Χθες μια γερμανική εφημερίδα, η Berliner Kurier, που στερήθηκε τα “ένδοξα” χρόνια του ναζισμού, γιατί ακόμα ήταν στην μήτρα του και μόλις το 1949 είδε το φως του γερμανικού κόσμου ως εφημερίδα τοίχου με το όνομά BZ (Berliner Zeitung) am Abend, ενός κόσμου της Βερολινέζικης “δυστυχίας” της DDR (Deutsche Demokratische Republik) της Ανατολικής Γερμανίας, που θρυμάτισε τον γερμανικό εγκληματικό μεγαλοϊδεατισμό του Τρίτου Ράϊχ με την ευθύνη των “κακών” συμμάχων, των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, χθες, λοιπόν, μια γερμανική εφημερίδα, η Berliner Kurier, άνοιξε το απύθμενο γερμανικό απωθημένο κατά των ΗΠΑ, γιατί το κουτί της γερμανικής Πανδώρας κατά της Ρωσίας είχε ανοίξει νωρίτερα με αφορμή τη στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος του Ποροσένκο της Ουκρανίας και πραγματικό αίτιο τα κληρονομικά τραύματα της ναζιστικής γερμανικής συνείδησης, χθες, λοιπόν, αυτή η εφημερίδα άνοιξε τον ΓερεμανοΑμερικανικό διάλογο με πρόσχημα τις διεργασίες για την κλιματική αλλαγή με το πρωτοσέλιδο:
“Erde an Trump: F@ck You” (Γη προς Trump: Γ@μήσου).
Παίρνοντας το μέρος του Trump, γιατί ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου, θα αντέτεινα απέναντι στον ιμπεριαλιστικό γερμανικό λόγο (über alles) της εφημερίδας, που μιλάει κατά του Αμερικανού προέδρου εκ μέρους της γης, εξάλλου, αυτή είναι και η πεμπτουσία του ναζισμού, τον εθνικό δικό μου λόγο κατά της Γερμανικής τυραννίας εκ μέρους της Ελλάδας:
“Griechenland am Merckel und Schäuble: F@ck you”.
Δυστυχως, όμως, η ευχή μου δεν θα πιάσει τόπο, γιατί οι αποδέκτες της δεν έχουν τα προσόντα να τη δεχτούν και να τη διεκπαιρεώσουν.
H θέση μου αυτή δεν σημαίνει πως έχω ξεχάσει για τις ΗΠΑ τη φράση του Γάλλου κωμικού Jean-Μarie Bigard:
“Je suis content de vivre dans un pays qui a beaucoup d’insultes, contrairement aux Etats-Unis où, à part Fuck, ils sont pauvres”
(Είμαι ευτυχής που ζω σε μια χώρα που έχει πολλές βρισιές, σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου, εκτός το Γαμώτο, αυτές είναι φτωχές).
Αυτό σημαίνει, πως ως Έλληνας θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω στον Γερμανοαμερικανικό διάλογο μια φαντασμαγορική υβρεολογία, που θα υποβίβαζε, όμως, τη διεθνιστική εμβέλεια του f@ck you, που είναι εφάμιλλης δημοφιλίας με την καθ’ ημάς μ@λάκα (malaka).
Εξάλλου, το f@ck είναι στην ελληνική πολιτική πολιτισμοπολυγλωσσία το ονειρικό κατάλοιπο του fake (ψευδής, πλαστός), γι’ αυτό ακούμε συχνά και τους πολιτισμοπολυγλωσσομαθείς πολιτικούς μας να μιλούν για “φακ νιους” (f@ck news), αντί “φέικ νιους” (fake news).
