Ένας κουρασμένος και απογοητευμένος πρωθυπουργός μίλησε στο υπουργικό του συμβούλιο σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις από το πρόσφατο (άλλο ένα) eurogroup. Ο Αλέξης Τσίπρας περιορίστηκε στις συνήθεις γενικότητες, χωρίς να δώσει σαφές χρονοδιάγραμμα σχετικά με το ζήτημα του χρέους με βάση αυτά που υποτίθεται ότι του υποσχέθηκαν (για άλλη μια φορά) οι δανειστές. Η εξήγηση είναι απλή και κατά κάποιο τρόπο έχει καταντήσει ρουτίνα: για άλλη μια φορά δεν πήρε απολύτως τίποτα.
Παρά τη συνήθη ρητορική με τα γνωστά κλισέ περί ανάπτυξης, θέσεων εργασίας, επενδύσεων, πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας, κάποια στιγμή, ακόμα και οι πολιτικοί αποκαλύπτουν άμεσα ή έμμεσα, επίτηδες ή άθελά τους, ένα κομμάτι της πραγματικής εικόνας που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα.
Έτσι, θα ήταν χρήσιμο να εστιάσουμε σε ένα-δυο σημεία της ομιλίας (ίσως ασήμαντα εκ πρώτης όψεως), από τα οποία μπορεί να φανεί ένα κομμάτι της πραγματικής εικόνας. Το πρώτο, εντοπίζεται στην αρχή της ομιλίας, όπου ο Τσίπρας στην ουσία παραδέχθηκε ότι ακόμα και μετά τις τελευταίες εξελίξεις, δεν θα πρέπει να περιμένουμε το τέλος της κρίσης, το οποίο μεταφράζεται ότι το βάρβαρο νεοφιλελεύθερο πείραμα πάνω στο ζόμπι που λέγεται Ελλάδα, δεν έχει τελειώσει ακόμα:
Η απόφαση του eurogroup, δίνει για πρώτη φορά, μετά από εφτά χρόνια, έναν καθαρό ορίζοντα εξόδου από τα μνημόνια, από την ύφεση και από την κρίση της οικονομίας […] δεν αποτελεί το τέλος της κρίσης …
Το δεύτερο, έρχεται λίγο αργότερα, όταν ο απογοητευμένος Τσίπρας προσποιείται ότι η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές δεν αποτελεί πρωτεύοντα στόχο:
Και εκτιμώ ότι το επόμενο διάστημα, η περαιτέρω καθοδική πορεία των επιτοκίων θα συνεχιστεί, ώστε πολύ σύντομα να έχουμε τη δυνατότητα, με πολύ καλούς όρους, να κάνουμε την πρώτη δοκιμαστική έξοδο στις αγορές και μάλιστα όχι εκβιαστικά, όχι απόλυτα προστατευμένα και βεβιασμένα, όπως έγινε το 2014, αλλά ανοιχτά, με όρους βιώσιμους και διατηρήσιμους. Όμως, αν θέλετε αυτό αποτελεί έναν από τους βραχυπρόθεσμους στόχους μας και ίσως όχι τον κύριο στόχο μας, δεν είναι ο κύριος στόχος μας …
Προφανώς, ο Τσίπρας κατάλαβε ότι το νεοφιλελεύθερο ιερατείο δεν θα επιτρέψει στην Ελλάδα την έξοδο στις αγορές με ένα βιώσιμο επιτόκιο, γιατί αυτό θα έδινε σημαντική ανεξαρτησία στη χώρα, προκειμένου να ξεφύγει από την αφόρητη επιτήρηση και να αρχίσει να διαμορφώνει τις δικές της πολιτικές.
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ορισμένοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης εξέφρασαν πρόσφατα την αισιοδοξία τους ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές, ακόμα και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με ένα λογικό επιτόκιο. Η εκτίμηση μας είναι ότι δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο θα έδινε κάποιους βαθμούς ελευθερίας στην Ελλάδα, προκειμένου να απεξαρτηθεί από την ΕΚΤ και τις ενέσεις ρευστότητας του δικτάτορα Ντράγκι.Το νεοφιλελεύθερο ιερατείο γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμα υπάρχει ο κίνδυνος μιας απότομης διακοπής, ακόμα και ανατροπής, του Ελληνικού πειράματος, σε περίπτωση που δοθεί κάποιος χώρος στην κυβέρνηση Τσίπρα να ελιχθεί μακριά από την ασφυκτική επιτήρηση των δανειστών, προς την κατεύθυνση κοινωνικής πολιτικής και δημοσίων επενδύσεων. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα υπήρχε ο κίνδυνος το νέο ‘μοντέλο’ που ονειρεύονται για ολόκληρη την ευρωζώνη, να τιναχτεί στον αέρα.
Ο Τσίπρας θα αναγκαστεί να πάρει νέα μέτρα κατά της Ελληνικής κοινωνίας υπό ασφυκτική επιτήρηση, όπως πάντα. Και αφού ο άξονας Βρυξελλών-Βερολίνου τον χρησιμοποιήσει ως εκεί που δεν πάει, θα τον πετάξει σαν στυμμένη λεμονόκουπα μαζί με την κουρελιασμένη τιμή της Αριστεράς, ελπίζοντας να τον αντικαταστήσει με μια πιο σίγουρη μαριονέτα, όπως για παράδειγμα, τον εντελώς δικό του άνθρωπο στο τιμόνι της ΝΔ που λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης.
Μόνο μια λύση υπάρχει για την Ελλάδα προκειμένου να απελευθερωθεί από την Ευρωπαϊκή Χρηματοπιστωτική Δικτατορία και να επιστρέψει στο μονοπάτι της ελπίδας: επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, ή Grexit, αν προτιμάτε. Ένα Grexit με τους όρους που θα θέσει αποκλειστικά η χώρα, προκειμένου να διασφαλίσει το συμφέροντά της και να επιβιώσει από έναν νέο γύρο άγριου οικονομικού πολέμου που θα εξαπολυθεί από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική μαφία.
