Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).
Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην υλοποίηση της λεγόμενης «Ασπίδας του Αχιλλέα», με βασικό κορμό τα πανάκριβα ισραηλινά συστήματα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας, συνοδευόμενη από μια συνολική αμυντική επένδυση δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ έως το 2036, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες γεωστρατηγικές επιλογές της μεταπολιτευτικής περιόδου και μάλιστα σε εποχή πτώχευσης της χώρας.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκτεταμένη προμήθεια στρατιωτικών ισραηλινών συστημάτων στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού της ελληνικής αεράμυνας.
Ωστόσο, η ουσία της συζήτησης δεν εξαντλείται στην τεχνολογική υπεροχή των οπλικών συστημάτων. Το πραγματικό ερώτημα μπορεί νάνε βαθύτερο, δηλ. υπηρετεί η συγκεκριμένη στρατηγική αποκλειστικά το ελληνικό εθνικό συμφέρον ή εντάσσει την Ελλάδα σε ένα ευρύτερο περιφερειακό δόγμα ασφαλείας, όπου οι ελληνικές γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές προτεραιότητες κινδυνεύουν να συγχέονται με εκείνες ισχυρότερων συμμάχων;
Ο Hans Morgenthau υπενθύμιζε ότι ο θεμέλιος λίθος της εξωτερικής πολιτικής είναι το εθνικό συμφέρον, οριζόμενο με όρους ισχύος. Ο Kenneth Waltz και ο John Mearsheimer υποστήριξαν ότι στο αναρχικό διεθνές σύστημα κάθε κράτος οφείλει να σχεδιάζει πρωτίστως για τη δική του επιβίωση και όχι να λειτουργεί ως προέκταση των στρατηγικών επιδιώξεων τρίτων χωρών η ξένων Ελίτ. Η αρχή αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει συγκεκριμένες τουρκικές απειλές στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα εξακολουθεί σήμερα να φέρει τις συνέπειες μιας μακράς δημοσιονομικής κρίσης, με υψηλό δημόσιο χρέος, δημογραφικές πιέσεις και σοβαρές ανάγκες σε υποδομές, υγεία, παιδεία και παραγωγική ανασυγκρότηση. Υπό αυτές τις συνθήκες, κάθε αμυντική δαπάνη των τεράστιων ποσών και πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ οφείλει να δικαιολογείται στο Λαό με απόλυτη διαφάνεια ως προς την επιχειρησιακή της αναγκαιότητα και την άμεση συμβολή της στην ελληνική αποτροπή.
Αναμφίβολα, το Ισραήλ ως πυρηνική δύναμη αποτελεί μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές και τεχνολογικές δυνάμεις της περιοχής, με ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία και σημαντική στρατηγική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στενή συνεργασία μαζί του μπορεί να προσφέρει τεχνογνωσία και επιχειρησιακά οφέλη. Εκείνο όμως που οφείλει να εξεταστεί είναι κατά πόσον η ελληνική αμυντική αρχιτεκτονική σχεδιάζεται αποκλειστικά με γνώμονα τις ανάγκες της Ελλάδας ή κατά πόσον ευθυγραμμίζεται με ευρύτερες περιφερειακές στρατηγικές που εξυπηρετούν πολλαπλά ξένα συμφέροντα.
Το ερώτημα αυτό δεν είναι ιδεολογικό αλλά γεωπολιτικό. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μετατραπεί σε κράτος σερβιτόρας, του οποίου οι αμυντικές προτεραιότητες καθορίζονται πρωτίστως από τις εξελίξεις σε άλλα μέτωπα. Η αποστολή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι μία και αδιαπραγμάτευτη: η υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας, του ελληνικού εναέριου χώρου, των θαλασσίων ζωνών και της ασφάλειας του Ελληνισμού.
Ο γνωστός Θουκυδίδης υπενθύμιζε ότι στις διεθνείς σχέσεις κυριαρχεί η ισχύς και το συμφέρον. Το ίδιο επιβεβαιώνει η σύγχρονη θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού. Οι συμμαχίες είναι αναγκαίες, αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εθνική στρατηγική, ούτε να αλλοιώσουν την ιεράρχηση των ελληνικών προτεραιοτήτων.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα κριθεί τελικά όχι από το ύψος της δαπάνης ούτε από την προέλευση των συστημάτων της. Θα κριθεί από ένα θεμελιώδες κριτήριο: εάν ενισχύει ουσιαστικά την ελληνική αποτρεπτική ισχύ απέναντι στις πραγματικές απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα ή εάν, πέρα από την αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων, δημιουργεί την πολιτική εντύπωση ότι η Ελλάδα αναλαμβάνει δυσανάλογο οικονομικό και στρατηγικό βάρος στο πλαίσιο μιας ευρύτερης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ξένης ασφαλείας.
Σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας, η λογοδοσία, η στρατηγική σαφήνεια και η απόλυτη προσήλωση στο ελληνικό εθνικό συμφέρον δεν αποτελούν επιλογή· αποτελούν συνταγματικό και ιστορικό καθήκον. Το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα πάντα ταλαιπωρεί τον ελληνισμό και κυρίως από τη δολοφονία του Άμισθου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, όπως μας έχει αποκαλύψει ο λόγιος Κοσμάς Φλαμιάτος, για το σήμερα (πρβλ. βιβλίο μου, Κοσμάς Φλαμιάτος και Παπουλάκος, Αθήνα 2010).
Academician Professor ALEXIOS P.PANAGOPOULOS (DDDr. Dr.Habil.)
Academician EASA – European Academy of Sciences & Arts (Salzburg – Austria, from 5.6.2024).
Academician MCA – International Slavic Academy oF Sciences, Culture, Education & Arts (Moscow – 7 Slavic Countries, from 26.12.2018).
Academician IEAI – International Ethical Academy of India, from 6/2024.
Professor of Political Sciences & Law, Department
Phd Political Sciences.
Phd Bioethics Biopsychology Medical Anthropology.
Phd Theology Religion.
Diploma Dr. Habilitation of Law.
Post-Doc’s in Law University of Belgrade.
Post-Doc in Theology Religion University of Munchen.
Post-Doc in Bioethics University of Patras.
Degree of Law/Lawyer, Degree of Theology,
Degree of History/Philology, Degree of Music.
Scholar DAAD, ΙΚΥ, etc.
Director EPLO for BiH and MNE. Author, Poet.
Candidate for Nobel Peace Prize 2025.
Member Ciesart, Camara Internacional de Escritores y Artistas – Spain.
Member World Association of Jurists (WJA), Washington, USA.
Member Club of Rome – SC.
https://orcid.org/0009-0008-9304-4040
https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos/Papers
https://scholar.google.com/scholar?hl=el&as_sdt=0%2C5&q=aleksios+panagopoulos&btnG=
https://www.biblionet.gr/ Παναγόπουλος, Αλέξιος Π.
