Μετάφραση του μονολόγου του Τάκερ Κάρλσον που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ώρες σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση, με τις συνεχείς κυβερνοεπιθέσεις σε ιδιωτικές και δημόσιες υποδομές, ακόμη και σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης, σε όλο τον κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσονται και οι πρόσφατες απειλές για τοποθέτηση βομβών, οι οποίες την περασμένη εβδομάδα οδήγησαν στην εκκένωση εκατοντάδων σχολείων στην Ιταλία.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Pete Hegseth ανακοίνωσε την «Πρωτοβουλία Φρούριο» (Fortress Initiative). Πρόκειται για ένα ακρωνύμιο — αρκετά ευφυές — που σημαίνει «Ομοσπονδιακή Επιχείρηση για… την Ανθεκτικότητα» (Federal Operation for… Resilience), όπου το τελικό «S» στη λέξη «Fortress» (Φρούριο) αντιστοιχεί στον όρο «Survivability» (ικανότητα επιβίωσης = επιβιωσιμότητα). Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα σχέδιο που διασφαλίζει ότι κάθε στρατιωτική βάση εντός των ηπειρωτικών ΗΠΑ — και υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες βάσεις — θα έχει τη δυνατότητα να παραμένει απολύτως ανεξάρτητη από τους δημόσιους πόρους, συμπεριλαμβανομένου του ηλεκτρικού δικτύου, για χρονικό διάστημα τριών μηνών.
Η βασική παραδοχή είναι ότι μια στρατιωτική βάση πρέπει να είναι αυτάρκης — διαθέτοντας τα δικά της αποθέματα τροφίμων, νερού, ηλεκτρικής ενέργειας και κάθε άλλου απαραίτητου αγαθού — ώστε να λειτουργεί εντελώς ανεξάρτητα από την υπόλοιπη αμερικανική κοινωνία, η οποία, όπως υπονοείται, θα βρίσκεται σε κατάσταση χάους, θυμίζοντας την πτώση της Ρώμης. Δεν ήταν μια καθησυχαστική ανακοίνωση — καθόλου. Παρουσιάστηκε με μεγάλη επισημότητα & φανφάρα, ωστόσο σχεδόν αμέσως — και αν έχετε κινητό τηλέφωνο, πιθανότατα έχετε δει τα σχετικά μηνύματα — ο κόσμος άρχισε να αναρωτιέται: «Τι είναι αυτό; Και, παρεμπιπτόντως, οι στρατιωτικές βάσεις δεν διαθέτουν ήδη τις δικές τους πηγές ενέργειας; Μήπως το Camp Pendleton εξαρτάται όντως, ας πούμε, από το ηλεκτρικό δίκτυο του Σαν Ντιέγκο; Δηλαδή, δεν θα έπρεπε κάθε στρατιωτική βάση να είναι ήδη εξοπλισμένη για κάτι τέτοιο;» Ποιος όμως ξέρει το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;
Όπως αποδεικνύεται, η απάντηση δεν είναι απολύτως σαφής. Το ουσιαστικό ζήτημα, ωστόσο, είναι ότι ο Αμερικανικός στρατός προειδοποιεί πως κάτι κακό διαφαίνεται στον ορίζοντα. Και προετοιμάζεται για αυτό. Το μήνυμα είναι το εξής: Το δίκτυο ηλεκτροδότησης πρόκειται να καταρρεύσει. Θα υπάρξουν μαζικές διακοπές ρεύματος. Θέλουμε να βεβαιωθούμε ότι οι άνθρωποί μας, οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι, θα είναι ασφαλείς & προστατευμένοι. Τι θα γίνει όμως με όλους τους υπόλοιπους εμάς; Αυτό είναι ένα ερώτημα.
Υπάρχουν σχέδια για να τους βοηθήσουν; Όχι. Αλλά σε όλο τον κόσμο, περίπου αυτή ακριβώς την εποχή, τον περασμένο μήνα, τον Οκτώβριο, η μία κυβέρνηση μετά την άλλη — 33 συνολικά, και στις έξι κατοικημένες ηπείρους — εξέδωσαν ανακοινώσεις, συμβουλεύοντας τους πολίτες να προμηθευτούν τρόφιμα, νερό, κεριά και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο για την επιβίωση σε περίπτωση μιας εκτεταμένης και μακροχρόνιας διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος.
Δεν δόθηκαν περαιτέρω λεπτομέρειες, ωστόσο 33 διαφορετικές χώρες παρείχαν αυτή την οδηγία στους πληθυσμούς τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν περιλαμβάνονταν σε αυτές. Μόνο ο Αμερικάνικος στρατός έλαβε εντολή να προετοιμαστεί για ένα χρονικό διάστημα τριών μηνών χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή προμήθειες τροφίμων. Αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει μια αίσθηση υπερβολικής ανησυχίας — ή και «παράνοιας» — σε όσους παρακολουθούσαν τις εξελίξεις. Και δεδομένου ότι το θέμα δεν απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των ειδήσεων, με άρθρα, οι σχετικές συζητήσεις διεξήχθησαν κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσω γραπτών μηνυμάτων ή σε ιδιωτικές συνομιλίες μεταξύ ατόμων.
Ήταν, κατά μία έννοια, μια συζήτηση που γινόταν «στο παρασκήνιο», ένα είδος μυστικής συζήτησης. Ενώ οι αρμόδιοι στην Ουάσιγκτον — που έχουν καθήκον να προστατεύουν τον πληθυσμό — έδειχναν να μην κάνουν απολύτως τίποτα, ο κόσμος άρχισε να ανησυχεί όλο και περισσότερο. Στη συνέχεια, στα τέλη του περασμένου μήνα, στις 29 Οκτωβρίου, προέκυψε μια πραγματικά απίστευτη είδηση — η οποία, ωστόσο, δεν έλαβε την προβολή που της άξιζε: Και αυτή ήταν η παραβίαση του Binance, του μεγαλύτερου ανταλλακτηρίου κρυπτονομισμάτων παγκοσμίως, από το οποίο κλάπηκαν 6,3 δισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Οι αρχές υποστήριξαν πολύ γρήγορα ότι γνώριζαν με βεβαιότητα πως υπεύθυνοι ήταν Βορειοκορεάτες — συγκεκριμένα, μια ομάδα Βορειοκορεατών χάκερ.
Φυσικά, είναι σχεδόν αδύνατο να επαληθευτεί κάτι τέτοιο, καθώς οι κυβερνοεπιθέσεις — σε αντίθεση, ας πούμε, με τους πυροβολισμούς — δεν αφήνουν απαραίτητα κάποιο «βαλλιστικό αποτύπωμα», μια υπογραφή. Δεν υπάρχει τρόπος να αποδειχθεί ποιος ευθύνεται, ούτε τρόπος να το γνωρίζει κανείς με βεβαιότητα. Όπως και να ‘χει, πάντως το πράγμα, μας ειπώθηκε ότι επρόκειτο για Βορειοκορεάτες. Ανεξάρτητα από το ποιος ήταν ο πραγματικός δράστης, το γεγονός παραμένει: Ουσιαστικά, 6,3 δισεκατομμύρια δολάρια εξαφανίστηκαν από την Binance. Και, παρεμπιπτόντως, αυτό συμβαίνει εδώ και έναν χρόνο· κατά το τελευταίο έτος, έχουν κλαπεί περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια δολάρια από τα ανταλλακτήρια κρυπτονομισμάτων αλλά και από ατομικά ψηφιακά πορτοφόλια.
Έτσι, εύλογα, οι άνθρωποι άρχισαν να δίνουν προσοχή και να σκέφτονται: «Λοιπόν, αυτό είναι πραγματικά σοκαριστικό». Στη συνέχεια, ακριβώς δύο εβδομάδες αργότερα — την περασμένη εβδομάδα — η FAA επέβαλε την πιο εκτεταμένη απαγόρευση απογειώσεων σε εθνικό επίπεδο μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Για αρκετές ώρες, δεν επιτρεπόταν σε κανένα αεροσκάφος να απογειωθεί.
Γιατί; Επειδή υπήρχε πρόβλημα επικοινωνίας. Προφανώς, οι πιλότοι μπορούσαν να επικοινωνήσουν μόνο μέσω του καναλιού έκτακτης ανάγκης, επομένως ήταν επικίνδυνο να υπάρχουν χιλιάδες αεροπλάνα στον αέρα. Αυτό τράβηξε την προσοχή όλων και η κυβέρνηση των ΗΠΑ έδωσε γρήγορα κάποια εξήγηση, λέγοντας: «Όχι, δεν ήταν στην πραγματικότητα επίθεση. Απλώς προσπαθούσαμε να ενημερώσουμε το σύστημά μας, είχαμε μια ενημέρωση κώδικα και επιδιορθώναμε τους διακομιστές, και μετά όλα χάλασαν». Και, παρεμπιπτόντως, μπορεί να είναι και αλήθεια. Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά οι άνθρωποι ήταν πολύ σοκαρισμένοι και καχύποπτοι, ειδικά μετά από όλα όσα είχαν συμβεί τον προηγούμενο μήνα.
Γιατί; Επειδή είχε προκύψει ένα πρόβλημα επικοινωνίας. Όπως φαίνεται, οι πιλότοι μπορούσαν να επικοινωνήσουν μόνο μέσω του καναλιού έκτακτης ανάγκης, γεγονός που καθιστούσε επικίνδυνη την παρουσία χιλιάδων αεροσκαφών στον αέρα. Το γεγονός αυτό τράβηξε την προσοχή όλων και η Αμερικανική κυβέρνηση έδωσε μια εξήγηση αρκετά γρήγορα, δηλώνοντας: «Όχι, στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο για επίθεση. Απλώς προσπαθούσαμε να ενημερώσουμε το σύστημά μας, είχαμε μια διορθωτική ενημέρωση κώδικα (patch) και επιδιορθώναμε τους διακομιστές, — και ξαφνικά όλα κατέρρευσαν». Και, για να πούμε την αλήθεια, ίσως αυτό να ισχύει όντως. Είναι αδύνατο να το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά ο κόσμος ήταν πολύ αναστατωμένος και καχύποπτος, ειδικά μετά από όλα όσα είχαν συμβεί τον προηγούμενο μήνα.
Μήπως αυτό ήταν που τους ανησυχούσε, όταν ανέφεραν ότι οι στρατιωτικές βάσεις — αν όχι ο γενικός πληθυσμός — έπρεπε να προετοιμαστούν για πιθανές διαταραχές; Και στη συνέχεια, την επόμενη μέρα — όπως ίσως προσέξατε — η Microsoft τέθηκε εκτός λειτουργίας, γεγονός αρκετά ασυνήθιστο. Η Microsoft «έπεσε», συμπεριλαμβανομένου του Outlook — της πλατφόρμας στην οποία βασίζεται ένα τεράστιο μέρος της αμερικανικής επιχειρηματικής δραστηριότητας — και η εταιρεία έδωσε ουσιαστικά την ίδια εξήγηση με την FAA (Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας): «Λοιπόν, προσπαθούσαμε να εφαρμόσουμε μια διορθωτική ενημέρωση κώδικα, προσπαθούσαμε να επιλύσουμε ένα ζήτημα, και τελικά προκλήθηκε βλάβη». Και, όσον αφορά την εφαρμογή… ε, όλοι ανησυχούμε για επιθέσεις που καθοδηγούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) — επιθέσεις που διευκολύνονται από την AI — οπότε προετοιμαζόμαστε για κάτι τέτοιο, και κατά τη διάρκεια των εργασιών αποκατάστασης, προέκυψε βλάβη. Και πάλι, αυτό θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Είναι αρκετά δύσκολο να το γνωρίζουμε — στην πραγματικότητα, είναι αδύνατο. Αλλά αυτό ισχυρίστηκαν.
Στη συνέχεια, λίγο αργότερα, το Claude — το προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης της εταιρείας Anthropic — τέθηκε εκτός λειτουργίας, όπως και το Workday, ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα διαχείρισης μισθοδοσίας στη Αμερική. Η εξήγηση για αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα σαφής, αλλά ίσως κι αυτοί να προετοιμάζονταν ενάντια σε επιθέσεις, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν τα συστήματά τους. Και χθες, η NSA — η Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (National Security Agency) των ΗΠΑ, με έδρα το Fort Meade στο Μέριλαντ, η οποία πιστεύω ότι είναι η μεγαλύτερη από τις πολλές υπηρεσίες πληροφοριών μας — ανακοίνωσε ότι το εσωτερικό της σύστημα ασφαλών επικοινωνιών τέθηκε εκτός λειτουργίας. Μάλιστα, ανησύχησαν τόσο πολύ, που έδωσαν εντολή στο μη απολύτως απαραίτητο προσωπικό να μην προσέλθει στην εργασία του. Τους είπαν να έρθουν στη δουλειά, και στη συνέχεια τους έστειλαν πίσω στο σπίτι τους.
Η κατάσταση φαινόταν κάπως χαοτική στα κεντρικά γραφεία της NSA, στο Fort Meade του Μέριλαντ. Όλα αυτά είναι αρκετά περίεργα. Και αυτό συνέβη μόλις… ε, λίγες ώρες αφότου έγινε γνωστό ότι 11 υπάλληλοι της Διοίκησης Κυβερνοχώρου (Cyber Command = της Κυβερνοδιοίκησης) της NSA αυτοκτόνησαν μέσα στον τελευταίο χρόνο. Αυτό δεν φαίνεται στατιστικά πιθανό — είναι αρκετά περίεργο, έτσι δεν είναι; Έντεκα υπάλληλοι να αυτοκτονούν μέσα σε έναν μόνο χρόνο; Πόσοι άνθρωποι εργάζονται άραγε στη Διοίκηση Κυβερνοχώρου (στην Κυβερνοδιοίκηση) της NSA; Αυτό είναι απόρρητο, φυσικά — κανείς δεν γνωρίζει.
Πρόκειται για μεγάλο αριθμό αυτοκτονιών για ένα έτος. Και, παρεμπιπτόντως, γιατί η NSA μας ενημέρωσε ότι το εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας της τέθηκε εκτός λειτουργίας; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνώριζαν καν ότι υπήρχε τέτοιο σύστημα — αν και, υποθέτω, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει την ύπαρξή του. Πρόκειται, άλλωστε, για μια υπηρεσία που λειτουργεί υπό καθεστώς άκρως απορρήτου· σίγουρα διαθέτει ένα ασφαλές εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας, για το οποίο όμως οι περισσότεροι δεν έχουν ακούσει ποτέ. Προφανώς, ονομάζεται «NSA Net».
Αλλά, τότε για ποιο λόγο η Αμερικάνικη υπερμυστική υπηρεσία, η NSA, ανακοίνωσε κάτι τέτοιο στον υπόλοιπο κόσμο;
Και πάλι, δεν γνωρίζουμε, και δεν πρόκειται καν να κάνουμε εικασίες. Όλα αυτά είναι αρκετά παράξενα. Και μυρίζουν άσκημα. Στη συνέχεια, λίγες ώρες αργότερα, το Apple Pay σταμάτησε να λειτουργεί. Το iCloud — το πιο γνωστό προϊόν της Apple — τέθηκε επίσης εκτός λειτουργίας, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Σε αυτό το σημείο, αναρωτιέται κανείς: Συνδέονται άραγε αυτά τα γεγονότα μεταξύ τους; Επιπλέον — αν και δεν έχει αναφερθεί πουθενά — το Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών Ξηράς (National Ground Intelligence Center) του Αμερικάνικου Στρατού, που βρίσκεται στην κεντρική Βιρτζίνια, φέρεται να έχασε το εξωτερικό τηλεφωνικό του σύστημα. Και προφανώς, πολλά τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί.
Επαναλαμβάνω και πάλι, είναι αδύνατο να επαληθευτούν. Δεν έχουν αναφερθεί αλλού. Εμείς ενημερωθήκαμε σχετικά και πιστεύουμε ότι είναι αλήθεια. Και θεωρούμε ότι αρκετά περιστατικά αυτής της φύσης έχουν συμβεί την τελευταία εβδομάδα — γεγονότα που είτε δεν αναφέρθηκαν καθόλου είτε αναφέρθηκαν μόνο επιγραμματικά, χωρίς καμία ουσιαστική, εις βάθος διερεύνηση. Και αναρωτιέται κανείς: πού οδηγούν όλα αυτά;
Παρεμπιπτόντως, φαίνεται πως ξέσπασε πυρκαγιά στα κεντρικά γραφεία της CIA στο Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνια — λίγο έξω από την Ουάσιγκτον. Πήρε φωτιά το σύστημα κλιματισμού· σύμφωνα με πληροφορίες, η μονάδα κλιματισμού τυλίχθηκε στις φλόγες. Φυσικά, δεν πρόκειται να το επιβεβαιώσουν αυτό — ή οτιδήποτε άλλο, άλλωστε — , αλλά όντως εντοπίστηκε καπνός πάνω από το Langley. Σε κάποιο σημείο, δεν χρειάζεται να είναι κανείς συνωμοσιολόγος για να υποψιαστεί ότι, αν η Microsoft, η Apple, η FAA, η Binance, η NSA και μια σειρά από μυστικές υπηρεσίες — για τις περισσότερες από τις οποίες πιθανότατα δεν έχετε καν ακούσει — αντιμετωπίζουν όλά προβλήματα μέσα στην ίδια εβδομάδα, ίσως να υπάρχει κάποια υποβόσκουσα σύνδεση. Το γεγονός αυτό προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, αν αναλογιστεί κανείς ότι συμβαίνει μόλις έναν μήνα αφότου ο Αμερικανικός στρατός εξέδωσε μια προειδοποίηση προς όλες τις βάσεις του: «Ετοιμαστείτε για έρχεται κάτι φρικτό».
Είναι άραγε αυτή η αρχή για αυτό το φρικτό γεγονός που έρχεται; Αυτό είναι το ερώτημα. Φυσικά, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών — ο οποίος, αν μη τι άλλο, παραμένει προσβάσιμος στον Τύπο — κλήθηκε να απαντήσει ακριβώς σε αυτό. Ιδού η απάντησή του. Κι όλα αυτά συνέβησαν μόλις λίγες ώρες μετά την είδηση ότι 11 υπάλληλοι της Διοίκησης Κυβερνοχώρου (Cyber Command = Κυβερνοδιοίκησης) της NSA αυτοκτόνησαν μέσα στον τελευταίο χρόνο — ένας αριθμός που, στατιστικά μιλώντας, δεν φαίνεται… Φαίνεται κάπως περίεργο — 11 υπάλληλοι μέσα σε έναν χρόνο; Πόσοι άνθρωποι εργάζονται στη Διοίκηση Κυβερνοχώρου της NSA; Δεν γνωρίζουμε, φυσικά· είναι απόρρητο. Μου φαίνεται υπερβολικά μεγάλος αριθμός αυτοκτονιών για ένα μόνο έτος.
Και, παρεμπιπτόντως, γιατί η άκρως απόρρητη υπηρεσία NSA μας ενημέρωσε ότι το εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας της τέθηκε εκτός λειτουργίας; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνώριζαν καν την ύπαρξή του. Υποθέτω πως θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί — άλλωστε, πρόκειται για μια υπηρεσία που διαχειρίζεται απόρρητες πληροφορίες. Είναι πιθανό να διαθέτει ένα ασφαλές εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας, για το οποίο όμως οι περισσότεροι δεν έχουν ακούσει ποτέ. Απ’ ό,τι φαίνεται, προφανώς, ονομάζεται «NSA Net».
Γιατί η NSA ανακοίνωσε κάτι τέτοιο στον υπόλοιπο κόσμο; Και πάλι, δεν γνωρίζουμε, και δεν πρόκειται καν να κάνουμε εικασίες. Είναι αρκετά παράξενο. Στη συνέχεια, ώρες αργότερα, το Apple Pay τέθηκε εκτός λειτουργίας — ναι, καθώς και το iCloud, τα πιο γνωστά προϊόντα της Apple — έμειναν ανενεργά για μικρό χρονικό διάστημα. Επομένως, σε αυτό το σημείο, αναρωτιέται κανείς: Συνδέονται άραγε όλα αυτά μεταξύ τους;
Επιπλέον — αν και το γεγονός δεν έχει δημοσιοποιηθεί — το Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών Ξηράς (National Ground Intelligence Center) του Στρατού, που βρίσκεται στην κεντρική Βιρτζίνια, φέρεται να έχασε το εξωτερικό τηλεφωνικό του δίκτυο. Φαίνεται πως έχουν συμβεί αρκετά παρόμοια περιστατικά. Και πάλι, είναι αδύνατο να επαληθευτεί. Δεν έχει υπάρξει σχετική αναφορά. Εμείς μάθαμε γι’ αυτό και πιστεύουμε ότι ισχύει. Φαίνεται πως αρκετά τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί την τελευταία εβδομάδα — γεγονότα που είτε δεν αναφέρθηκαν καθόλου είτε αναφέρθηκαν μόνο επιγραμματικά, χωρίς καμία ουσιαστική διερεύνηση. Αναρωτιέται κανείς: πού οδηγούν όλα αυτά; Και, παρεμπιπτόντως, φέρεται να ξέσπασε πυρκαγιά στην έδρα της CIA στο Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνια — ακριβώς απέναντι από τη γέφυρα που οδηγεί στην Ουάσιγκτον, D.C.
Πήρε φωτιά το σύστημα κλιματισμού και εξαερισμού (HVAC) τους. Το σύστημα κλιματισμού — υποτίθεται — τυλίχθηκε στις φλόγες. Φυσικά, δεν πρόκειται να το επιβεβαιώσουν — ούτε οτιδήποτε άλλο, άλλωστε. Κι όμως, παρατηρήθηκε καπνός να υψώνεται πάνω από το Λάνγκλεϊ. Επομένως, κάποια στιγμή, δεν χρειάζεται να είσαι συνωμοσιολόγος για να αναρωτηθείς: αν η Microsoft, η Apple, η FAA, η Binance, η NSA και διάφορες άλλες υπηρεσίες πληροφοριών — για ορισμένες από τις οποίες πιθανότατα δεν έχεις καν ακούσει ποτέ — αντιμετωπίζουν όλες μαζί προβλήματα μέσα στο διάστημα μίας και μόνο εβδομάδας, μήπως υπάρχει κάποιο κοινό νήμα που τις συνδέει; Ειδικά όταν αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν μόλις έναν μήνα αφότου ο Αμερικανικός στρατός εξέδωσε μια προειδοποίηση: «Ετοιμαστείτε για κάτι τρομερό που έρχεται».
Είναι άραγε όλα αυτά τα γεγονότα η αρχή κάποιου τρομερού γεγονότος το οποίο έχει δρομολογηθεί; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα. Φυσικά, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών — ο οποίος, αν μη τι άλλο, είναι διαθέσιμος στον Τύπο — κλήθηκε να απαντήσει ακριβώς σε αυτό. Ιδού η απάντησή του:
“It’s life, it’s life.”
President Trump responds to questions about the mass outages:
“When you’re big and powerful and you have all the money, things like that happen. It’s fine.” https://t.co/zZwLxR5aXm
— FOX & Friends (@foxandfriends) November 17, 2026
«Ε, έτσι είναι η ζωή. Κοιτάξτε… 11 άτομα αυτοκτονούν στο Φορτ Μιντ. Ξέρετε, η Microsoft καταρρέει. Υπάρχει διακοπή λειτουργίας σε πανεθνικό επίπεδο. Η Apple τίθεται εκτός λειτουργίας. Έξι δισεκατομμύρια δολάρια κλέβονται από την Binance. Τι να πω, απλώς αυτά συμβαίνουν στην ζωή. Έτσι είναι η ζωή στην εποχή μας. Όταν είσαι πλούσιος, τα ιδιωτικά σου αεροσκάφη σταματούν να λειτουργούν». Αυτή ήταν η απάντηση του Προέδρου — όχι ιδιαίτερα καθησυχαστική. Και ίσως επειδή δεν είχε σκοπό να είναι καθησυχαστικός.
Ο Μάρκο Ρούμπιο — ο οποίος κατέχει ταυτόχρονα τις θέσεις του Υπουργού Εξωτερικών και του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας (αν και δεν είναι σαφές τι άλλο μπορεί να κάνει στην πραγματικότητα) — αποφάσισε να παρέμβει προσωπικά. Δεν είναι ότι διοικεί ακριβώς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ότι χειρίζεται τη διπλωματία ή ότι παρέχει πολύτιμες συμβουλές από τη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, οπότε ίσως είχε λίγο ελεύθερο χρόνο για να μοιραστεί τις σκέψεις του σχετικά με αυτές τις αναταραχές. Και το έκανε με αρκετή ευφράδεια. Ιδού τι είχε να πει ο Μάρκο Ρούμπιο — Υπουργός Εξωτερικών, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας και πιθανός υποψήφιος για την προεδρία από το Μαϊάμι της Φλόριντα — για όλα όσα παρακολουθήσαμε την περασμένη εβδομάδα.
Multiple tech failures ≠ coordinated cyberattack. Rubio says no evidence.
“We are not under systemic attack.” — Marco Rubio
That distinction matters.A series of major technology disruptions can create the impression of a coordinated assault, but simultaneous failures do not automatically point to a common adversary. https://t.co/8LGMv5pdnB
— Global Defense Analysis (@GlobalDefenseAn) November 18, 2026
Θέλω απλώς να προσφέρω τη μέγιστη διαφάνεια. Και — για να παραθέσω τα λόγια του — «δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε» — απολύτως κανέναν — «ότι αυτά τα περιστατικά συνδέονται μεταξύ τους». Κανέναν λόγο; Σοβαρά; Βρισκόμαστε εν μέσω δύο πολέμων — πολέμων στους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες μάχονται, χωρίς αποτέλεσμα, εναντίον χωρών που δεν μπορούν να νικήσουν· συγκρούσεων που έχουν παραταθεί για πέντε χρόνια στη μία περίπτωση, και για περισσότερους από οκτώ μήνες στην άλλη. Βρισκόμαστε, πολύ απλά, στη μέση δύο πολέμων.
Και, παρεμπιπτόντως, υπάρχει αυτή η αναδυόμενη τεχνολογία — κάτι που όλοι φαίνεται να φοβούνται — η οποία ονομάζεται Τεχνητή Νοημοσύνη (ή AI, ή όπως αλλιώς επιλέξουμε να την αποκαλέσουμε). Αυτή η πρωτοφανής τεχνολογία διαθέτει την πολυδιαφημισμένη ικανότητα να παραβιάζει, να χακάρει τα πάντα. Επιπλέον, διεξάγεται μια παγκόσμια αναμέτρηση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας σχετικά με το ποιος θα την κυριαρχήσει πρώτος πάνω στην ΤΝ και τι είδους Τεχνητή Νοημοσύνη θα προκύψει τελικά — αν δηλαδή θα πρόκειται για μια Τεχνητή Νοημοσύνη της οποίας τα «βάρη» (weights) είναι ορατά στον κόσμο, ή για μία της οποίας τα βάρη παραμένουν κρυφά — καθώς και πολλά άλλα παρόμοια ερωτήματα. Με λίγα λόγια, βρισκόμαστε εν μέσω μιας από τις πιο σημαντικές στιγμές μετασχηματισμού στην παγκόσμια ιστορία — σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία. Κι όμως, μας λένε ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να υποψιαστούμε ότι αυτές οι συγκλονιστικές, πρωτοφανείς διαταραχές σε βασικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ ενδέχεται να συνδέονται μεταξύ τους. Επομένως, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ίσως υπάρχει κάποιος λόγος να το υποψιαζόμαστε κάτι τέτοιο.
Δηλαδή, δεν ξέρω — κρίνετε εσείς. Αλλά αυτή ήταν η θέση που διατύπωσε ο Υπουργός Εξωτερικών / Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, ο υποψήφιος για την Προεδρία Μάρκο Ρούμπιο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος γι’ αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί να το πιστεύετε αυτό. Παράξενο, συνωμοσιολογικό, αντισημιτικό, παρανοϊκό. Αλλά δεν ήταν ο μόνος αξιωματούχος της κυβέρνησης που ρωτήθηκε σχετικά. Ο Μαρκγουέιν Μάλιν — ο οποίος πουλάει κράτομ (kratom) — που γνωστό και ως «ηρωίνη των βενζινάδικων» — σε παιδιά σε όλη τη χώρα, και ασκεί πιέσεις για την προώθησή του, ενώ παράλληλα καταφέρνει να διευθύνει το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας στον ελεύθερο χρόνο του — ρωτήθηκε επίσης για εμάς στην τηλεόραση.
Και ιδού τι είχε να πει ο Μαρκ Γουέιν Μάλιν:
Markwayne Mullin on whether Americans need to stockpile food and water like is being recommended in the UK:
“Absolutely not. The UK doesn’t have the resiliency that we have.” https://t.co/E8rRMiXi0B
— The Post Millennial (@TPostMillennial) November 15, 2026
Δηλαδή, τι απέγινε το επιχείρημα κατά του DEI [Διαφορετικότητα, Ισότητα και Ένταξη ή Συμπερίληψη — η πρακτική ενσωμάτωσης στο εργατικό δυναμικό ατόμων διαφόρων φυλών και φύλων, ανεξάρτητα από την πραγματική τους ικανότητα]; Το θυμάστε αυτό; Ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της προεκλογικής εκστρατείας των Ρεπουμπλικανών. Δεν πρέπει να τοποθετείς ανίκανους ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας — άτομα που, για παράδειγμα, δεν μπορούν να μιλήσουν σωστά αγγλικά ή να εκφραστούν με σαφήνεια — διότι αυτό υποτιμά τη χώρα, και τα συστήματα καταρρέουν όταν δεν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι στο τιμόνι της εξουσίας.
Θέλω να πω, αυτός ο τύπος πιθανότατα δεν θα ξεχώριζε ούτε ως υπάλληλος σε μια δημόσια υπηρεσία (όπως το DMV). Αλλά αφήνοντας αυτό στην άκρη, κοιτάξτε την ουσία των λεγομένων του. Πρέπει άραγε οι Αμερικανοί να κάνουν προμήθειες — πρέπει, να πάρουν την πρωτοβουλία για να προστατεύσουν τις οικογένειές τους; Σε καμία περίπτωση, λέει ο ίδιος — σε καμία περίπτωση. Ό,τι κι αν κάνετε, μην προετοιμαστείτε για μια διακοπή των βασικών υπηρεσιών — όπως αυτή που είδαμε μόλις την περασμένη εβδομάδα. Μην κάνετε απολύτως τίποτα για να διασφαλίσετε ότι εσείς ή η οικογένειά σας θα μπορέσετε να επιβιώσετε.
Αυτή είναι η δουλειά του αμερικανικού στρατού, εντάξει; Οι μόνοι που θα έπρεπε να ανησυχούν για… δεν ξέρω… το φαγητό, το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, είναι τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ. Εκείνοι στους οποίους στέλνουμε ενάμισι τρισεκατομμύριο δολάρια κάθε χρόνο, παρόλο που δεν μπορούμε να κερδίσουμε έναν πόλεμο από το 1945. Αυτοί, τουλάχιστον, θα έπρεπε να λαμβάνουν κάθε απαραίτητο μέτρο ώστε να διασφαλίσουν ότι διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα, τρόφιμα και νερό — αλλά, ξέρετε, θα έπρεπε να είναι κανείς τρελός για να το πιστέψει αυτό. Ο πανικός είναι εντελώς αβάσιμος.
Και παρεμπιπτόντως — όπως επεσήμανε ο Μαρκ Γουέιν Μάλεν — εγώ δεν θα κάνω προμήθειες. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή εσείς, δεν ξέρω, εργάζεστε για την κυβέρνηση και μπορείτε να ζείτε σε μια στρατιωτική βάση, ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι που διοικούν σήμερα τη χώρα. Ίσως επειδή, όταν τα αεροπλάνα καθηλώνονται στο έδαφος, εσείς απλώς επιβιβάζεστε στο δικό σας κυβερνητικό αεροσκάφος — ακόμα κι αν πρόκειται απλώς για να πάτε σε έναν αγώνα αμερικανικού ποδοσφαίρου. Επομένως, οι συνήθεις κίνδυνοι πιθανότατα δεν αφορούν εσάς — ειδικά από τη στιγμή που είστε ο Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας, αλλά και έμπορος «κράτομ» (kratom) που πουλάει ουσίες παρόμοιες με την ηρωίνη σε παιδιά, στα βενζινάδικα. Μάλλον θα είστε μια χαρά. Ωστόσο, είναι ένα αρκετά περίεργο μήνυμα.
Ας επανεξετάσουμε & συνοψίσουμε τα τρία μηνύματα που ακούσαμε από τον Πρόεδρο, τον Υπουργό Εξωτερικών και τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας.
Το πρώτο ήταν: «Ε, έτσι είναι η ζωή. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν. Η Apple καταρρέει, τα αεροπλάνα σταματούν να πετούν — όλα είναι εντάξει».
Το δεύτερο, από τον Υπουργό Εξωτερικών, ήταν: «Είναι παράλογο να υπονοεί κανείς ότι θα μπορούσε να υπάρχει οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ αυτών των γεγονότων».
Και το τρίτο, από τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας — τον άνθρωπο που θα έπρεπε να σκέφτεται τέτοια ζητήματα, όταν δεν είναι απασχολημένος πουλώντας «κράτομ» (kratom) σε παιδιά — ήταν: «Μην κάνετε καμία προετοιμασία. Η αυτάρκεια είναι τρέλα».
Επομένως, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, στην πραγματικότητα, το να θέλεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου θεωρείται, πρακτικά, λάθος. Δεν διαφέρει και πολύ από τη ρητορική περί ελέγχου της οπλοκατοχής: Δεν έχεις το δικαίωμα να προστατεύσεις την οικογένειά σου από μια εισβολή στο σπίτι σου. Απλώς κάλεσε την αστυνομία.
Επομένως, όλα αυτά αφήνουν το ερώτημα αναπάντητο. Κανείς δεν μπήκε πραγματικά στον κόπο να απαντήσει στο ερώτημα: Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ; Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν γνωρίζουμε — παρόλο που έχουμε κάνει αρκετές έρευνες. Είναι πιθανό κάθε διακοπή λειτουργίας που έχετε δει — με τη σαφή εξαίρεση της κυβερνοεπίθεσης στο Binance — να αποτελεί απλώς ένα σφάλμα λογισμικού, το οποίο συνέβη υπό μια εξαιρετικά απίθανη αλληλουχία γεγονότων, ακριβώς τη στιγμή που κυβερνήσεις ανά τον κόσμο προειδοποιούσαν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί.
Δηλαδή, είναι πιθανό. Έχουν συμβεί παράξενα πράγματα — ή μάλλον, γεγονότα τόσο παράξενα δεν έχουν συμβεί «ποτέ» στο παρελθόν. Τίποτα τόσο παράξενο & αλλόκοτο δεν έχει καταγραφεί ποτέ σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, αλλά, τέλος πάντων, ζούμε σε πρωτόγνωρους καιρούς, οπότε ίσως απλώς να συνέβη.
Το ευρύτερο ερώτημα παραμένει, το οποίο είναι: Δεδομένου ότι εμπλεκόμαστε σε δύο πολέμους, είναι πιθανό ένας αντίπαλος — αντί, ας πούμε, να στείλει το ναυτικό του πέρα από τον Ατλαντικό ή τον Ειρηνικό για να βομβαρδίσει Αμερικανικές πόλεις, ή να επιχειρήσει μια απόβαση στο Μαϊάμι αντίστοιχη με εκείνη στην Οκινάουα — θα μπορούσε, αντ’ αυτού, να εξαπολύσει μια κυβερνοεπίθεση εναντίον των ΗΠΑ ως μια μορφή πολεμικής ενέργειας;
Νομίζω… νομίζω ότι είναι πιθανό, και είναι κάτι που συζητείται εδώ και αρκετό καιρό. Λοιπόν, φαίνεται πως κάποιος το έχει σκεφτεί πολύ καλά αυτό — το συγκεκριμένο βίντεο, για παράδειγμα, καταγράφηκε πίσω στο 2017. Ο άνδρας που μιλάει είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου — ο τότε Πρωθυπουργός του Κράτους του Ισραήλ (και, απ’ όσο γνωρίζω, τυπικά κατέχει ακόμα αυτή τη θέση) — ο οποίος αναφέρεται στις κυβερνοεπιθέσεις ως μια μορφή πολεμικής σύρραξης. Ρίξτε μια ματιά:
“With the click of a button, you can bring down nations to their knees.”
In a resurfaced video from 2017’s Cyber-Tech Conference in Tel Aviv, Israeli Prime Minister Netanyahu talks about Israel’s changing warfare and its capacity to hack all devices including data banks, airplanes, cars and hospitals
— TRT World (@trtworld) September 21, 2024
Επομένως, ας συνοψίσουμε, λοιπόν, την εκτίμηση που διατύπωσε ο Πρωθυπουργός του Κράτους του Ισραήλ: Με το πάτημα ενός κουμπιού, θα μπορούσε κανείς να γονατίσει ένα ολόκληρο έθνος — αρκεί να είναι διατεθειμένος να αναλάβει το ρίσκο. Θα χρειαζόταν ένας αρκετά τολμηρός αρχηγός κράτους για να εξαπολύσει κυβερνοεπίθεση εναντίον, ας πούμε, της ισχυρότερης χώρας στον κόσμο — δηλαδή εναντίον της Αμερικής. Και δεν λέμε — ούτε καν υπονοούμε — ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου έκανε κάτι τέτοιο στις ΗΠΑ, αν και, φυσικά, σίγουρα θα είχαν κίνητρο.
Η ισραηλινή κυβέρνηση — η κυβέρνηση του κόμματος Λικούντ υπό τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, η οποία ελπίζει ακόμα να παραμείνει στην εξουσία και μετά τις εκλογές στο Ισραήλ τον περασμένο μήνα — επιδιώκει να ωθήσει την κυβέρνηση Τραμπ σε μια βαθύτερη εμπλοκή με το Ιράν. Και ίσως πράγματι να οδεύουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Κάθε βράδυ σημειώνονται συγκρούσεις — και προσέξτε, αυτές δεν αφορούν το Ισραήλ και το Ιράν, διότι το Ισραήλ δεν διεξάγει στην πραγματικότητα τον πόλεμο τον οποίο το ίδιο ξεκίνησε· Αυτό το έργο το έχουν αναλάβει τα αμερικανικά στρατεύματα. Εκείνα έχουν τις δικές τους προτεραιότητες ασφαλείας.
Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε ακόμα να κλιμακωθεί σοβαρά. Η ισραηλινή κυβέρνηση — και ειδικότερα ο Νετανιάχου — έχει άμεσο συμφέρον να παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν πολύ βαθύτερο πόλεμο με το Ιράν. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι Ισραηλινοί διοχετεύουν στο CNN — πάντα, μα πάντα και παντού, το CNN — διάφορες παράλογες ιστορίες, ισχυριζόμενοι, για παράδειγμα, ότι οι Ιρανοί αναπτύσσουν χημικά όπλα. Φυσικά, τα χημικά όπλα υπάρχουν εδώ και πάνω από έναν αιώνα· στην πραγματικότητα, η ανάπτυξή τους είναι αρκετά απλή υπόθεση. Δεν είναι δύσκολο να κατασκευάσει κανείς χημικά όπλα· οι περισσότεροι άνθρωποι που διαθέτουν λίγη γνώση και πρωτοβουλία, λίγα χρήματα και βασικές γνώσεις χημείας θα μπορούσαν να το κάνουν. Επομένως, δεν πρόκειται ακριβώς για είδηση.
Το ερώτημα είναι: το κάνουν όντως; Και η απάντηση είναι όχι — δεν υπάρχουν στοιχεία. Ή σκεφτείτε τον ισχυρισμό ότι πρόκειται να πυροδοτήσουν μια «βρώμικη βόμβα» στη Νέα Υόρκη — άλλη μια ιστορία που έφτασε πρόσφατα στο CNN, με τη συνδρομή των Ισραηλινών, και η οποία αποσκοπούσε στο να τρομάξει τον Πρόεδρο και να τον ωθήσει να βυθιστεί σε βαθύτερη εμπλοκή με το Ιράν. Και μετά, φυσικά, υπάρχουν οι ατελείωτες, ατελείωτες, ατελείωτες ιστορίες που διαβάζουμε εδώ και πάνω από δύο χρόνια, σύμφωνα με τις οποίες το Ιράν φέρεται να βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στα πρόθυρα της δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ. Ίσως όλες αυτές οι ιστορίες να είναι αληθινές. Θέλω να πω, το γεγονός και μόνο ότι και οι 17 Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών δεν τις θεωρούν αληθινές… ε, ίσως ίσως κάτι τους διαφεύγει.
Το ζήτημα, ωστόσο, είναι ότι το Ισραήλ έχει σαφώς κίνητρο να επιδιώξει την επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια πολεμική σύγκρουση μεγάλης κλίμακας με το Ιράν. Επ’ αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία. Επομένως, θα μπορούσαν να είναι οι Ισραηλινοί. Από την άλλη, θα μπορούσαν να είναι και οι Ιρανοί — άλλωστε, βρισκόμαστε σε πόλεμο μαζί τους. Ή μήπως όχι; Δεν γνωρίζουμε. Είναι πιθανό — σίγουρα, θα μπορούσε να είναι. Θα μπορούσαν, φυσικά, να είναι οι Ισραηλινοί που έχουν μεταμφιεστεί & προσποιούνται ότι είναι οι Ιρανοί. Ή, θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο κράτος της περιοχής — με το οποίο είμαστε σύμμαχοι — το οποίο ίσως ενεργεί με σκοπό να αποτρέψει την κυβέρνηση Τραμπ από το να επιστρέψει σε πόλεμο με το Ιράν, πυροδοτώντας αυτές τις επιθέσεις.
Δεν νομίζουμε ότι συμβαίνει, αλλά σίγουρα θα μπορούσε. Ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ προφανής. Ίσως λοιπόν αυτή να είναι μια προσπάθεια κάποιου άλλου συμμαχικού έθνους να τρομάξει την κυβέρνηση Τραμπ και να την αποτρέψει από το να ξεκινήσει ή να επαναλάβει σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράν. Είναι απολύτως πιθανό.
Δεν λέμε ότι αυτό συμβαίνει, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να συμβαίνει. Ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ προφανής. Είναι πιθανό να πρόκειται για μια προσπάθεια κάποιου άλλου συμμαχικού έθνους που θέλει να τρομάξει την κυβέρνηση Τραμπ και να την αποτρέψει από το να εξαπολύσει — ή να επαναλάβει — μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράν. Αυτό είναι απολύτως πιθανό. Βέβαια, θα μπορούσαν να είναι οι Ρώσοι — αλλά, πάλι, ίσως και όχι. Σύμφωνα τόσο με τους Ρώσους όσο και με τους Αμερικανούς, φαίνεται πως πλησιάζουμε πολύ σε μια διευθέτηση του πολέμου στην Ουκρανία. Θα συμβεί άραγε όντως; Είμαστε επιφυλακτικοί — ίσως με κάποια ελπίδα, αλλά επιφυλακτικοί — ωστόσο και οι δύο πλευρές φαίνεται να πιστεύουν ότι βρισκόμαστε πράγματι κοντά. Επομένως, μάλλον δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τους Ρώσους — ας πούμε — να παραβιάσουν το σύστημα επικοινωνίας της FAA ή να θέσουν εκτός λειτουργίας την Apple και τη Microsoft… αν και, ποιος ξέρει; Προς το παρόν, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Από την άλλη, είναι πολύ πιθανό — ίσως και πιθανότερο — να παρερμηνεύουμε εντελώς την κατάσταση.
Αν ανήκετε σε μια συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα — ή ακόμα κι αν είστε νέοι — είναι πιθανό να έχετε συνηθίσει να αντιλαμβάνεστε τις παγκόσμιες συγκρούσεις με όρους εθνικών κρατών, όπου το καθένα ενεργεί με γνώμονα το δικό του συμφέρον. Η Ινδία επιδιώκει το ένα, το Πακιστάν το άλλο· έρχονται σε αντιπαράθεση για τις πηγές ποταμών στο Κασμίρ ή κάπου αλλού. Υπάρχει πάντα μια έτοιμη εξήγηση για την έναρξη μιας σύγκρουσης, η οποία συζητείται με όρους δημόσιου συμφέροντος: μια σύγκρουση μεταξύ εθνών που υπερασπίζονται τα εθνικά τους συμφέροντα. Όμως, λειτουργεί πράγματι έτσι ο κόσμος; Ίσως, ως έναν βαθμό — αλλά σίγουρα αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια.
Μία από τις συνέπειες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας είναι η διάβρωση της εθνικής κυριαρχίας των επιμέρους εθνών. Τα κράτη δεν μπορούν πλέον να ενεργούν αποκλειστικά με βάση το δικό τους συμφέρον, επειδή είναι αλληλεξαρτώμενα. Ταυτόχρονα, είναι προφανές ότι έχουν δημιουργηθεί οι μεγαλύτερες συσσωρεύσεις κεφαλαίου στην ανθρώπινη ιστορία — κεφάλαιο που δεν συνδέεται άμεσα με τα εθνικά κράτη.
Έτσι, αν θεωρήσουμε το κεφάλαιο ως χρήμα, αν το εξισώσουμε με την εξουσία, όπως στην πραγματικότητα είναι, ξαφνικά βρισκόμαστε, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, από την έλευση του έθνους-κράτους, αντιμέτωποι με αυτούς τους ανταγωνιστικούς παίκτες, αυτές τις δεξαμενές κεφαλαίου και άλλα άτομα, πολύ διάσημα άτομα ή τις εταιρείες τους. Αλλά από πολλές απόψεις, δεν συνδέονται με τις χώρες στις οποίες έχουν συσταθεί. Θα μπορούσε κανείς να πει: αυτή είναι μια αμερικανική εταιρεία, αυτή είναι μια κινεζική εταιρεία.
Αν δούμε το κεφάλαιο ως χρήμα — και το ταυτίσουμε με την ισχύ, κάτι που ουσιαστικά ισχύει — βρισκόμαστε ξαφνικά, για πρώτη φορά μετά την εμφάνιση του έθνους-κράτους, αντιμέτωποι με αυτούς τους ανταγωνιστικούς παίκτες, αυτές τις δεξαμενές κεφαλαίου και άλλα άτομα, πολύ διάσημα άτομα ή τις εταιρείες τους. Από πολλές απόψεις, οι οντότητες αυτές δεν είναι πραγματικά δεμένες με τις χώρες στις οποίες έχουν συσταθεί. Μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει μια εταιρεία «αμερικανική» ή «κινεζική», αλλά είναι αυτό όντως ακριβές; Με ποια έννοια; Σκεφτείτε τους μετόχους της: είναι όλοι τους Ολλανδοί, για παράδειγμα; Μάλλον όχι — στην πραγματικότητα, σίγουρα δεν είναι. Το ίδιο ισχύει και για τις Αμερικανικές επιχειρήσεις. Γινόμαστε μάρτυρες της ανάδυσης κέντρων ισχύος τα οποία, από τη φύση τους, είναι αποκομμένα από τα έθνη ή τα εθνικά συμφέροντα. Έχουν γιγαντωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε πλέον λειτουργούν ως ανεξάρτητοι δρώντες στην παγκόσμια σκηνή, ικανοί να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τραπεζίτες ελέγχουν τον κόσμο. Είναι κοντά, επειδή δεν είναι εντελώς ψευδές. Αυτή είναι αναγκαστικά μια θεωρία συνωμοσίας. Η μεγαλύτερη πρωτεύουσα βρίσκεται αλλού. Κατά μία έννοια, τα σημαντικότερα κέντρα εξουσίας στον κόσμο. Και ως εκ τούτου έχουν λόγο, ή τουλάχιστον λόγο. Και όλο και περισσότερο, με τη συρρίκνωση της αμερικανικής αυτοκρατορίας και την προφανή αποδυνάμωση της ικανότητας των Ηνωμένων Πολιτειών να προβάλλουν την δύναμή τους στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ανατολή, δημιουργείται ένα κενό εξουσίας. Και σε αυτό το κενό, εισέρχονται ανεξάρτητοι, αδέσμευτοι παίκτες – εταιρείες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι «οι τραπεζίτες κυβερνούν ή ότι ελέγχουν τον κόσμο» — αν και η αντίληψη αυτή δεν είναι εντελώς αβάσιμη, ούτε συνιστά απαραίτητα «θεωρία συνωμοσίας». Η πραγματικότητα είναι ότι σημαντικές συγκεντρώσεις κεφαλαίου — μερικά από τα πιο επιδραστικά κέντρα ισχύος παγκοσμίως — βρίσκονται αλλού. Οι οντότητες αυτές διαθέτουν ένα επίπεδο επιρροής, μια φωνή στα παγκόσμια ζητήματα. Επιπλέον, καθώς η Αμερικανική αυτοκρατορία συρρικνώνεται και η ικανότητα των ΗΠΑ να προβάλλουν ισχύ στο εξωτερικό — ιδιαίτερα στην Ανατολή — φθίνει εμφανώς, έχει δημιουργηθεί ένα κενό ισχύος. Σε αυτό το κενό εισέρχονται ανεξάρτητοι αδέσμευτοι παίκτες – εταιρείες. Είναι οι ίδιες αυτές εταιρείες.
Έτσι, γινόμαστε μάρτυρες της ανόδου των ιδιωτικών εταιρειών πληροφοριών. Ποιος ξέρει αν είναι εξίσου ικανές με τις κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών, αλλά εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι είναι εξαιρετικά καλά ενημερωμένες. Πρόκειται, πολύ απλά, για ιδιωτικές εταιρείες που συλλέγουν πληροφορίες. Πρόκειται για έναν τεράστιο παράγοντα στον σημερινό κόσμο — έναν παράγοντα που σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται. Κι όμως, αυτές οι ιδιωτικές εταιρείες πληροφοριών είναι ισχυρές· κατέχουν τεράστιο όγκο γνώσεων και λειτουργούν ως σημαντικοί παίκτες στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Υπάρχει, επίσης, η άνοδος των ιδιωτικών πολιτοφυλακών — ένα φαινόμενο, βεβαίως, πολύ αρχαίο. Οι μισθοφόροι υπήρχαν ανέκαθεν, αλλά τώρα έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Δραστηριοποιούνται σε όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα στα λιγότερο ανεπτυγμένα μέρη του πλανήτη — σε περιοχές όπως η Κεντρική Αφρική ή η Αϊτή. Κατά μία έννοια, δρουν χωρίς την άδεια κανενός, διότι, με κάποιον τρόπο, κανείς δεν έχει πραγματικά τον έλεγχο.
Εισερχόμαστε σε μια περίοδο — για να το πούμε κάπως αναλυτικότερα — κατά την οποία είναι κρίσιμο να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας: Να μην αντιδρούμε απλώς όταν βλέπουμε κάτι να συμβαίνει, ούτε να υποθέτουμε αυτόματα ότι υπεύθυνος είναι ο «Ηγέτης Χ» — είτε πρόκειται για τον Μακρόν, ή τον «Rocket Man» [το «Άνθρωπο-Πύραυλο» όπως αποκαλούσε ο Τραμπ τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν], είτε ακόμα και τον «Μπίμπι» [Νετανιάχου]. Είναι πολύ πιθανό οι αποφάσεις αυτές να λαμβάνονται από άλλα πρόσωπα· Στην πραγματικότητα, σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό είναι βέβαιο. Ποια θα μπορούσαν, λοιπόν, να είναι αυτά τα πρόσωπα στη συγκεκριμένη περίπτωση; Και τι θα σήμαινε αν ορισμένα από τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε την τελευταία εβδομάδα ή τις τελευταίες δέκα ημέρες συνδέονταν μεταξύ τους — αν, δηλαδή, σχημάτιζαν ένα μοτίβο;
Γνωρίζω ότι, στη Δύση, υφίσταται μια επίσημη πολιτική κατά της αναγνώρισης των μοτίβων. Απλώς, υποτίθεται ότι δεν πρέπει να τα παρατηρούμε. Κι όμως, ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι εκ φύσεως προγραμματισμένος να εντοπίζει μοτίβα και να ερμηνεύει τον κόσμο μέσα από αυτά. «Το έχω ξαναδεί αυτό. Μισό λεπτό… ξέρω τι είναι». Κάπως έτσι κατανοούμε τα πράγματα. Και το απλό γεγονός ότι κάτι τέτοιο θεωρείται παράνομο, δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να το κάνουμε. Κι αυτό εδώ αποτελεί ένα μοτίβο — θα μπορούσε, μάλιστα, να αποδειχθεί πως πρόκειται ακριβώς για εκείνο το ασυνήθιστο, τυχαίο μοτίβο που οι επιστήμονες μας λένε διαρκώς ότι παρατηρούμε όταν κοιτάζουμε τη φύση. Είναι, απλώς, τυχαίο.
Εντάξει, ας πούμε λοιπόν ότι είναι εντελώς τυχαίο. Και ίσως — ποιος ξέρει; — ίσως αυτό να ισχύει. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι υπάρχει ένα πραγματικό μοτίβο, το οποίο είναι προϊόν σχεδιασμού και όχι απλή σύμπτωση. Τι θα μπορούσε να είναι; Τι συμβαίνει εδώ; Λοιπόν, όπως επισημάνθηκε εξαρχής, πέρα από τους δύο πολέμους που βρίσκονται σε εξέλιξη, υπάρχει και ένα είδος μη βίαιου πολέμου — ή, τουλάχιστον, όχι φανερά βίαιου — γύρω από μια αναδυόμενη τεχνολογία για την οποία μας λένε, μέρα με τη μέρα, ότι θα καταλήξει να ελέγχει όλο τον κόσμο, όλο τον πλανήτη: την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI). Πρόκειται για έναν περίπλοκο πόλεμο — που είναι δύσκολο να περιγραφεί, ακόμα πιο δύσκολο να συλληφθεί, και πιθανότατα πέρα από τις διανοητικές δυνατότητες των περισσότερων ανθρώπων (συμπεριλαμβανομένου και εμού) να τον κατανοήσουν πλήρως. Ωστόσο, τα γενικά του χαρακτηριστικά είναι αρκετά σαφή.
Πρόκειται για μια σύγκρουση, ένα ανταγωνισμό μεταξύ των εθνών — των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας — αλλά και μεταξύ των εταιρειών, οι οποίες, σε κάποιο βαθμό, είναι ευθυγραμμισμένες με αυτά τα έθνη (αν και, στην περίπτωση των ΗΠΑ, όχι απόλυτα). Είναι άραγε ο Σαμ Άλτμαν [Διευθύνων Σύμβουλος της OpenAI] εκπρόσωπος της Αμερικανικής κυβέρνησης; Υποθέτω πως, τυπικά, είναι Αμερικανός. Αλλά έχει κατά νου τα συμφέροντα της Αμερικής, ενώ κατασκευάζει έξυπνες μηχανές η εταιρεία του, η OpenAI; Προφανώς και όχι. Έχει κάτι κοινό με τους περισσότερους Αμερικανούς; Όχι. Επομένως, με ποια έννοια αποτελεί Αμερικανική εταιρεία; Δεν γνωρίζω.
Αυτά είναι φιλοσοφικά ερωτήματα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι απολύτως σαφές ή προφανές τι ακριβώς έχουμε μπροστά μας. Δεν πρόκειται απλώς για μια αντιπαράθεση μεταξύ δύο στρατών· Η κατάσταση είναι πολύ πιο σκοτεινή ή θολή. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές — κάνοντας μια γενίκευση που ίσως στερείται απόλυτης ακρίβειας, αλλά παραμένει σε γενικές γραμμές αληθής — αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται είναι μια μάχη για το ποιος θα θέσει υπό τον έλεγχο του την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ).
Θα καταλήξουν άραγε μερικές εταιρείες — ονόματα πασίγνωστα σε όλους — να ελέγχουν αυτό που μας παρουσιάζεται ως η ισχυρότερη τεχνολογία που δημιούργησε ποτέ η ανθρωπότητα; Μια τεχνολογία, μάλιστα, που είναι ακόμη πιο ισχυρότερη από τον άνθρωπο — ίσως και υπερανθρώπινη. Θεωρούμενη υπερφυσική από ορισμένους από τους δημιουργούς της, ως κάτι το υπερφυσικό, αυτή η τεχνολογία — που προκαλεί δέος — κάνει την ανακάλυψη της φωτιάς να μοιάζει με ασήμαντο γεγονός.
Θα ελέγξει αυτή η τεχνολογία, που είναι ένας άλλος τρόπος να το πούμε, το μέλλον στα χέρια λίγων εταιρειών που διοικούνται από λίγα διαφορετικά άτομα ή θα υπάρξει — όπως ελπίζουν ορισμένοι από εμάς — μια ευρύτερη, πιο κατανεμημένη διανομή της ισχύος; Θα υπάρξει αληθινός ανταγωνισμός, κάτι τον οποίο εμείς στη Δύση το εξυμνούσαμε ως το βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και την πραγματική κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανάπτυξης και της καινοτομίας;
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο τα μονοπώλια θεωρούνταν επιζήμια: οδηγούν σε στασιμότητα. Γι’ αυτό και η Βουλγαρία της σοβιετικής εποχής δεν παρήγαγε ποτέ καμία εφεύρεση, ενώ η περιοχή γύρω από την πανεπιστημιούπολη του Στάνφορντ στο South Bay — η Silicon Valley — παρήγαγε πολλές. Αυτή είναι η διαφορά. Κάποτε υπήρχε ανταγωνισμός, αλλά αυτή η νοοτροπία έχει ατονήσει — τουλάχιστον μεταξύ εκείνων που μας κυβερνούν — καθώς πλέον αναγνωρίζουν τα πλεονεκτήματα των μονοπωλίων. Και τα μονοπώλια είναι υπέροχα, αρκεί να είσαι εσύ αυτός που επωφελείται από αυτά! Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, όσοι κατέχουν μονοπώλια τα υποστήριζαν ανέκαθεν!
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο, κάποτε, δόθηκε η μάχη εναντίον των τραστ (των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων). Σε κάθε περίπτωση, είναι αρκετά σαφές ότι το ευρύτερο κοινό δεν ωφελείται απαραίτητα από τα μονοπώλια στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ωστόσο, το αντεπιχείρημα σε αυτή την προφανή διαπίστωση είναι το εξής: Μα, η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι τόσο επικίνδυνη — τόσο τρομακτική. Υπάρχει κίνδυνος να ξεφύγει από το κλουβί της και — όπως ακριβώς η τίγρη που επιτέθηκε στον Ρόι επί σκηνής στο Λας Βέγκας — να στραφεί εναντίον σου και να σε δαγκώσει στο πρόσωπο. [Αναφορά σε ένα πολυσυζητημένο επεισόδιο στην Αμερική. Το 2023, κατά τη διάρκεια της βραδινής παράστασης των 59ων γενεθλίων του στο The Mirage στο Λας Βέγκας, ο Ρόι Χορν άρπαξε και σύρθηκε μακριά από την επτάχρονη λευκή τίγρη ονόματι Μάντακορε, σημείωση του συντάκτη].
Το επιχείρημα είναι ότι, επειδή αυτή η τεχνολογία είναι τόσο τρομακτική & επικίνδυνη, χρειαζόμαστε αυστηρούς ελέγχους — ή, φυσικά, ρυθμιστικό πλαίσιο, δηλαδή κανονισμούς λειτουργίας. Και παρόλο που αυτό μπορεί κάλλιστα να ισχύει — και σίγουρα ακούγεται εύλογο — υπάρχει και κάτι παραπάνω: Πρέπει να περιορίσουμε τον αριθμό των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (AI) μεγάλης κλίμακας. Ο φόβος είναι ότι, αν υπάρξουν πάρα πολλά τέτοια συστήματα, κάποιος τελικά θα αποκτήσει πρόσβαση σε ένα από αυτά — συγκεκριμένα σε ένα μοντέλο AI αυτές τις ανοιχτού σταθμισμένου AI, μια μορφή μοντέλου ανοιχτού κώδικα όπου οι παράμετροι («τα βάρη») που χρησιμοποιούνται για την εξαγωγή συμπερασμάτων είναι ορατές και μπορούν έτσι να τροποποιηθούν.
Το σοβαρό επιχείρημα είναι ότι η τεχνολογία αυτή είναι υπερβολικά επικίνδυνη για να βρίσκεται στα χέρια ενός απλού πολίτη, καθώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία βιολογικών όπλων ή άλλων απειλών. Και πάλι, ίσως υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό· δεν είναι εντελώς ψευδές. Αν όμως εξετάσει κανείς το ζήτημα προσεκτικά, συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται πραγματικά για τη δημόσια ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, αν ο στόχος ήταν όντως να ωφεληθεί το κοινό, ο ευρύτερος λαός, η τεχνητή νοημοσύνη πιθανότατα δεν θα έπρεπε καν να αναπτυχθεί — διότι ολόκληρο το επιχειρηματικό μοντέλο της AI βασίζεται στην αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας, στερώντας ουσιαστικά από τη ζωή σου το νόημα, τον σκοπό και το εισόδημά σου.
Επομένως, αν ήταν πραγματικά με το μέρος σου, πιθανότατα θα το μπλόκαραν αμέσως. Αν νοιάζονταν πραγματικά για την ασφάλεια, δεν θα προχωρούσαν καν σε κάτι τέτοιο. Είναι σαν να σου λέει ένα καρτέλ ναρκωτικών: «Φτιάξαμε μια μορφή φαιντανύλης που είναι ακόμα πιο εθιστική. Καλύτερα να την ρυθμίσουμε. Γιατί αν δεν το κάνουμε, οι άνθρωποι μπορεί να την καταχραστούν».
Είναι σαν να λες: «Μα, πρόκειται για φεντανύλη [η φαιντανύλη είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό συνθετικό οπιοειδές, περίπου 50 έως 100 φορές ισχυρότερο από τη μορφίνη και έως 50 φορές ισχυρότερο από την ηρωίνη]. Πώς θα μπορούσε ποτέ αυτό να είναι καλό;». Και, φυσικά, δεν είναι. Γι’ αυτό, μην τους παίρνεις στα σοβαρά όταν ισχυρίζονται ότι όλα αυτά γίνονται για την ασφάλειά σου ή για την προστασία των παιδιών σου — είναι κάτι που, εκ πρώτης όψεως, στερείται παντελώς λογικής. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πραγματικός ανταγωνισμός — αυτό είναι αναμφισβήτητο. Σε κάποιο βαθμό, πρόκειται για μια αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών — ή, ακριβέστερα, των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών με έδρα τις ΗΠΑ — και των κινεζικών αντίστοιχών τους. Οι εταιρείες αυτές αξιοποιούν την Αμερικανική τους ταυτότητα, επιδιώκοντας την προστασία της αμερικανικής «αμυντικής ομπρέλας», τα οφέλη της αμερικανικής νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας, καθώς και όλα τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα που απορρέουν από το γεγονός ότι έχουν την Αμερική ως προστάτη τους.
Φυσικά, δεν αποβλέπουν απαραίτητα στο να βοηθήσουν την Αμερική ή τον λαό της. Όπως και να έχει, πρόκειται για έναν ανταγωνισμό μεταξύ των εν λόγω επιχειρήσεων και των κινεζικών αντίστοιχών τους. Και, εν τέλει, παραμένει ασαφές πώς θα εξελιχθεί όλη αυτή η κατάσταση. Ίσως όχι με τον τρόπο που θα φανταζόμασταν, αλλά μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι πρόκειται για μια πραγματική, ολοκληρωτική αναμέτρηση — μια σύγκρουση ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη που αφορά το Ιράν, η οποία σχετίζεται με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και το 25% του παγκόσμιου ενεργειακού εφοδιασμού. Είναι μια πιο σημαντική αναμέτρηση από αυτή που εκτυλίσσεται σήμερα στην Ανατολική Ευρώπη, με επίκεντρο την Ουκρανία — άλλωστε, ποιος νοιάζεται πραγματικά για εκείνες τις περιοχές στην ανατολική Ουκρανία; Αυτή, ωστόσο, είναι μια αναμέτρηση που έχει πραγματική σημασία. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι εμπλεκόμενοι θα φτάσουν στα άκρα για να επικρατήσουν.
Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να εξουδετερώσουν τον επικεφαλής μιας μεγάλης κατασκευάστριας εταιρείας μικροτσίπ — κάτι που συνέβη ακριβώς τις προάλλες, όταν αποκαλύφθηκε ότι διατηρούσε μια κρυφή ερωτική σχέση με μια Κινέζα κατάσκοπο [αναφορά στην απομάκρυνση του Διευθύνοντος Συμβούλου Τζένσεν Χουάνγκ (Jensen Huang) από την εταιρεία Nvidia]. Και για να είμαστε σαφείς — σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε ήδη — τα πράγματα συνήθως δεν λειτουργούν έτσι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω — συμπεριλαμβανομένων και ελκυστικών νεαρών γυναικών που εργάζονται για διάφορες κυβερνήσεις ή για ειδικά συμφέροντα — οι οποίοι στοχεύουν και αποπλανούν ισχυρούς άνδρες, και το κάνουν με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό.
Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που ένας άνδρας συνάπτει μια κρυφή ερωτική σχέση με μια ξένη κατάσκοπο — αν υποθέσουμε ότι ήταν όντως ξένη κατάσκοπος, καθώς δεν το γνωρίζουμε αυτό με βεβαιότητα. Όπως και να ’χει το πράγμα, έχει συμβεί και στο παρελθόν, και το σύνηθες πρωτόκολλο προβλέπει ότι το εν λόγω άτομο δέχεται ένα τηλεφώνημα από κάποια υπηρεσία πληροφοριών. Του εξηγούν ότι το πρόσωπο με το οποίο εμπλέκεται αναφέρεται, στην πραγματικότητα, σε μια άλλη κυβέρνηση, και ότι θα έπρεπε να δώσει ένα τέλος σε αυτή τη ερωτική σχέση. Αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν συνέβη αυτό. Αντιθέτως, απλώς έδωσαν πληροφορίες στη εφημερίδα «New York Post» για να καταστρέψουν τη ζωή αυτού του ανθρώπου — πράγμα που η εφημερίδα «New York Post» έσπευσε να κάνει.
Γιατί, λοιπόν; Η απάντηση, προφανώς, είναι ότι ο συγκεκριμένος άνδρας θεωρούνταν φιλοκινεζικός και ταυτόχρονα υποστήριζε την παροχή πρόσβασης στους Αμερικανούς σε μια Τεχνητή Νοημοσύνη, ανοιχτού κώδικα, χωρίς περιορισμούς. Βρισκόταν στη λάθος πλευρά. Και έτσι, τον έθεσαν εκτός παιχνιδιού. Και το γεγονός ότι φέρεται να διατηρούσε ερωτική σχέση με μια Κινέζα κατάσκοπο, καθώς και το ότι άσκησε πίεση στην κυβέρνηση για να εγκριθεί η πώληση αυτών των πιο αποδοτικών συσκευών στην κινεζική κυβέρνηση, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βρισκόταν με το μέρος της Κίνας. Ούτε σημαίνει ότι οι ανταγωνιστές αντίπαλοί του — εκείνοι που μόλις του κατέστρεψαν τη ζωή του & την καριέρα του, και ίσως και την εταιρεία του — έπραξαν όπως έπραξαν επειδή τάσσονται υπέρ της Αμερικής.
Τα συμφέροντα που υποκινούν & διεξάγουν αυτόν τον αδυσώπητο πόλεμο, επαναλαμβάνω, δεν συνδέονται απαραίτητα με τα εθνικά κράτη και σίγουρα δεν λαμβάνουν αποφάσεις έχοντας κατά νου την ευημερία των πολιτών αυτής της χώρας — ή οποιασδήποτε άλλης. Το γνωρίζουμε αυτό. Επομένως, αυτό που ίσως παρακολουθούμε είναι οι πρώτες βολές ενός πολύ διαφορετικού είδους πολέμου. Δεν αφορά την Ουκρανία, δεν αφορά το Ιράν, ούτε οτιδήποτε άλλο εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή.
Θα μπορούσε να πρόκειται για την πρώτη αψιμαχία στους πολέμους που αναμένονται για χάρη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Και αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε πρόκειται για κάτι πραγματικά σημαντικό. Αλλά δεν το γνωρίζουμε.
Τάκερ Κάρλσον




