Τα εθνοκτόνα παπαγαλάκια ,που με χρήματα του ελληνικού λαού είτε κατέλαβαν αναξιοκρατικά δημόσιες θέσεις είτε επιδοτούνται οι επιχειρηματικές τους δραστηριότητες , θα αρχίσουν χωρίς πρωτοτυπία ,πάλι την αμφισβήτηση για την ύπαρξη του κρυφού σχολειού , για την μη κήρυξη της επαναστάσεως από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, για την γένεση ενός νέου έθνους , για την εκμετάλλευση των καλών συνθηκών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας απο τους καλοπερασάκηδες Έλληνες και για την αποκλειστική χάρη της ελευθερίας μας ,που χρωστάμε στους Ευρωπαίους με την ναυμαχία του Ναβαρίνου .
Οι συνήθεις ύποπτοι κάθε χρόνο είναι παρόντες στο προσκλητήριο της προδοσίας και δεν κουράζονται να επιτίθενται . Όσο μεγαλύτερη είναι η προδοσία τους τόσο αντίστοιχα μεγάλο είναι και το τίμημα της ανταμοιβής τους .
Ο στόχος όμως είναι δύσκολος , γιατί το μέγεθος της Ελλάδος είναι δυσθεώρητο και αυτό τους ξεπερνά .
Εκεί , που πάνε να περιορίσουν το μέγεθος της Επανάστασης είτε σε ταξικό είτε σε ασυνείδητο και εξωτερικά υποβοηθούμενο τους εμφανίζεται εμπρός τους το μεγαλείο της διαχρονικότητας του Ελληνισμού.
Ο Κολοκοτρώνης μιλά στον στρατηγό Χάμιλτον και τους ξένους όχι για ένα νέο πολυφυλετικό έθνος , που γεννιέται αλλά για την συνέχεια του Βυζαντίου .Μας λέγει ο Γέρος του Μορηά.
<<Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτων να με ιδή. Μου είπε ότι: “Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσιτεύση”. Εγώ του αποκρίθηκα ότι: “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τον Τούρκο. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήταν πάντοτε ανυπότακτα”. Με είπε: “Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;”. “Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά”. Έτσι δεν με ομίλησε πλέον>>.
Άλλωστε ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης έλεγε ότι Επανάσταση θα τελειώσει όταν απελευθερωθεί η πρωτεύουσα του Ελληνισμού ,η Κωνσταντινούπολη.
Αυτή η διαχρονία του Ελληνισμού είναι που μικραίνει κάθε αντίπαλό του.
Ενώ μιλούν για μάχες επιβίωσης ρακένδυτων και αγραμμάτων τους ξεπροβάλλουν πολεμιστές αυτοκρατορικών κληρονομιών και μαχητές κατά της τυραννίας και υπέρ της ελευθερίας.
Μόνο ο Ελληνισμός δεν έκανε φυλετικούς πολέμους και κατακτητικές επιδρομές . Μέσα απο την ιστορική του παρουσία αποδείκνυε την συνέχειά του .Οι αγώνες του πάντα εγένοντο για την ελευθερία κατά της τυραννίας. Εγένοντο όπως στην κλασική Ελλάδα υπέρ βωμών και εστιών έτσι και στον αγώνα του 1821 υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Σε αυτό το σημείο λόγω αυριανής εθνικής εορτής αξίζει να συγκρίνουμε τον όρκο των Ιερολοχιτών και τον όρκο του Αθηναίου εφήβου για την προάσπιση της πατρίδος.
Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΩΝ
« Ως Χριστιανός Ορθόδοξος και υιός της ημετέρας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας,
ορκίζομαι εις το όνομα του παντοδύναμού μας Θεού, εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και της Αγίας Τριάδος να μείνω πιστός εις την θρησκείαν μου και εις την Πατρίδα μου.
Ορκίζομαι να ενωθώ με όλους τους αδελφούς μου Χριστιανούς δια την ελευθερίαν της Πατρίδος μας.
Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου, υπέρ της Θρησκείας και της Πατρίδος μου.
Να φονεύσω και αυτόν τον ίδιον τον αφελφόν, εάν τον εύρω προδότην της Πατρίδος.
Να υποτάσσωμαι εις τον υπέρ της Πατρίδος μου Αρχηγόν .
Να μη βλάψω εις τα όπισθέν μου, εάν πρώτον δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος και της Θρησκείας μου.
Να λάβω τα όπλα εις κάθε περίστασιν, ευθύς μόλις ακούσω, ότι ο Αρχηγός μου εκστρατεύει κατά των τυράννων και να συγκαταφέρω άπαντας τους φίλους μου και γνώριμους μου, εις το να με ακολουθήσωσι .
Να βλέπω πάντοτε τους εχθρούς μας με μίσος και περιφρόνησιν .
Να μη παραιτήσω τα όπλα, προτού να ίδω ελεύθεραν την πατρίδα μου και εξωλοθρευμένους τους εχθρούς της.
Να χύσω το αίμα μου ίνα να νικήσω τους εχθρούς ταης θρησκείας μου, ή ν’ αποθάνω ως μάρτυς δια τον Ιησούν Χριστόν .
Ορκίζομαι, τέλος πάντων, εις το της Θείας Μεταλήψεως φοβερόν μυστήριον, ότι θα υστερηθώ της Αγίας Κοινωνίας εις την τελευταίαν μου εκείνη ώραν, εάν δεν εκπληρώσω απάσας τας υποσχέσεις, τας οποίας ώμοσα, ενώπιον της εικόνος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ».
Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΕΦΗΒΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
Δε θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά, ούτε θα εγκαταλείψω το συμμαχητή μου, με οποιονδήποτε κι αν ταχθώ στη γραμμή. θα αμυνθώ και για τα ιερά και τα όσια και μόνος και μαζί με πολλούς και την πατρίδα δε θα παραδώσω μικρότερη αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη απ’ όση την παρέλαβα. και θα υπακούσω πρόθυμα σ΄αυτούς που δικάζουν κάθε φορά και Θα πολιτεύομαι σύμφωνα με τους καθιερωμένους θεσμούς και σύμφωνα με όσους άλλους ο λαός με κοινή απόφαση θα καθιερώσει. Και σε περίπτωση που κάποιος θα αποπειραθεί να καταλύσει τους θεσμούς ή να μην πειθαρχεί σ΄ αυτούς, δεν θα επιτρέψω, θα αμυνθώ και μόνος και μαζί με πολλούς. Και θα τιμήσω τα πατροπαράδοτα ιερά. Μάρτυρες μου γι αυτά ας είναι η Άγλαυρος, Ενυάλιος, Άρης, Ζευς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη.
Τα κοινά σημεία είναι η απόλυτη αφοσίωση στο αγαθό της πατρίδος και ότι ο αγώνας γίνεται με συνειδητότητα εναντίον του ζυγού , είτε του εσωτερικού είτε του εξωτερικού τυράννου . Ο οπλίτης κάτω απο τις εντολές των αρχηγών του έχει ιερά υποχρέωση σεβόμενος τα ιερά και όσια και την δημοκρατία να βαδίσει κατά εχθρών και προδοτών. Γι αυτό στην χώρα μας η κατηγόρια του εθνικιστή και του ακροδεξιού ,δεν προσκολλάται στους εθνικούς αγωνες . Ιστορικά στην χώρα μας οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες ήταν υπόθεση της κοινωνίας. Πράγμα , που δεν συνέβη στην Ευρώπη. Την δημιουργία του Γ ΡΑΙΧ ανέλαβε ο ναζισμός του Φύρερ και την δημιουργία της Νέας Ρώμης ο φασισμός του Μουσολίνι.
Τέλος στον όρκο των Ιερολοχιτών και των Αθηναίων εφήβων , μάρτυρες της τηρήσεως του όρκου των , είναι η Θεότης .
Επειδή οι όρκοι είναι πολύ σκληροί με την θανατική τιμωρία των προδοτών , ας προβληματιστούν οι κατ επιλογή προδότες ότι οι τεχνικές ελέγχου και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης δεν θα περνούν πάντα και τα προαιώνια DNA πάντα επιστρέφουν.
Το τέλος του αφιερώματός μας στον αγώνα των πολεμιστών του 1821 κατά της Τουρκικής τυραννίας έρχεται μέσα από το απόσπασμα του βιβλίου του Ν. Βούλγαρη «Το Μεσσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της εξόδου»).
«Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Υπάρχει δρόμος ωρέ!
– Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.
– Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».
Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…
