Η πατρίδα εiναι η μητέρα όλων μας, καθώς όλοι οι Έλληνες έχουμε ισχυρό συναισθηματικό δέσιμο, με την θρησκεία, την ιστορία, τον πολιτισμό και τους προγόνους.

Η Ελλάδα και το Ελληνικό έθνος διατηρούν την αξιοπρέπεια, και το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε περίσταση, ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η στάση των πολιορκημένων Ελλήνων Ηρώων το 1453, οι οποίοι παρά το γεγονός ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, δεν καταδέχονται να σκεφτούν το ενδεχόμενο της παράδοσης στους Αγαρηνούς. Με πρωτόγνωρο ψυχικό σθένος αποφασίζουν να πεθάνουν μαχόμενοι, θυσιαζόμενοι στα ιδανικά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της πίστεως στον Χριστό. Οι Έλληνες της πόλης. ξεπερνούν κάθε φόβο, γίνονται ήρωες και διαχρονικά σύμβολα, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Ανεπανάληπτο μεγαλείο των πολιορκημένων. Παρά το γεγονός ότι είναι αντιμέτωποι με τόσες δυσκολίες, όχι μόνο δεν υποκύπτουν στους φόβο τους, αλλά επιθυμούν να πολεμήσουν. Αυτό θα τους φέρει σε θανάσιμο κίνδυνο. Όμως παράλληλα θα τους απαλλάξει από τον ατιμωτικό αφανισμό, λόγω της πείνας, της εξαθλίωσης, και της παραδόσεως στον Μωάμεθ. Οι πολιορκημένοι έχουν συνηθίσει την εμπόλεμη κατάσταση. Αντί να τους φοβίζει ο πόλεμος, έχει γίνει πια κομμάτι της ζωής τους και τους παρακινεί σε Ηρωικά επιτεύγματα.

Ο ένδοξος ήρωας, ο τρομερός μαρμαρωμένος βασιλιάς έρχεται να αναστήσει το Ελληνικό γένος, από τα αβάσταχτα δεινά. Έρχεται να μας θυμίσει, τις μεγάλες εθνικές θυσίες, που έκαναν οι προγονοί μας. Κάθε χρόνο, την Άνοιξη, την πιο ωραία εποχή του χρόνου, αγέρωχος και υπερήφανος, μας υπενθυμίσει το εθνικό μας καθήκον. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνον η συγκεκριμένη εποχή και η αποφράδα ημέρα, που τον θαυμάζουμε, τον σεβόμαστε, και του αποδίδουμε τις πρέπουσες τιμές.

Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς. είναι μια διαχρονική μορφή, και βρίσκεται καθημερινά, μέσα στις καρδιές, όλων των πραγματικών Ελλήνων. Η ηρωική μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνδέεται άμεσα με το μεγίστης σημασίας, εθνικό-ιστορικό γεγονός της αλώσεως της Πόλης. Στις παραδόσεις, στις διηγήσεις, στους θρύλους, στα δημοτικά τραγούδια του Ελληνικού λαού, υπάρχουν χιλιάδες αναφορές για την άλωση, αλλά και στην μορφή του μαρμαρωμένου βασιλιά. Ακόμη και στους Θρήνους έχουμε αναφορές. Οι Θρήνοι είναι μεταβυζαντινά ποιήματα, όπου αποτυπώνεται ο πόνος για την πτώση της Βασιλεύουσας. Ο ηρωικός βασιλιάς εμφανίζεται στις τελευταίες του στιγμές, κυρίως στον Θρήνο που έχει τίτλο “Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης”. Από τις παραδόσεις η πιο γνωστή είναι για τον “μαρμαρωμένο” βασιλιά, που λίγο πριν σκοτωθεί τον πήρε άγγελος Κυρίου και τον έβαλε, μέσα σε μια σπηλιά, όπου θα παραμείνει μέχρι να τον σηκώσει ο άγγελος για να ξαναπάρει πίσω την Πόλη. Σε πολλά δημοτικά τραγούδια για την άλωση περιγράφεται ο ηρωικός θάνατος, καθώς και ο μυστικός του τάφος στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με την πίστη και την γλώσσα τους, με αυτούς τους θρήνους, τους θρύλους και τις παραδόσεις για την ανάσταση του γένους, διατηρούσαν τις ελπίδες τους οι ραγιάδες στα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής κατοχής.

Όταν έπεσε η πόλη στους Τούρκους, το έτος 1453 μ Χ., για να τονώσουν το ηθικό των σκλαβωμένων Ελλήνων, για να υπάρχει ελπίδα, δημιούργησαν τον θρύλο του “Μαρμαρωμένου” βασιλιά. Παράλληλα έφτιαξαν αυτό τον θρύλο, διότι είχε καταρρεύσει η εθνική μας υπερηφάνεια, ο εθνικός μας εγωισμός, από την Τουρκική κατάκτηση της βασιλεύουσας. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε δύο ποιήματά του, το “Θεόφιλος Παλαιολόγος” και “Παρθέν” αποτυπώνει συγκινητικά τον θάνατο του Κωνσταντίνου και την πτώση της Πόλης. Ο Στρατής Μυριβήλης στα διηγήματά του “Πόλεμος”, “Το λουλούδι της φωτιάς”, αλλά και στο μυθιστόρημά του “Η Ζωή εν τάφω” κάνει αναφορές στον ήρωα βασιλιά. Επίσης ένα συγκινητικό διήγημα με επίκεντρο την μορφή του Παλαιολόγου είναι το «Χριστούγεννα του 1448 μ.Χ.» του Καραγάτση. Όμως η πιο επιτυχημένη τραγωδία είναι “Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος” του Νίκου Καζαντζάκη. Με τρόπο μοναδικό παρουσιάζεται η αγωνία του Παλαιολόγου να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί και στην μάταιη ελπίδα για διαφυγή, στο φως της ελευθερίας και το σκοτάδι της υποταγής.

Ο δεσπότης Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ότι έμεινε από το μεγαλείο μιας ολόκληρης εποχής, από την δόξα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας. Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά, η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον εγκαταλείπουν. Ο ήρωας βασιλιάς απορρίπτει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στη Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός και μένει ολομόναχος. Εκείνος και η αδούλωτη ψυχή της μητέρας Ελλάδας. Μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους, θα δώσει την τελική μάχη για την ελευθερία-αθανασία και θα πέσει στις επάλξεις της Πόλης των Πόλεων. Το έργο αυτό αποτελεί ένα ανεπανάληπτο κάλεσμα σε νέους εθνικούς αγώνες για την ελευθερία. Μαραθώνας, Σαλαμίνα, Θερμοπύλες. Η επανάσταση του 1821, η Κρήτη, ο Μακεδονικός Αγώνας, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, το έπος του 1940, ως και στις μέρες μας με την μαρτυρική Κύπρο. Αυτό το λογοτεχνικό αριστούργημα, αποτελεί μια προσπάθεια εσωτερικής αναγέννησης, στα διαχρονικά Ελληνικά ιδεώδη, και τα σύμβολα μιας εποχής, που οι νεοταξίτες επιθυμούν και προσπαθούν, να μας κάνουν, να τα θάψουμε για πάντα στην λήθη της ιστορίας, θανατώνοντας οριστικά τους Ήρωες της ελευθερίας, τους Αγίους και τους αρχαίους Φιλοσόφους.

Στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, ο Κωνσταντίνος επανέρχεται κυρίαρχος- ηγέτης δείχνοντας υπομονετικά το δύσκολο, αλλά και μοναδικό δρόμο προς την ελευθερία, την δόξα και την αθανασία. Νικά τον Θάνατο ο Παλαιολόγος. Πώς μπορούμε να μην ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Θρυλικού Μαρμαρωμένου Βασιλιά, των Ελλήνων Ηρώων και του Νίκου Καζαντζάκη ; Πώς να μείνουμε απαθείς και ασυγκίνητοι σε τούτη την διαρκή και άδικη θυσία τόσων αιώνων, θεωρώντας την “εθνικισμό” ; Δεν είναι μόνον το αίμα του Κωνσταντίνου που κυλάει στις φλέβες μας, το ζωντανό, αλλά και όλων εκείνων που έπεσαν στα ιερά πεδία της δόξας, της τιμής και της Εθνικής αξιοπρέπειας. Είναι η φωνή που μας καλεί, να σηκωθούμε και πάλι όρθιοι, με υπερηφάνεια και Ελληνική αξιοπρέπεια, όπως αρμόζει σε μας που αξιωθήκαμε μια τέτοια πατρίδα.

Από τον Μαραθώνα, την Σαλαμίνα, της Θερμοπύλες και τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου, του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, του Βουλγαροκτόνου, ως το ένδοξο έπος του 1940, με την πρωτοφανή και ανέλπιστη εκείνη εποποιία των ολίγων, έναντι του πανίσχυρου ναζιστικού κράτους και των συμμάχων τους, η ιδέα της αδούλωτης ψυχής μεταφέρεται με ένα θαυμαστό τρόπο από γενιά σε γενιά. Μέσα από τις Ομηρικές ραψωδίες, τους Περσικούς πολέμους, τις μοναδικές αρχαίες τραγωδίες, την Ελληνική-Ρωμαϊκή ιστορία, το αγιασμένο 1821, το δημοτικό τραγούδι, την προφορική παράδοση, κυριάρχησαν τα Ελληνικά ιδεώδη στον λόγο του Σολωμού, του Παπαδιαμάντη, του Κόντογλου, του Παλαμά, του Καβάφη, του Σικελιανού, του Σεφέρη, του Ελύτη κλπ. Την σημερινή εποχή ας σταθούμε στις επάλξεις της βασιλίδος των πόλεων, στην αυτοκρατορική βίγλα, κάτω από το λάβαρο του σωτήρα ημών Ιησού Χριστού και του μαρτυρικού δεσπότη Κωνσταντίνου, του αλύγιστου στα στίφη των βαρβάρων, τον πολέμαρχο, των ελευθέρων Ελλήνων, στον ανίκητο ηθικά, Ήρωα της Βασιλεύουσας. Αυτό επιβάλει το ιερό καθήκον, το υπέρτατο χρέος έναντι της ιστορία και του Γένους.

Στις εποχές της πνευματικής άλωσης και κατοχής, της εμετικής σεξουαλικής διαφθοράς, και τις επελάσεως των οπαδών της παγκοσμιοποίησης, των καθημαγμένων και υπόδουλων ψυχών από την οικονομική κρίση, σήμερα όπως και τότε, περιφερόμαστε από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα της Δύσης, ως ανήμποροι επαίτες και εκλιπαρώντας για χρήματα, παραδίδοντας κυριαρχία και εθνικό πλούτο, προδίδοντας την εθνική συνείδηση και παράδοση. Αδελφοί σήμερα ο τελευταίος Αυτοκράτορας, Δραγάζης, κρατώντας τον δικέφαλο αετό, στέκει όρθιος, απτόητος, ελπίζοντας να μας οδηγήσει εκ νέου σε νικηφόρους αγώνες, σε μάχες σπουδαίες έναντι του προαιώνιου εχθρού, της εωσφορικής νέας τάξης πραγμάτων, μιας άσπλαχνης, σύγχρονης θεώρησης του πολιτισμού, της κοινωνίας του κέρδους, της απόλυτης κυριαρχίας της οικονομίας, που δημιουργεί τους ανθρώπους, οι οποίοι ζούνε μέσα στην ακολασία και τα πιο ταπεινά σεξουαλικά πάθη.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ
ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ.

Για τον τελευταίο μεγάλο Έλληνα βασιλιά της Κωνσταντινουπόλεως έγραψαν πάρα πολλοί, ένας όμως ξεχωρίζει. Αυτός είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Σε αυτό το έργο μας δίνει ο Καζαντζάκης τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες,οι οποίες επικρατούσαν πριν την πτώση της Πόλεως. Στο εξαιρετικό του έργο για την Άλωση της Πόλης στέκεται σε πολύ σημαντικά σημεία. Στην προσβλητική ένωση των δύο Εκκλησιών. Στην διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες και στους λίγους Γερμανούς πολεμιστές λίγο πριν την καθοριστική τελική μάχη. Στο γεγονός ότι δεν έστειλαν στρατιωτική βοήθεια οι Γερμανοί. Στον δεσμό της Άννας Νοταρά και του αλλοδαπού Ιουστινιάνη. Στην τραγική μορφή, τον Ηρωικό βασιλιά Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και την εθνική αξιοπρέπεια.

Η Κωνσταντινούπολη τα τελευταία 200 χρόνια είναι πλέον μια πόλη κράτος,όπως η αρχαία Αθήνα, καθώς την ένδοξη Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την κατέστρεψαν, και την κατέκτησαν οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1204 μ.Χ. Με την επανάκτηση της Βασιλεύουσας ,η αυτοκρατορία είναι πλέον κατακερματισμένη σε μικρά Λατινικά και Ελληνικά κρατίδια. Αυτά τα μικρά Ελληνικά κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στην κεντρική Ελληνική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Η Βασιλεύουσα, θα δώσει μόνη έως το τέλος τον αγώνα επιβίωσης.

Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Για τον Νίκο Καζαντζάκη υπάρχει ακόμα ένας πρόσθετος λόγος για να να είναι πολύ υπερήφανος. Στην δεύτερη Άλωση της Πόλης και όχι ολόκληρης της αυτοκρατορίας πολέμησαν εθελοντικά 40 Κρητικοί ναύτες στην Κωνσταντινούπολη κατά την τελική πολιορκία (29 Μαΐου 1453 μ.Χ.). Οι Κρητικοί αυτοί πήγαν εθελοντικά λίγο πριν αρχίσει η καθοριστική μάχη που θα έκρινε την τύχη της Βασιλεύουσας. Με αυτόν τον τρόπο ενεργούν οι γνήσιοι Έλληνες, σε αντίθεση με τους σημερινούς νεοέλληνες, ραγιάδες-προδότες. Λίγοι είναι πλέον οι πραγματικοί πατριώτες. Οι Κρητικοί ναύτες πολέμησαν τόσο γενναία, με αποτέλεσμα να μην παραδίνουν τους δύο πύργους που κρατούσαν. Οι Τούρκοι καθώς δεν μπορούσαν να τους σκοτώσουν, ώστε να καταλάβουν τους δύο πύργους και να τελειώσει ο πόλεμος.

Ο Μωάμεθ πήρε την απόφαση να τους προτείνει πολλά
πράγματα μαζί με πλούσια δώρα, για να σταματήσουν να πολεμούν, καθώς η Πόλη είχε πέσει οριστικά και αμετάκλητα στα χέρια των Αγαρηνών. Στο εξαιρετικό αυτό έργο ο παγκόσμιος Κρητικός, θα σταθεί αρκετά στην παρά φύσιν ένωση των δύο εκκλησιών, και στην περιβόητη Γερμανική βοήθεια που δεν ήρθε ποτέ. Ο συγγραφέας στιγματίζει με τον δικό του τρόπο την ένωση των δύο εκκλησιών, μερικούς μήνες πριν την Άλωση της Πόλης. Η ένωση όχι μόνο δεν έφερε καμιά στρατιωτική βοήθεια, αλλά ατίμασε την Ορθόδοξη πίστη των Ελλήνων που δέχτηκαν την ένωση της Ελληνικής-Ορθόδοξης εκκλησίας με την καθολική-εωσφορική εκκλησία του Πάπα.

Κατά την εποχή των Παλαιολόγων η Ελλάδα βρισκόταν σε τεράστια πολιτική, στρατιωτική και εν μέρει ηθική παρακμή. Αυτό διότι παρακαλούσαν για στρατιωτική βοήθεια τους χειρότερους εχθρούς του Ελληνικού έθνους, τους Γερμανούς οι οποίοι είχαν κατακτήσει το 1204 μ.χ, ολόκληρη την Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ξεπέρασαν σε βιαιότητες ακόμα και τους Σαρακηνούς. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, μεγαλύτερο κατάντημα για έναν λαό και για ένα έθνος από το να παρακαλά τους χειρότερους εχθρούς του, να το γλυτώσουν από άλλους εχθρούς και συγκεκριμένα τους Τούρκους. Οι αδύναμοι Έλληνες παρακαλούσαν τους φοβερότερους εχθρούς του έθνους, τους Γερμανούς να τους σώσουν από τους Τούρκους. Eν τούτοις, οι προγονοί μας δεν σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή να μην πολεμήσουν, όμως παράλληλα ως άνθρωποι επιθυμούσαν να επιβιώσουν.

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος

Για αυτό επάνω στην απελπισία τους, κάποιοι εξ αυτών σκέφτηκαν να ζητήσουν την βοήθεια των Γερμανών. Είναι ολοφάνερο μέσα από το έργο του, ότι ο Νίκος Καζαντζάκης αισθάνεται πολύ υπερήφανος ως Έλληνας, που έδωσαν την πιο κρίσιμη μάχη για την σωτηρία της Πόλης, οι ήρωες προγονοί μας, χωρίς την περιβόητη Γερμανική βοήθεια. Ενδεικτικοί περί αυτού οι διάλογοι του Δεσπότη Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του αρχηγού των 40 εθελοντών Κρητικών ναυτών του καπετάν Χαρκούτση. Ο Καζαντζάκης θα μας πει μέσα από τον καπετάν Χαρκούτση : “Ντρέπομαι εγώ ο Κρητικός να γυρίζω, και να ζητιανεύω βοήθεια από τους Γερμανούς (Φράγκους, Γερμανικό φύλο).” Στην συνέχεια απευθυνόμενος και πάλι ο Χαρκούτσης στον Παλαιολόγο θα πει ότι : “Δεν είμαι βασιλιάς, όμως νοιώθω μέσα στα στήθια μου να έχω βασιλικό Δικέφαλο αετό, που πετά ψηλά και κρατά στα νύχια του ολόκληρο τον κόσμο.” Ο μεγαλύτερος υμνητής της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας στην σύγχρονη εποχή, στέκεται στην διχόνοια μεταξύ των Ελλήνων και των ελάχιστων Γερμανών, που στάθηκαν δίπλα μας εκείνες τις κρίσιμες στιγμές. Η κατάσταση ήταν τραγική και απερίγραπτη. Τους λίγους Φράγκους που πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων, ο Δούκας Νοταράς μαζί με κάποιους άλλους Έλληνες δεν τους θέλουν μαζί τους. Ο Νοταράς είπε στον Γιάννη Ιουστιανιάνη (Λατίνος), ότι μόνο άμα φύγετε εσείς οι λίγοι Φράγκοι από την Πόλη, θα μας γλυτώσει ο Χριστός. Ο Κωνσταντίνος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες, να κρατήσει μονιασμένους τους Έλληνες και τους Γερμανούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που επενέβαινε ο ίδιος σε διάφορα σημεία του κάστρου και χώριζε τους αντιμαχόμενους. Μεταξύ άλλων ο Καζαντζάκης κάνει αναφορά στους πλούσιου λαϊκούς-κληρικούς, που δεν έδιναν ούτε δραχμή, για να βοηθήσουν οικονομικά στο να μην χαθεί η Πόλη. Δεν βοήθησαν τον πεινασμένο Ελληνικό λαό που πολεμούσε νηστικός και άυπνος, γιατί δεν επαρκούσε αριθμητικά ο μικρός αυτός στρατός, να φυλάξει την Κωνσταντινούπολη. Ένα ακόμη μειονέκτημα ήταν ότι μαζί με την αϋπνία την πείνα, οι περισσότεροι υπερασπιστές της ήταν μεσήλικες, σε αντίθεση με τους Τούρκους μαχητές που οι περισσότεροι ήταν νέοι, ξεκούραστοι, έχοντας φαγητό. Δυστυχώς ο πλούσιοι της εκκλησίας, όπως και οι πλούσιοι λαϊκοί Έλληνες, δεν έδωσαν ποτέ χρήματα, για να φάνε οι πολεμιστές και οι άμαχοι. Οι τελευταίες μέρες πριν από την Άλωση της Πόλης είναι σημαντικές σε ηθικό επίπεδο. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι πιθανότητές τους να επιβιώσουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Εν τούτοις όλες εκείνες τις ημέρες αντί να πέσει το ηθικό τους τελείως, ώστε να πολεμούν με λιγότερο ζήλο και πάθος, αντ’ αυτού μέσα σε αυτήν την απελπισία πολεμούσαν με ακόμα μεγαλύτερη ορμή όπως αρμόζει στο έθνος των Ελλήνων. Ένοιωθαν να αυξάνονται οι δυνάμεις των σε ηθικό, πνευματικό και σωματικό επίπεδο εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Ενώ βρισκόταν μέσα στην τέλεια απελπισία, καθώς το τέλος τους πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς, εκείνοι πολεμούσαν με πολύ μεγαλύτερο ζήλο. Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά αξιώματα των Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι λαοί σε περίπτωση που βρίσκονταν στην θέση των Ελλήνων της Αλώσεως, θα είχαν παραδοθεί, είτε θα πολεμούσαν πάρα πολύ νωχελικά.

Οι Έλληνες-Χριστιανοί ήρωες θυσίασαν πολύτιμες γυναίκες, κόρες, αδελφές, εξαδέλφες, μητέρες, ανιψιές, για την τιμή και την επιβίωση της Ελλάδος. Άλλωστε πως θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά με τόσους Ήρωες και Αγίους που είχε βγάλει το έθνος μας, όλους εκείνους τους αιώνες. Το μεγαλείο της ψυχής των Ελλήνων της Πόλης δεν είχε όριο. Πριν την τελική μάχη ο Μωάμεθ έδωσε αρκετές ευκαιρίες στους Έλληνες για να φύγουν ειρηνικά, μαζί με τις οικογένειες τους και όλη τους την κινητή περιουσία και να πάνε να κατοικήσουν όπου εκείνοι επιθυμούν. Όμως όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά. Γνώριζαν τον διαχρονικό και ιερό τρόπο εθνικής επιβίωσης και ότι εάν σε περίπτωση που θα τολμούσαν να γίνουν προδότες, θα “έσπαγε” η ιερή ιστορική συνέχεια, η οποία κρατούσε το έθνος ζωντανό, στο πέρασμα πολλών αιώνων.