Διαβάστε που καταντήσαμε.
Επιχειρηματίας στο χώρο της υγείας μου έλεγε το πρωί πως χρειάστηκε να προσλάβει γιατρό στην επιχείρησή του. Έστειλε το αίτημά του στα αρμόδια όργανα των γιατρών και εκδήλωσαν ενδιαφέρον γύρω στους πενήντα επιστήμονες του είδους.
Δέχθηκε, όμως, και ένα τηλεφώνημα. Από το άλλο άκρο της τηλεφωνικής γραμμής γιατρός επιστήμων τον παρακαλούσε να την προτιμήσει διότι είχε ανάγκη εργασίας.
Ο επιχειρηματίας, ευαίσθητος κοινωνικά, της είπε πως αν υπάρχει τέτοια ανάγκη, ας πάρει ταξί, να πάει στην επιχείρηση, να συνομιλήσουν και να αρχίσει από την επομένη ημέρα την εργασία.
Η μη αναμενόμενη απάντηση ήταν: δεν μπορώ να έρθω.
Ο επιχειρηματίας παρερμήνευσε την απάντηση που πήρε. Νόμισε πως η αιτούσα εργασία ενώ είχε ανάγκη να εργαστεί, δεν προέτασσε την εργασία στις προτεραιότητες της. Και άρχισε τα γνωστά ελληνικά.
Στην πορεία διαπίστωσε πως η γιατρός δεν είχε τα χρήματα να πληρώσει το ταξί για να πάει στο χώρο εργασίας. Και ο φίλος επιχειρηματίας άρχισε να ζητά συγνώμη. Για όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον της πρωταγωνίστριάς μας, είναι ευχάριστο. Έπιασε δουλειά.
Όλοι αυτοί, όμως, που έφεραν τη χώρα σε αυτό το χάλι και όσοι σήμερα, είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά, παίζουν με τις αγωνίες μιας κοινωνίας που έφθασε στο σημείο, ακόμη και γιατροί να μην έχουν τον επιούσιο τι πρέπει να κάνουν; Αντιλαμβάνονται ότι η οργή αυτών των ανθρώπων, όταν εκδηλωθεί δεν θα μπορεί να συγκρατηθεί;
Χθες, επίσης, είδα, μετά από πολλούς μήνες, καθηγητή οικονομικών και τον ρώτησα που χάθηκε. Μου είπε πως τον διόρισαν σε μια θέση από την οποία παραιτήθηκε και έφυγε. Στην απορία μου γιατί, μου είπε «δεν είναι να υπογράφεις, εδώ που έφθασαν τα πράγματα, έγγραφα. Και δεν σωζόμαστε με τα μνημόνια.»
Έχουμε εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο και οι κυβερνητικοί ιθύνοντες περι άλλα τυρβάζουν. Ποιος, για παράδειγμα, βγήκε πρώτος στο συνέδριο; Και ενώ διαμορφώνεται το φάσμα μιας περαιτέρω όξυνσης της οικονομικής κατάστασης, ο κ. Παππάς, ασχολείται με τις τηλεοπτικές άδειες (προφανώς θέλει να ελέγξει το χώρο για να αναπαράγει την πολιτική του, διότι όταν έχεις χάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας καταφεύγεις στην προσπάθεια χειραγώγησής της).
Ο κ. Φίλης, θεωρεί πως το κύριο ζήτημα που απασχολεί την κοινωνία είναι οι σχέσεις κράτους και εκκλησίας. Ο κ. Τσακαλώτος διαμορφώνει νέες, ακραίες εκδοχές καιροσκοπισμού (οπορτουνισμού, για τους αριστερούς), συμφωνώντας και ψηφίζοντας τα μέτρα, και την ίδια στιγμή καταγγέλλοντάς τα και ο κ. Παρασκευόπουλος, η μεγάλη απογοήτευση του αριστερού απαράτ της Θεσσαλονίκης τα μεταπολιτευτικά χρόνια, προσπαθεί να ελέγξει τη δικαιοσύνη με την δημοσιοποίηση της ιδιωτικής ζωής ανωτάτων δικαστών. Στον κ. Παρασκευόπουλο, που απολάμβανε της εκτίμησης φοιτητών, συναδέλφων του και δικαστών, ας διαμηνυθεί πως ακούγονται οι πλέον αρνητικές κριτικές. Η εξουσία παρέρχεται αλλά η εικόνα που αφήνεις μένει. Αξίζει αυτή η απαξίωση;
Η χώρα βιώνει έναν διπλό πόλεμο. Και ως εμφύλιο, και ως εξωτερική επιδρομή. Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον εξωτερικό εχθρό, διότι περί εχθρού πρόκειται, θα πρέπει να σιγάσουμε το εσωτερικό μέτωπο. Αφού δεν αναδύεται πολιτική δύναμη ικανή να βγάλει τη χώρα από την κρίση, ας υπάρξει συνεννόηση μεταξύ των κομμάτων για τη διαμόρφωση και άσκηση μιας πολιτικής την οποία θα στηρίζουν όλοι. Διαφορετικά, θα πληρώσουν ακριβά επίχειρα. Η οργή ξεχειλίζει. Οι εκρήξεις ούτε προαναγγέλλονται ούτε και διακρίνονται. Συμβαίνουν ξαφνικά. Και τότε, ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι, υποκριταί.
