Γράφει ο Ιταλός συγγραφέας Τζορτζ Ματεούτσι
- 9 Μαρτίου 2022
Συνέντευξη του Λουίτζι Τεντέτσι (Luigi Tedeschi) με τον Τζιόρτζιο Ματέουτσι (Giorgio Matteucci), συγγραφέα του βιβλίου “Παγκόσμιος Ψηφιακός Ολοκληρωτισμός” (“Totalitarismo digitale globale”), Arianna Editrice 2021.
- Η πανδημία φαίνεται να έχει επιφέρει ένα κοσμοϊστορικό σημείο καμπής. Η σύγχρονη ιστορία χωρίζεται πλέον σε μια προ-πανδημική και μια μετα-πανδημική εποχή. Υπάρχει όμως μια συνεκτική συνέχεια μεταξύ των δύο αυτών εποχών. Δεν έχει επιταχύνει η πανδημία την ήδη εν εξελίξει διαδικασία μετασχηματισμού της νεωτερικότητας σε μετα-νεωτερικότητα; Τίθεται το ερώτημα: Μήπως αυτή παγκόσμια πανδημία είναι ένα καταλυτικό γεγονός που έχει οδηγήσει στην υλοποίηση ενός φιλελεύθερου ιδεολογικού ατομικισμού που, με την έλευση του εικονικού (ψηφιακό) ανθρώπου ετοιμάζεται να αντικαταστήσει τον κοινωνικό άνθρωπο, τον οποίο γνωρίζαμε μέχρι σήμερα;
Η λέξη «επιτάχυνση» είναι η λέξη-κλειδί που μας βοηθά να κατανοήσουμε την καταλυτική επίδραση που έχει προκαλέσει η πανδημία Covid-19 στην κοινωνία μας. Σε όλους τους τομείς της κοινωνικής & πολιτικής ζωής, η διαχείριση της πανδημίας έχει οδηγήσει στην επιτάχυνση της διαδικασίας της ψηφιοποίησης που ήταν ήδη σε εξέλιξη από πριν. Οι ψηφιακές τάξεις στα σχολεία, οι ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές, η έξυπνη εργασία, η τηλεϊατρική, οι ηλεκτρονικές αγορές, υπηρεσίες κατ’ απαίτηση και πλατφόρμες εικονικών συναντήσεων ήταν οι λύσεις που πρότειναν οι κυβερνήσεις για τη διαχείριση των πρώτων σταδίων της πανδημίας. Πιο πρόσφατα, η κυβέρνηση Ντράγκι, με το διάταγμα περί ανταγωνισμού, επέτρεψε στους οδηγούς ταξί να ανταγωνιστούν τις μεταφορές που προσφέρει η πλατφόρμα Uber. Σε αυτά τα πράγματα πρέπει να προσθέσουμε τα πολλαπλά συστήματα ελέγχου στα οποία έχουμε πλέον συνηθίσει, όπως είναι θερμικοί σαρωτές, οι εφαρμογές παρακολούθησης και, στην αρχική φάση, τα drones. Και τώρα η πράσινη κάρτα, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβολή αυτής της Ψηφιακής Ταυτότητας στην οποία διάφορες οντότητες σε παγκόσμιο επίπεδο εργάζονται εδώ και χρόνια. Το σύστημα τηλε-όλα, όπως το ονόμασε ο Άντριου Κουόμο (Andrew Cuomo), εμφανίστηκε ως η λύση σε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη απάτη του Covid. Θα χρησιμοποιούσα το λεξικό του Τζορτζ Όργουελ για να ορίσω το κοινωνικό μοντέλο στο οποίο έχουμε εισέλθει. Η κοινωνία μας είναι μια πλήρης υλοποίηση του «ολιγαρχικού κολεκτιβισμού», στον οποίο μια μικρή ομάδα μη εκλεγμένων ολιγαρχών λαμβάνει αποφάσεις εκτός του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πλαισίου και καθορίζει τη ζωή μιας τυποποιημένης, αποξενωμένης, χωρίς δημοκρατικά δικαιώματα, υποταγμένης, παρακολουθούμενης και ελεγχόμενης εξαρχής μάζας ανθρώπων.
- Η πανδημική κρίση πυροδότησε την δημιουργική καταστροφή, που ήταν απαραίτητη, για την αναδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος. Παρόμοια φαινόμενα συνέβησαν και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων βιομηχανικών επαναστάσεων. Πέρα από τις διακηρύξεις των ΜΜ ενημέρωσης που περιοδικά ανακοινώνουν νέους ορίζοντες για το πεπρωμένο της ανθρωπότητας, δεν γινόμαστε άραγε μάρτυρες, στην εξελικτική ιστορική προοπτική της απεριόριστης προόδου, ενός ακόμη μετασχηματισμού ενός καπιταλισμού, που επιβιώνει από τις κρίσεις του αναπαράγοντας πάντα τον εαυτό του; Επομένως, πώς λοιπόν μπορούμε να απαιτήσουμε την επιστροφή στην κανονικότητα όταν, στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου συστήματος, η κανονικότητα είναι το ίδιο το πρόβλημα;
Οι προηγούμενες μορφές καπιταλισμού βασίζονταν στην εξόρυξη πρώτων υλών και στην εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Σκεφτείτε τον χρυσό, το πετρέλαιο, τα ορυκτά καύσιμα, τις λεγόμενες σπάνιες γαίες, το κολτάνιο, το ταντάλιο που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή εξαρτημάτων ψηφιακών εργαλείων. Τώρα, για την νέα μορφή του καπιταλισμού, που ξεπροβάλει, οι πρώτες ύλες που θα εξαχθούν είναι τα ψηφιακά Μεγάλα Δεδομένα (Big Data), τα οποία προκύπτουν από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, εμπειρίες και σχέσεις. Η εξόρυξη αυτών των Μεγάλων Δεδομένων είναι η νέα εξορυκτική δραστηριότητα. Οι άνθρωποι είναι το νέο ορυχείο. O Ζούμποφ (Zuboff) έχει περιγράψει λεπτομερώς αυτό το νέο καπιταλιστικό μοντέλο, το οποίο έχει μετονομάσει σε “Καπιταλισμό της Επιτήρησης”, καθώς και τους κινδύνους που εγκυμονεί για όλη την ανθρωπότητα. Από την αρχή της πανδημίας, μας έλεγαν ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναεπιστρέψουμε ποτέ στην παλιά κανονικότητα, αλλά σε μια «νέα κανονικότητα».
- Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο καπιταλισμός μεταμορφώθηκε από βιομηχανικό καπιταλισμό σε καπιταλισμό της επιτήρησης. Η ολοκληρωτική στροφή του νεοφιλελευθερισμού είναι εμφανής. Η λαϊκιστική και κυρίαρχη διαφωνία που αντιτάχθηκε στον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Ο τεχνοκρατικός και ιατρικοφαρμακευτικός ολοκληρωτισμός επιβάλλεται παντού ακόμη και στην πολιτική σφαίρα. Μήπως η κατασταλτική τεχνική δεν εφαρμόζεται πλέον μέσω της ποινικοποίησης κάθε αντιπάλου, αλλά παθολογικοποιώντας την ίδια τη διαφωνία; Η φιλελεύθερη ιδεολογία ισχυρίζεται ψευδώς ότι βασίζεται σε επιστημονικά θεμέλια. Επομένως, απέναντι στην επιστήμη, δεν είναι κάθε μορφή διαφωνίας από μόνη της αδιανόητη;
Αν σκεφτούμε την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε λίγο πριν από την κρίση της πανδημίας του Covid-19, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι η κορυφαία ομάδα των παγκοσμιοποιημένων ολιγαρχών της παγκοσμιοποίησης δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά. Σκεφτείτε το Brexit, το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία και στο Βέλγιο, την επικείμενη εκλογή Τραμπ και την άνοδο των λαϊκών και των κινημάτων εθνικής κυριαρχίας σε αρκετές χώρες, παρά την καταιγιστική προπαγάνδα του καθεστώτος της παγκοσμιοποίησης. Ούτε θα πρέπει να υποτιμούμε την ισχυρή αντίσταση που αναδυόταν ενάντια στα νέα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα 5G. Λίγο πριν από την πανδημία, σχηματίστηκε μια συμμαχία 18 Ευρωπαϊκών χωρών για να σταματήσει το 5G. Πρέπει, επίσης να θυμηθούν ότι το 2019, υπήρχαν περίπου 500 δήμοι στην Ιταλία που είχαν αντιταχθεί στην εγκατάσταση κεραιών 5G. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βιτόριο Κολάο (Vittorio Colao), όταν δεν είχε ακόμη διοριστεί Υπουργός, αλλά ηγούνταν μόνο της ομάδας εργασίας της κυβέρνησης Κόντε, συνέταξε το σχέδιο για την επανεκκίνηση της Ιταλίας, τον Ιούνιο του 2020, στο οποίο ζητούσε τον αποκλεισμό της δυνατότητας αντίστασης στην εγκατάσταση των νέων κεραιών 5G. Είναι σαφές ότι τα σχέδια για την παγκοσμιοποίηση και την ψηφιοποίηση, που σήμερα πλέον συμβαδίζουν, σαν ένα ενιαίο σώμα, συνάντησαν την αντίσταση και διαφωνία των λαϊκών μαζών. Και για αυτό οι παγκοσμιοποιητές εξαπέλυσαν τα βαριά όπλα της πανδημίας και του εμβολιασμού, έτσι ώστε το κοινωνικό αυτό κίνημα να περιθωριοποιηθεί, να ποινικοποιηθεί και να ιατρο-παθολογικοποιηθεί. Αυτό ακριβώς είδαμε κατά τα πρώτα στάδια της διαχείρισης της πανδημίας. Όσοι αντιτάχθηκαν ανοιχτά κατά των δύο συμβολικών μέτρων διαχείρισης της πανδημίας ─ τα Lockdown (το κλειδαρομπάρωμα) και τις μάσκες ─ υπέστησαν απηνή δίωξη. Και πρέπει θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τόσο το Lockdown όσο και οι μάσκες επικρίθηκαν έντονα και από ένα μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας. Για παράδειγμα, οι καμπύλες μετάδοσης της μόλυνσης σε χώρες που έχουν εφαρμόσει λιγότερο αυστηρά περιοριστικά μέτρα είναι αρκετά παρόμοιες με εκείνες σε χώρες που έχουν περιορίσει όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Η επιστήμη έχει γίνει ένα πολιτικό εργαλείο για να επιβληθεί η Οργουελιανή διπλή σκέψη στους λαούς. Για παράδειγμα, η αρχή της προφύλαξης επικαλέστηκε όταν επρόκειτο για τον έλεγχο θεραπειών για τα πρώιμα στάδια της λοίμωξης από Covid, αλλά παραμερίστηκε όταν επρόκειτο για την υπό όρους έγκριση των πειραματικών εμβολίων. Ή τα επιχρίσματα ήταν αποδεκτά για την ανίχνευση ασυμπτωματικών ατόμων και τη δικαιολόγηση των δικτατορικών περιοριστικών μέτρων, αλλά δεν ήταν πλέον αποδεκτά όταν επιβλήθηκε το Super Green Pass (το γνωστό Πράσινο Πάσο).
- Η έκτακτη ανάγκη στον τομέα της υγείας δημιουργεί άλλες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές έκτακτες ανάγκες. Οι πολιτικές έκτακτης ανάγκης που στοχεύουν στη διασφάλιση της επιβίωσης οδηγούν τις λαϊκές μάζες στο να αποδεχθούν εύκολα τα μέτρα που περιορίζουν την ελευθερία που διαφορετικά θα ήταν πολύ δύσκολα να γίνουν αποδεκτά. Δεν έχει επιτευχθεί ο στόχος της επιβολής ενός ολοκληρωτισμού στον τομέα της υγείας που συνεπάγεται την ιατρικοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας στο σύνολό της; Με τους τακτικούς μαζικούς εμβολιασμούς και τη σταδιακή αντικατάσταση της προσωπικής ταυτότητας με την ψηφιακή ταυτότητα, δεν έχει αναδυθεί μια νέα μορφή βιοπολιτικής που στοχεύει στη φροντίδα των υγιών, έτσι ώστε ο μοναδικός σκοπός των ανθρώπων να συνίσταται στην απλή βιολογική επιβίωση;
Αν διαβάσετε διάφορα έγγραφα από τη “Συμμαχία ID2020”, το “ID4D” του “Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας” (“The World Bank”) ή τον ίδιο τον ΠΟΥ, γίνεται σαφές ότι η διάδοση μιας “Παγκόσμιας Ψηφιακής Ταυτότητας” είναι κεντρικός στόχος όλων αυτών των θεσμών. Μια ταυτότητα που θα πρέπει να αντικαταστήσει όλα τα έγγραφά μας και που θα είναι απαραίτητη ώστε να μας επιτρέπεται να εργαζόμαστε, να ταξιδεύουμε, και να αλληλεπιδρούμε με άλλους ανθρώπους. Και όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε με τις ψηφιακές ταυτότητές μας φαίνεται να εξαρτώνται από τα σχέδια που έχουν καταστρώσει για τους εμβολιασμούς, τα οποία αποφασίζονται από ομάδες που βρίσκονται πέρα από τον δημοκρατικό έλεγχο, αλλά οι οποίες προφανώς ασκούν σημαντική επιρροή στις κυβερνήσεις. Το πιο εκπληκτικό πράγμα είναι ότι τα προγράμματα εμβολιασμού θεωρούνται ότι είναι το κλειδί για την πρόσβαση μας σε αυτή την ψηφιακή ταυτότητα μας. Δεν μιλάμε για μαζικό εμβολιασμό για λόγους δημόσιας υγείας, αλλά μάλλον, για παράδειγμα, για την καταγραφή των γεννήσεων ή την εφαρμογή ψηφιακών συστημάτων πληρωμών. Σκεφτείτε ότι στην Ιταλία, το PNRR περιλαμβάνει μεταξύ των βασικών στόχων του τη διάδοση της ψηφιακής ταυτότητας στο 70% του πληθυσμού έως το 2026. Ποια είναι τα δήθεν τεράστια οφέλη & τα πλεονεκτήματα για τον πληθυσμό, που φέρει η κατοχή μιας ψηφιακής ταυτότητας; Και γιατί αυτή η ψηφιακή ταυτότητα θα πρέπει να συνδέεται με τα περιοδικά προγράμματα μαζικού εμβολιασμού, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος; Επομένως, αυτά είναι πράγματα που πρέπει να διερευνηθούν περαιτέρω. Τα συστημικά ΜΜ ενημέρωσης μιλούν τώρα για εμβόλια, αλλά το θέμα της ψηφιακής ταυτότητας δεν θίγεται ποτέ, δεν τίθεται καν σε συζήτηση. Το πρόβλημα του “Πράσινου Πάσο” (“Green Pass”), που νοείται ως μια κεντρική ψηφιακή πλατφόρμα που μπορεί να χορηγεί ή να αρνείται δικαιώματα και ελευθερίες, αναφέρεται ελάχιστα. Γιατί άραγε;
- Στην Ιταλία, η πανδημία διέπεται και καθοδηγείται από τα Πρωθυπουργικά Διατάγματα (DPCM). Αυτό το ρυθμιστικό μέσο έχει μόνο διοικητικό χαρακτήρα. Οι νόμοι έκτακτης ανάγκης που εφαρμόστηκαν μέσω των Πρωθυπουργικών Διαταγμάτων, έχουν ανατρέψει την ιεραρχία των πηγών δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματος, το οποίο έχει σαφώς παραβιαστεί κατάφωρα. Πράγματι, αντίθετα, έχει επιβληθεί ουσιαστικά ένα νέο Σύνταγμα. Σύμφωνα με τον Καρλ Σμιτ (Carl Schmitt), «ο κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Επομένως, η νομοθεσία έκτακτης ανάγκης θα μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί και για τη ρύθμιση της κανονικότητας. Η αυταρχική τάση είναι εμφανής. Δεν αντικαθίσταται επομένως η συνήθης κανονική νομοθεσία ενός δημοκρατικού κράτους από μια ρυθμιστική τεχνική που εφαρμόζει μια διακυβέρνηση που επιβάλλεται από τεχνοκρατικές ολιγαρχίες οι οποίες βρίσκονται έξω από τους δημοκρατικούς θεσμούς; Με αυτόν τον τρόπο, έτσι, δεν έχει στην πραγματικότητα παραδοθεί η κρατική κυριαρχία στις ολιγαρχίες;
Είναι ξεκάθαρο ότι οι εθνικές κυριαρχίες και τα λαϊκά συντάγματα είναι ο νούμερο ένα εχθρός των ολιγαρχιών. Οι κηρύξεις καταστάσεων έκτακτης ανάγκης ή ίδια η κατάστασης έκτακτης ανάγκης είναι τα πιο αποτελεσματικά ρυθμιστικά εργαλεία για την αποδυνάμωση των δημοκρατιών. Αυτό συνέβη ακριβώς συνέβη τη δεκαετία του 1930 στη Γερμανία, όταν ο Χίτλερ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία του επέτρεψε να υφαρπάξει την πλήρη εξουσία στην Γερμανία. Στην Ιταλία, τα Πρωθυπουργικά Διατάγματα (DPCM), αν και κατέχουν χαμηλή θέση στην ιεραρχία των ρυθμιστικών εργαλείων, είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στον τύπο των πλήρων εξουσιών. Τα Πρωθυπουργικά Διατάγματα (DPCM), εκδίδονται απευθείας από τον Πρωθυπουργό, εντελώς ανεξάρτητα από το Υπουργικό Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο ή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αρκετές δικαστικές αποφάσεις στην Ιταλία, από αυτά που γνωρίζουμε, τα έχουν κηρύξει παράνομα, και υπάρχει μία δικαστική απόφαση μάλιστα κήρυξε παράνομη την ίδια την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στην Ιταλία. Παρά ταύτα, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης παρατείνεται συνεχώς και τα περιοριστικά μέτρα αυστηροποιούνται συνεχώς. Έχουμε φτάσει σε μια εκ των πραγμάτων (de facto) θανατική ποινή για όσους επιμένουν να αρνούνται να δεχτούν τη λήψη ενός Ψηφιακού Πιστοποιητικού προκειμένου να συνεχίσουν να εργάζονται. Είναι σαφές ότι σήμερα, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται πλέον στη ίδια την χώρα μας, την Ιταλία, αλλά σε διεθνείς οργανισμούς όπως είναι ο “Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων” (EMA) ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), οι οποίοι χρηματοδοτούνται κυρίως από ιδιωτικές εταιρείες, και μέσω των οποίων προωθούν & επιβάλλουν τα δικά τους φάρμακα και τους δικούς τους τρόπους ζωής. Σε μια τέτοια κατάσταση, που έχει πλέον παγιωθεί, η εξάρτηση των μεμονωμένων κρατών από διεθνείς οργανισμούς όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αποδυναμώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς.
- Κατά τη διάρκεια του Lockdown (Κλειδαμπαρώματος), γίναμε μάρτυρες των οδυνηρών κραυγών χαράς και αγαλλίασης από έναν λαό που, ήταν κλειδωμένος στον κατ’ οίκον περιορισμό του, που ζητωκραύγάζε, χειροκροτούσε, να τραγουδούσε από τα παράθυρά και τα μπαλκόνια του, και που κρατούσε πολύχρωμα πανό με το σύνθημα “Όλα θα Πάνε καλά”. Αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να αναλυθεί κάτω από το πρίσμα μιας θεωρίας που διατύπωσε ο Αντρέας Ζοκ (Andrea Zhok) στο βιβλίο του “Κριτική της Φιλελεύθερης Λογικής” με τον τίτλο “Η Ιεροποίηση του Θύματος”. Η φιλελεύθερη λογική δεν αναγνωρίζει άλλες ηθικές αξίες εκτός από την «αίσθηση της αρνητικής ελευθερίας». Στην πραγματικότητα, τα ανθρώπινα όντα πρέπει να είναι ελεύθερα από όλα τα δεσμά, από τους τους νόμους και τις ηθικές αξίες που εμποδίζουν την ανάπτυξη μιας ελεύθερης ατομικότητας. Επομένως, με την άρνηση αυτής της δήθεν “ελευθερίας”, το κάθε άτομο του οποίου τα θεμελιώδη δικαιώματα έχουν παραβιαστεί αποκτά την ιδιότητα του «θύματος». Το θύμα το οποίο είναι αθώο, απολαμβάνει μια κατάσταση που απαιτεί αναγνώριση, η οποία δημιουργεί ταυτότητα, αθωότητα και ηθική εξουσία. Επομένως, ο μαζικός διαχωρισμός αυτών που τους στέρησαν την ελευθερία προκαλεί κατά συνέπεια συναίνεση και ενθουσιασμό, καθώς οι άνθρωποι βρέθηκαν συλλογικά στον ρόλο των παθητικών πρωταγωνιστών στη διαδικασία «ιεροποίησης του θύματος». Μήπως λοιπόν, αυτός ήταν ένας από τους απώτερους στόχους του πανδημικού ολοκληρωτισμού να κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τις ίδιες τις αλυσίδες τους;
Συμφωνώ απόλυτα με αυτήν την ανάλυση του Zhok. Είναι ένας από τους λίγους Ιταλούς στοχαστές που κατάφεραν να διατηρήσουν την πνευματική αυτονομία τους και τη σαφήνεια στη σκέψη τους. Ο Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, Αλμπέρ Καμύ (1913 – 1960), υποστήριξε ότι «το καλό & η ευημερία της ανθρωπότητας είναι πάντα το άλλοθι των τυράννων». Κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να επιβάλει μια δικτατορία με τη βία, αλλά τα ιστορικά παραδείγματα του παρελθόντος μας δείχνουν ότι αυτές οι προσπάθειες είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Ο Άγγλος συγγραφέας Άλντους Χάξλεϊ (1894 –1963), σε μια επιστολή του προς τον Όργουελ, επισημαίνει ότι «η πολιτική της μπότας στο πρόσωπο» είναι καταδικασμένη να μην μακροημερεύσει για πολύ. Επομένως, ο μόνος βιώσιμος δρόμος για τις ολιγαρχίες είναι να προσπαθήσουν να εγκαθιδρύσουν μια ήπια δικτατορία, μια μορφή διάχυτου ολοκληρωτισμού η οποία να γίνεται αποδεκτή ως σωτήρια και απελευθερωτική από τα ίδια τα θύματα των τυράννων. Ήδη από τον πέμπτο αιώνα π.Χ., ο ίδιος ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας (427 π.Χ. – 347 π.Χ.) περιέγραψε την ανθρώπινη κατάσταση συγκρίνοντάς την με τη μορφή ενός σκλάβου, ο οποίος είναι έτοιμος να σκοτώσει όποιον θέλει να τον απελευθερώσει. Πιστεύω ότι σήμερα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, όπου είναι πιο απαραίτητο από ποτέ να στρέψουμε την προσοχή μας στην εκπαίδευση, σε ό,τι συμβαίνει στα σχολεία, για παράδειγμα. Αν δεν θέλουμε να βρεθούμε στην δυσάρεστη θέση να χάσουμε κάθε είδους ελευθερία ανεπανόρθωτα και να ζήσουμε σε μια φρικώδη ψηφιακή κοινωνία που θα βασίζεται στο μοντέλο του ψηφιακού “κολεκτιβιστικού ολιγαρχισμού”, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι νέες γενιές θα εκπαιδευτούν ώστε να αντιμετωπίσουν δύο τάσεις που είναι εγγενείς στην ανθρώπινη ψυχή, και οι οποίες είναι δυνητικά πολύ επικίνδυνες. Αναφέρομαι στην τάση των ανθρώπων προς τον κομφορμισμό, των ασπόνδυλων εκείνων ανθρώπων, που σαν χαμαιλέοντες προσαρμόζονται κάθε φορά “προς τας υποδείξεις του συστήματος” ακόμα και αν οι αξίες αυτού του συστήματος δεν τους εκφράζουν, τoν οποίo μελέτησε πειραματικά ο Πολωνοαμερικανός ψυχολόγος Σόλομον Ας (Salomon Asch) στη δεκαετία του 1950, και στην τάση των ανθρώπων για τυφλή υπακοή στην εξουσία, την οποία μελέτησε πειραματικά ο ψυχολόγος Στάνλεϊ Μίλγκραμ (Stanley Milgram) στην δεκαετία του 1960.
ΠΗΓΗ: https://www.centroitalicum.com/totalitarismo-digitale-globale/
ΠΗΓΗ: https://synergon-info.blogspot.com/2022/04/globaler-digitaler-totalitarismus.html
ΠΗΓΗ: https://synergon-info.blogspot.com/2022/04/globaler-digitaler-totalitarismus.html
