Το δημοσίευμα σε ιστοσελίδα ήταν αποκαλυπτικό και καταπληκτικό:
Γιατρός με επιγραφές του κόμματος του χαμένου παραδείσου (the lost paradise) Αριστερά της Εδέμ στην ιατρική μπλούζα και το καπέλο του αναλαμβάνει τη δωρεάν νοσηλεία ασθενών στο ιδιωτικό του ιατρείο, γεγονός που το γνωστοποιεί με την παρακάτω πινακίδα στην είσοδο:
“Όσο υπάρχει κυβέρνηση της Αριστεράς δεν χρεώνουμε αμοιβή”
Το αποκαλυπτικότερο και καταπληκτικότερο, όμως, είναι ότι ο γιατρός είναι πρωκτολόγος.
Όλοι, λοιπόν, οι ξεσχισμένοι κώλοι, που σχίσθηκαν αντί για τα μνημόνια, από τα μέτρα των ναζιστοφοροασφαλιστοβιασμών βρήκαν το αντίμετρο της δωρεάν θεραπείας τους στην πλαστική του κώλου, ώστε να μείνουν ενεργά τα κοινωνικά και προνοιακά δικαιώματα, που τα fake news διατείνονται ότι καταργούνται.
Σκέφτομαι, όταν η δεξιόστροφη Δεξιά διαδεχθεί τη δεξιόστροφη Αριστερά και έρθουν τα γρανάζια της εξουσίας στη θέση τους, θα χρειαστούμε γαστρεντερολόγο, για να χωνέψουμε τα αχώνευτα σκύβαλα των μυλόπετρων της πολιτικής ιστορίας.
Ο τελικός κριτής, πάντως, θα είναι ο ψυχίατρος.
Κάθε κυβέρνηση όταν φτάσει στο αδιέξοδο της πολιτικής εξαθλίωσης, βρίσκει καταφύγιο, με το μηχανισμό της άμυνας του Εγώ, τη μετάθεση, στην ανέξοδη αναθεώρηση του Συντάγματος και όπως συνηθίζω να λέω, το Σύνταγμα χρειάζεται την προσθήκη ενός μόνο άρθρου: να διαθέτει κάθε υποψήφιος πολιτικός ψυχιατρική ενημερότητα, αρκεί να μη βάλει το χέρι του σ’ αυτή την αναθεώρηση ο ο πανταχού παρών και τα πάντα ποιών και πληρών γνωστός και μη εξαιρετέος ευτραφής συνταγματολόγος, μετατρέποντας τη ψυχιατρική ενημερότητα σε ψυχιατρική φυσιοθεραπεία, που θα ασκείται στην παιδική χαρά του κοινοβουλευτικού γυμναστηρίου.
Το ΕΣΥ στις δόξες του και ΕΜΕΙΣ στο εκκρεμές της βίας, βγαίνοντας* από τη δεξιά χειρουργική κλίνη του στρατιωτικού ορθοπεδικού και μπαίνοντας* στην αριστερά του οικονομικού πρωκτολόγου κοκ.
* Ο Τζίμης Πανούσης έλεγε “αν σας πει κάποιος ότι ανήκει στην Αριστερά, ρωτήστε τον: Αριστερά μπαίνοντας ή Αριστερά βγαίνοντας;”
Η πρώτη φορά Αριστερά μπαίνοντας στην εξουσία έλεγε πως ανήκει στην Αριστερά και επειδή η εξουσία, ως σημείο αναφοράς που λέγεται στη φυσική, δεν άλλαξε θέση, θα βρεθεί βγαίνοντας στη Δεξιά.
Σημασία, όμως, έχει ότι η ελπίδα ήρθε, τελικά, διαπρωκτικώς, κάτι σαν υπόθετο γλυκερίνης για να διευκολύνει την έξοδο των κοπρόλιθων της Ευρώπης, δικαιώνοντας τα λεγόμενα του αείμνηστου Ιταλού αυτοκινητοβιομηχάνου Gianni Agnelli:
“Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά”.
Την ίδια μέρα σε άλλη ιστοσελίδα καταχωρήθηκε η παρακάτω δήλωση κάποιου Abid Jee, εργαζόμενου σε θέματα “διαπολιτισμικής μεσολάβησης” σε κέντρο υποδοχής αλλοδαπών στην Ιταλία, σχετικά με τον βιασμό μιας Πολωνής από βορειοαφρικανούς:
Μα πάνω σ’ αυτή τη φράση του Abid Jee στηρίζεται η λεγόμενη επιτυχία ολόκληρου του “προγράμματος” της ΕΕ για την απόλαυση της μέλλουσας οικονομικής ευημερίας στην Ελλάδα. Αρκεί να ηρεμήσουμε και να μη δυσανασχετούμε στο σημερινό στάδιο του επώδυνου βιασμού, που μέρα με τη μέρα θα γίνεται απόλαυση. Η απόλαυση του τραγικού (la jouissance du tragique), όπως αναδύεται μέσα από τα ψυχαναλυτικά σχόλια του Lacan για την Αντιγόνη.
Στην αρχή μας βίαζαν τρεις και, προφανώς, για να αυξηθεί η τελική απόλαυση έγιναν τέσσερις, ισάριθμοι και πιθανόν και “ισοδύναμοι” με τους βορειοαφρικανούς.
Η διαφορά, βέβαια, είναι σημαντική: οι βορειοαφρικανοί βιαστές είναι εξωθεσμικά όργανα της βίας, ενώ οι δικοί μας ευρωαμερικανοί είναι οι ίδιοι οι “θεσμοί” της, ίνα πληρωθεί το ρηθέν από τον Χάρρυ Κλυνν, ότι “η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Αφρικής με λευκούς κατοίκους”, που βιάζεται, θα συμπλήρωνα, από λευκούς, σε μια σύννομη ομοιοφυλετική και ομοιοχρωματική βία.
ΔΑ
