ΠΕΡΙ ΜΑΣΚΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πρός Κορινθίους, Β΄, (3, 18) «ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος».  

http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/KD/08.%20KorB.htm 

Όλοι, εμείς, λοιπόν, χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπο, κοιτάζουμε σάν σέ καθρέφτη τήν λαμπρότητα του Κυρίου και μεταμορφωνόμαστε σ’ αυτήν τη λαμπρή εικόνα του· με την ενέργεια του Κυρίου, που είναι το Πνεύμα, βαδίζουμε από δόξα σε δόξα. 

https://www.bible.com/el/bible/173/2CO.3.18.TGV 

Μεγάλη ἐλευθερία καί εὐγένεια ἀπολαμβάνουμε, ὄχι ὅπως ὁ Μωϋςῆς, ἀλλά ὅλοι οἱ πιστοί Χριστιανοί, βλέπουμε τήν δόξα τοῦ Θεοῦ μέ ἀσκέπαστο πρόσωπο, μεταμορφονώμεθα τήν αὐτήν Εἰκόνα τῆς δόξης καί γινόμαστε σάν ἕνας καθρέπτης· καί δεχόμαστε τήν τοῦ Κυρίου δόξα στόν ἑαυτόν μας, ἀντιλάμπουμε πάλι καί ἐμεῖς ἀπό λόγου μας, κατά ἀντανάκλαση ἄλλη ὅμοια δόξα. (Ἁγίου Νικοδήμου ἑρμηνείσα στίς 14 ἐπιστολές τοῦ Ἀ. Παύλου, τόμ. Β, σελ. 32, Ἐνετία 1819). https://www.bible.com/el/bible/173/2CO.3.18.TGV 

Περί προσκυνήσεως τῶν ἁγίων εἰκόνων: 

1) Εἶναι βλασφημία στό Ἅγιο Πνεῦμα πού κατοικεῖ στόν ναό. Εἰσάγει τήν ἀμφιβολία καί τήν ἰδέα ὅτι μπορεῖ ὁ πιστός νά μολυνθεῖ ἀπό τόν ναό ἤ τόν ἀδελφό του μέσα στόν ναό. 2) Εἶναι ἀπαξίωση νά καλύπτεται τό πρόσωπο τῆς κατ’εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος, καί κατ΄ ἐξοχήν φανερώνεται στό πρόσωπό μας. 3) Εἶναι παραβίαση τοῦ 62ου Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ἀπαγορεύει νά φορᾶμε προσωπεῖα.  (Από: Περιοδικό: Φωνὴ Βοῶντος 3 Αύγουστος 2020). 

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τήν προσκύνηση τῶν εἰκόνων: «Ὅταν ἀσπάζεται ὁ ἄνθρωπος μὲ εὐλάβεια καὶ θερμὴ ἀγάπη τὶς ἅγιες εἰκόνες, παίρνει τὰ χρώματα ἀπὸ αὐτὲς καὶ ζωγραφίζονται οἱ Ἅγιοι μέσα του. Οἱ Ἅγιοι χαίρονται, ὅταν ξεσηκώνωνται ἀπὸ τὰ χαρτιὰ ἢ ἀπὸ τὰ σανίδια καὶ τυπώνωνται στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ἀσπάζεται ὁ Χριστιανὸς μὲ εὐλάβεια τὶς ἅγιες εἰκόνες καὶ ζητάη βοήθεια ἀπὸ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία, τοὺς Ἁγίους, μὲ τὸν ἀσπασμὸ ποὺ κάνει μὲ τὴν καρδιά του, ρουφάει μέσα στὴν καρδιά του ὄχι μόνον τὴν Χάρη τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας ἢ τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ καὶ τὸν Χριστὸ ὁλόκληρο ἢ τὴν Παναγία ἢ τὸν Ἅγιο, καὶ τοποθετοῦνται πιὰ στὸ Τέμπλο τοῦ Ναοῦ του. «Ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ὁ ἄνθρωπος» (Α’ Κορ. 3, 16 καὶ 6, 19). (Γέροντος Παΐσίου, λόγοι, Β΄ Πνευματική ἀφύπνιση. Ι. Η Σουρωτῆς). 

Ἡ Ὁσία Ματρώνα τῆς Μόσχας, ἀόματη καί παράλυτη, ἔλεγε: «παλιά, οἱ δαίμονες κατοικοῦσαν μακριά ἀπό τούς ἀνθρώπους, στά δάση, στά νερά, στούς ἔρημους τόπους. Σήμερα, οἱ δαίμονες κατοικοῦν στίς πόλεις, ζοῦνε μέσα στά σπίτια.  

(Δυστυχῶς σέ πολλούς εἶναι μέσα τους. Καί ὅλοι μας δεχόμεθα τά βέλη τους – τούς λογισμούς, σκέψεις μέ εἰκόνες, λόγω τῆς ἄγνοιάς μας πού ἔχουμε στά θέματα πίστεως, καί παρασυρόμαστε κάνοντας τό θέλημα τῶν δαιμόνων). 

Μία προσωπική μου σκέψη.Ὑπάρχει ἡ δυνατότητα μέσα στόν ναό, πού ὁ Κύριος εἶναι πανταχοῦ παρών, οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, ὅταν ὁ ναός τιμᾶται στήν Παναγία μας πού εἶναι τό σπίτι της, ἤ ὁ τιμώμενος Ἅγιος νά ἐπιτρέψουν νά κολλήσει ὁ ἕνας τόν ἄλλον; 

Ὅταν μέ τήν σκόνη τοῦ ναοῦ, ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης ἔκανε τόν Δημητράκη Δασκαλούδη, πού ἔχασε τό φῶς του, νά δεῖ πάλι; Νεκτάριος Δαπέργολας, (Ἱερά, Ἱ. Μονή, Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, Σύψας, Δράμα, 2019, σελ. 217 –218).  

Ἡ ἀπάντηση εἶναι δική σας. 

Ἐμεῖς τί ἄλλο νά ποῦμε; Ἀδελφοί, στῶμεν καλῶς. Στῶμεν μετά φόβου. (https://www.romfea.gr/pneumatika/12570-psema-i-mperdema). 

Ἐπιμέλεια: Κων/νου Ἡρ. Δεσπότη.