ημέραν εις τας οικογενείας, η αψιμαχία έστω των συζύγων, τα κονταροχτυπήματα του εγωισμού και του θελήματος συνιστούν μιαν κόλασιν. Αλλά μήπως και η απόφασις της σταθεράς ομονοίας και αγάπης των συζύγων δεν είναι μαρτυρική ; Ούτε το αίμα των δεν δύναται να εξασφαλίσει αυτή την σταθεράν αγάπην εν τη οικογενεία. Εάν θα ηδύνατο δεν θα έλεγε ο Απόστολος ότι δύσκολο κανείς να οδηγηθεί εις τον γάμον. Πρέπει κάθε ημέραν να χύνουμε το αίμα μας εις τον ιερόν βωμό της οικογενείας μας δια να μπορούμε να ζήσουμε.
Να προσθέσουμε ακόμα τας απογοητεύσεις από την εξέλιξη των παιδιών μας ; Τους δίδουμε την ζωή μας, την ψυχή μας, την αλήθεια. Βγάζουμε το ψωμάκι από το στόμα μας και το δίδουμε στα σπλάχνα μας. Κι έρχεται ώρα που μας κρημνίζουν τα όνειρα τα οποία έχουμε δι αυτά. Κουρελιάζουν τον εγωισμό του πατέρα, σχίζουν την καρδιά της μητέρας, ή αμαυρώνουν το γόητρο της οικογενείας.
Πόσο φαρμάκι πίνουν οι γονείς όταν βλέπουν τα παιδιά τους να οδεύουν όχι όπως θέλουν εκείνοι. Είναι μια καθημερινή πραγματικότης. Έρχεται ώρα που το παιδί λέγει, «πατέρα έζησες την ζωή σου, θα την ζήσω τώρα κι εγώ όπως θέλω γιατί είμαι ελεύθερος. Γνωρίζω τι πρέπει να κάνω». Τι θα κάνουν τότε οι γονείς ; Ή τι θα κάνουν και τα παιδιά όταν αύριο θα κάνουν την δική τους φωλιά ; Αγάπη, δάκρυ, υπομονή, υποχώρησις και ελπίδα εις τον αόρατον Θεόν.
Ας θυμηθούμε ότι μέσα εις τας μερίμνας, τας ακάνθας, τας ποικίλας περιπετείας και ανάγκας, δεν κατορθώνουμε, όσο κι αν θέλουμε, ούτε να προσευχηθούμε, ούτε να μελετήσουμε, ούτε να συζητήσουμε, πολλάκις ούτε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Δηλαδή, δεν είναι μόνο αι δυσκολίαι και αι άκανθαι και αι μέριμναι της ζωής μας, αλλά είναι και το πρόβλημα ότι δεν μας επιτρέπουν ούτε να ζούμε τις ελπίδες μας, ούτε την αγάπη μας, ούτε να σκεπτώμεθα τον ουρανό.
Αποφασίζουμε κάθε ημέραν να αλλάξουμε, να προσευχόμεθα και να μελετώμεν και πάλιν είμαστε εξ ίσου αδιόρθωτοι. Πως θα σωθεί τότε ο άντρας ; Πως θα σωθεί η γυναίκα ; Πως θα σωθεί το παιδί το οποίο γεννήσαμε για να το κάνουμε βασιλόπουλο του ουρανού ; Ότι μπορούμε το κάμνουμε, αλλά δεν είναι εκείνο το οποίο επιθυμούμεν. Θα παλαίψουμε. Μα κι αν παλαίψουμε ;
Αυτό το οποίο περισώζει τελικώς την οικογένειαν και εξαγιάζει τους βασανισμένους εν τω κόσμω ανθρώπους και τους καθιστά περισσότερον συμπαθείς ενώπιον του Θεού είναι ακριβώς αυτά τα μαρτύριά τους. Ο σταυρός, τον οποίο έστω και ακούσια αλλά ταπεινά αίρουν ενώπιον του Θεού και λέγουν : Αυτά έχω Θεέ μου, αυτά δέξου ως θυσίαν εύοσμον της καρδίας μου.
Επαληθεύει εδώ κατά γράμμα ο λόγος του αγίου Χρυσοστόμου : «Ο Σταυρός ψυχής εστί παρατεταγμένης θανατιώσης, ουδέν άνετον επιζητούσης». Και αυτή και την επόμενη στιγμή και την μεθεπόμενη ζω τον θάνατό μου μέσα εις αυτό το κυνηγητό του πόνου. Ο σταυρός των θλίψεων, λέγει ο Θεός, είναι δι εμέ η αναγνώρισή σου, ο σταυρός ο ιδικός μου.
Για τον λόγο αυτό ο σταυρός εξαγιάζει και εξαγνίζει τους συζύγους, ωριμάζει την αγάπη τους και την παριστά ως θυσία ενώπιον του Κυρίου. Μέσα εις την ζωή και μάλιστα εις την οικογένεια δεν χωρεί καμία ανάπαυσις. Κι αν θα έχουμε κάποια διασκέδαση, θα είναι αρχή μεγαλυτέρας υπομονής. Τα πάντα ζητούν την υπομονή μας.
Κάθε μέρα πρέπει να ενώνουμε τους καημούς μας, τα μαρτύριά μας, τους αγώνας μας με το αίμα του Κυρίου το χυθέν επί του Σταυρού. Κι έτσι να συνάπτουμε (να ενώνουμε) τους μικρούς σταυρούς μας με τον ιδικόν του.
Οι γονείς δια τον Σταυρόν του Κυρίου ας υπομένουν κάθε στενοχώρια έως να βρεθούν και αυτοί μετά των αγίων εν ουρανοίς, υποδεχόμενοι και προσκυνούντες τον Θεό. «Κάθε θλίψη την οποία φέρουμε (υπομένουμε) δια τον Θεό, όσο μικρά κι αν είναι, είναι ανωτέρα παντός μεγάλου έργου το οποίο γίνεται άνευ θλίψεως», λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Το λέγει δια τους μοναχούς, αλλά ισχύει και για εσάς λόγω της μακροθύμου συγκατανεύσεως και συγκαταβάσεως του Κυρίου μας.
Να προσθέσω στα λόγια του μακαριστού Γέροντα μια σκέψη δικιά μου. Προχθές άκουσα στις ειδήσεις για τον 14χρονο που χτύπησε πολύ άσχημα έναν συμμαθητή του. Λέτε οι γονείς του να χάρηκαν γι αυτή την συμπεριφορά του παιδιού τους ; Άραγε πόση θλίψη να πλημμύρισε την ψυχή τους !
