Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος
Η προειδοποίηση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού για την Ορθόδοξη Παράδοση, τον Οικουμενισμό και την πνευματική εγρήγορση , μέσα απ’ τα λόγια του:
«Κάνουμε τον Χριστό να προσκυνήσει» τον πάπα? Με αυτήν την αιχμηρή διατύπωση, ο πρωτοπρεσβύτερος και καθηγητής Πανεπιστημίου π. Γεώργιος Μεταλληνός εξέφρασε τον προβληματισμό του για τον συμβολισμό ορισμένων εκκλησιαστικών συναντήσεων που φιλούν το χέρι του πάπα και τις σχέσεις Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού.
Στην ομιλία του αναφέρεται στις συναντήσεις της Ασίζης, που ξεκίνησαν το 1986 με πρωτοβουλία του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, με σκοπό την προώθηση της ειρήνης (ποιας ειρήνης?) μέσω της συμμετοχής εκπροσώπων διαφορετικών θρησκειών.
Η κριτική του αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται συμβολικά οι σχέσεις των θρησκευτικών ηγετών και το κατά πόσο η αναζήτηση της συνεννόησης για ειρήνη, μπορεί σταδιακά να δημιουργήσει ή να προβληματίσει την εντύπωση της ορθόδοξης εκκλησιαστικής υποβάθμισης.
Για τον Μεταλληνό, το ζήτημα δεν είναι προσωπικό, αλλά εκκλησιολογικό. Ο ορθόδοξος κληρικός, κατά τη θεώρησή του, δεν εκπροσωπεί απλώς τον εαυτό του, είναι δημόσιος λειτουργός, φέρει την ιερωσύνη και αρχιερωσύνη που παραπέμπει ευθέως στον Κύριο Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό, οι δημόσιες χειρονομίες του αποκτούν σημασία, ναι αποκτούν, δημόσια και ιδιαίτερη σημασία, όταν συνδέονται με συμβολισμούς εξουσίας και εκκλησιαστικής αυθεντίας.
Το ερώτημα είναι σαφές, άραγε μπορεί ο διαθρησκειακός διάλογος να δικαιολογήσει συμβολικούς συμβιβασμούς, που δημιουργούν σύγχυση, ως προς την Ορθόδοξη εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία; Η ειρήνη και η συνεργασία των λαών είναι σαφώς αναγκαίες. Δεν προϋποθέτουν, όμως, την αποσιώπηση, την ύπνωση, την διπλωματική γλώσσα, των ορθοδόξων δογματικών διαφορών.
Εδώ ανακύπτει και το ευρύτερο εσχατολογικό ερώτημα: μήπως μια παγκόσμια θρησκευτική ενότητα θα μπορούσε, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να χρησιμοποιηθεί ως μέσο παγκόσμιας πνευματικής χειραγώγησης και να συνδεθεί με όσα η χριστιανική παράδοση περιγράφει, ως μία προετοιμασία για την εμφάνιση του Αντιχρίστου ή ψεύτικου μεσσία?
Η Καινή Διαθήκη προειδοποιεί για ψευδόχριστους και ψευδοπροφήτες (Ματθαίος 24:24), ενώ ο απόστολος Παύλος αναφέρεται στον «ἄνθρωπον τῆς ἀνομίας» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:3–12). Οι αναφορές αυτές θεμελιώνουν την ανάγκη μίας διαχρονικά ορθόδοξης πνευματικής εγρήγορσης, ούτε αποδεικνύουν ότι οι συγκεκριμένες σύγχρονες διεθνείς συναντήσεις προετοιμάζουν αναγκαστικά την έλευση του Αντιχρίστου ή του ψεύτικου μεσσία.
Άλλο η διαθρησκειακή συνεργασία για την ειρήνη και άλλο η απαίτηση της εξίσωσης, όλων των δογματικών αληθειών.
Ο Μεταλληνός επικρίνει, επίσης, την αντίληψη περί παπικού πρωτείου, επικαλούμενος τοποθετήσεις του πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ το 2007 για την εκκλησιαστική υπόσταση των προτεσταντικών κοινοτήτων και τη θέση των Ορθοδόξων. Οι αναφορές αυτές χρειάζονται μια πλήρη εξέταση με ακρίβεια.
Η ουσία της προβληματικής παραμένει επίκαιρη: η πνευματική ενότητα δεν μπορεί να οικοδομείται μέσω της αποσιώπησης των ουσιωδών διαφορών, ούτε η ειρήνη να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα, για την εγκατάλειψη της ορθής πίστεως. Η ορθόδοξη εγρήγορση δεν σημαίνει φόβο ή αυθαίρετες προφητολογικές ταυτίσεις. Σημαίνει διάκριση, ορθόδοξη θεολογική τεκμηρίωση και πιστότητα στην μία και αληθινή Παράδοση.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν μια παγκόσμια θρησκευτική προσέγγιση θα υπηρετήσει την παγκόσμια ειρήνη με σεβασμό στις διαφορές ή εάν θα επιχειρήσει να τις εξαλείψει, στο όνομα μιας ενιαίας πνευματικής αυθεντίας ή ενός μίγματος θρησκευτικής και κοινωνικο-πολιτικής ιδεολογίας, μιας ψεύτικης κοσμικής νεο-μεσσιανικής κοσμοθεωρίας.
Τα πρόσφατα γεγονότα σε Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Αλβανία, δηλώνουν ότι στα τόσα χρόνια, για την ειρήνη, πήγαν χαμένα. Οι πολιτικές των διαφόρων κυβερνήσεων οδήγησαν στην χρεοκοπία τους λαούς, άραγε τυχαία ή μεθοδικά? Άραγε μιλούμε για ειρήνη και Ειρήνη δεν βλέπουμε, μιλούμε για ευημερία και εμφανώς έρχεται πείνα και δυστυχία. Άραγε, που μας οδηγούν οι μεγαλόσχημοι των διαφόρων Ελίτ του κόσμου?
Πηγή: Ομιλία π. Γεωργίου Μεταλληνού, «Κάνουμε τον Χριστό να προσκυνήσει» τον Πάπα : https://www.youtube.com/watch?v=-R30_fWzx3c
Academician Professor ALEXIOS P.PANAGOPOULOS (DDDr. Dr.Habil.)
Academician EASA – European Academy of Sciences & Arts (Salzburg – Austria, from 5.6.2024).
Academician MCA – International Slavic Academy oF Sciences, Culture, Education & Arts (Moscow – 7 Slavic Countries, from 26.12.2018).
Academician IEAI – International Ethical Academy of India, from 6/2024.
Professor of Political Sciences & Law, Department
Phd Political Sciences.
Phd Bioethics Biopsychology Medical Anthropology.
Phd Theology Religion.
Diploma Dr. Habilitation of Law.
Post-Doc’s in Law University of Belgrade.
Post-Doc in Theology Religion University of Munchen.
Post-Doc in Bioethics University of Patras.
Degree of Law/Lawyer, Degree of Theology,
Degree of History/Philology, Degree of Music.
Scholar DAAD, ΙΚΥ, etc.
Director EPLO for BiH and MNE.
Author, Poet.
Candidate for Nobel Peace Prize 2025.
Member Ciesart, Camara Internacional de Escritores y Artistas – Spain.
Member World Association of Jurists (WJA), Washington, USA.
Member Club of Rome – SC.
https://orcid.org/0009-0008-9304-4040
https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos/Papers
https://scholar.google.com/scholar?hl=el&as_sdt=0%2C5&q=aleksios+panagopoulos&btnG=
https://www.biblionet.gr/ Παναγόπουλος, Αλέξιος Π.
