Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
με τα παραθυρόφυλλά σου ορθάνοικτα,
-αυτά κανείς δεν μπορεί να σου τα κλείσει-
άφησε τον θρήνο σου να ξεχυθεί
μέχρι την πόρτα του Παραδείσου,
εκεί που πρωτοθρήνησε ο Αδάμ και η Εύα
όταν πίσω τους εκλείσθη η θύρα…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
για κάθε στιγμή της ζωής σου
που Τόν παρεπίκρανες,
για κάθε στιγμή της ζωής σου
που Του γύρισες την πλάτη.
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
μέχρι ο θρήνος να σου ραγίσει την καρδιά,
εκείνη την πέτρινη καρδιά
που την εκουβαλούσες παντού
στα λόγια και στίς πράξεις σου,
στα θέλω και στις σκέψεις σου…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
γιά όσες φορές δεν ξαγρύπνησες μαζί Του
στην Γεσθημανή,
και δεν πορεύτηκες μαζί Του στο Γολγοθά…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
για μύρα που ποτέ σου δεν αγόρασες
και ποτέ σου δεν συνόδευσες τις Μυροφόρες
ως το μνημείο Του…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
Γιατί Αυτός έδωσε φως στους τυφλούς σου…
ζωή στους παραλυτικούς σου…
ανέστησε τους νεκρούς σου…
και συ προτίμησες τα είδωλα του κόσμου τούτου…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
γιατί το Πάσχα πάντα ερχόταν…
σου το θύμιζε η Μεγάλη Βδομάδα,
σου το θύμιζαν οι καμπάνες
κι οι ανθισμένες πασχαλιές,
μα εσύ ποτέ δεν ευκαιρούσες
από τις δουλειές,
απο τα καταστήματα,
από τα κομμωτήρια,
από τις βόλτες με τά σκυλιά σου…
και τώρα;
τώρα τα έχεις όλα εκ περισσού,
αλλά αλοίμονο
αυτά δεν είναι το Πάσχα που λαχταρά η ψυχή σου…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
ποταμός το δάκρυ σου να γίνει
της αμαρτίας σου το ένδυμα να ξεπλύνει…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
γιατί ο Νυμφίος σου θα μπει στον γάμο χωρίς εσένα,
χωρίς να μπορείς
τα βάγια της μετανοίας σου ν᾽ απλώσεις,
χωρίς να μπορείς
τα πόδια Του τ᾽ ἀχραντα να προσκυνήσεις…
Κλάψε ψυχή μου, κλάψε…
ενόσω υπάρχει καιρός…
η μετάνοια άνοιξε την πόρτα στον Αδάμ,
είθε ν᾽ ανοίξει και για μας
με το χριστός Ανέστη!
Γένοιτο!
Παναγιώτα Σκόφιλτ
