Όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε πρόσφατα τη μετατόπιση του πολέμου που κήρυξε εναντίον του Ιράν από στρατιωτικές σε οικονομικές κυρώσεις, νόμιζα ότι είχε βρει τη στρατηγική της εξόδου του από αυτόν τον αδιέξοδο πόλεμο. Αλλά μόλις βγήκαν τα λόγια από το στόμα του, ο Νετανιάχου τον έκανε να βομβαρδίσει ξανά το Ιράν με κόστος σε ζωές Αμερικανών και σε καταστροφή σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις & βάσεις.
Φαίνεται ότι είναι βέβαιο ότι ο Νετανιάχου δεν πρόκειται να απαλλάξει τον Τραμπ από τον ρόλο που του έχει ανατεθεί ως εκείνος που θα προωθήσει την πραγματοποίηση του υπερφίαλου σχεδίου του “Μεγάλου Ισραήλ” . Το Ιράν πρέπει να φύγει οπωσδήποτε από την μέση και να εξαφανιστεί και μόνο τότε ο Τραμπ ή το Ισραήλ μπορέσουν να επιτύχουν αυτό το σχέδιο χρησιμοποιώντας πυρηνικά όπλα.
Σε πρόσφατα podcast και σε ένα πρόσφατο άρθρο https://paulcraigroberts.org/muslims-are-positioned-to-change-the-correlation-of-forces-in-the-world-do-they-realize-it/ , υποστήριξα ότι η συμμετοχή του Ιράν στη συμμαχία της Μέκκας θα έδινε στην Ισραηλινή Αμερική μια στρατιωτική συμμαχία 458.000.000 ανθρώπων οπλισμένων με τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν, πιθανώς εξουδετερώνοντας έτσι τη χρήση πυρηνικών όπλων από τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς εναντίον του Ιράν.
Ο Μάικ Γουίτνεϊ σήμερα το πρωί μας υπενθυμίζει ότι ο Άντριου Άνγκλιν υποστήριξε ότι το σχέδιο του Νετανιάχου από την πρώτη μέρα ήταν να βάλει τον Τραμπ σε μια πορεία έτσι ώστε να είναι απαραίτητη η χρήση των Αμερικανικών ή ισραηλινών πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν. https://www.unz.com/mwhitney/looks-like-anglin-was-right-after-all/
Τελικά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η απουσία του Ιράν από τη Συμφωνία Αμοιβαίας Ασφάλειας της Μέκκας αποτελεί άμεση πρόσκληση προς τους Ισραηλινούς-Αμερικανούς να πλήξουν το Ιράν με πυρηνικά όπλα.
Για κάποιο χρονικό διάστημα υποστήριζα ότι μια Συμφωνία Αμοιβαίας Ασφάλειας μεταξύ Ρωσίας, Κίνας και Ιράν θα σταματούσε την ισραηλινοαμερικανική βία στη Μέση Ανατολή. Αλλά οι τρεις κυβερνήσεις, δεν διέθεταν την διορατικότητα & την αποφασιστικότητα, δεν είχαν το τολμηρό πνεύμα να αναλάβουν αποφασιστική δράση που θα μπορούσε να είχε σταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή.
Τώρα η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν έχουν ξεκινήσει μια προσπάθεια ενοποίησης του Μουσουλμανικού κόσμου. Σίγουρα ο Νετανιάχου ανησυχεί γι’ αυτό. Εάν το Ιράν γίνει μέλος αυτής της συμμαχίας και η συμμαχία είναι πραγματική, αυτό θα σήμαινε το τέλος της σιωνιστικής ατζέντας του “Μεγάλου Ισραήλ”.
Το συμπέρασμά μου, όπως έγραψα, είναι: «Όσο περισσότερο το Ιράν παίζει το παιχνίδι «οφθαλμό αντί οφθαλμού» με τον εχθρό-πληρεξούσιό του (την Ουάσιγκτον), τόσο περισσότερο χρόνο θα έχουν οι Σιωνιστές να ενορχηστρώνουν ένα γεγονός Ψευδούς σημαίας που θα οδηγήσει τελικά την Ουάσιγκτον στην αποδοχή της χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν. Η αδυναμία του Μουσουλμανικού κόσμου να λάβει σημαντικές αποφάσεις είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Σιωνισμού».
- Ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς: ήταν Βοηθός Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Ρίγκαν, αναπληρωτής συντάκτης και αρθρογράφος στην Wall Street Journal, ο πρώτος εξωτερικός αρθρογράφος του Business Week, αρθρογράφος στην Scripps Howard News Service, συνεργάτης στην συντακτική σελίδα των Los Angeles Times και αρθρογράφος στις κύριες γαλλικές και ιταλικές εφημερίδες, καθώς και στο Creators Syndicate στο Λος Άντζελες. Υπηρέτησε σε πολυάριθμους ακαδημαϊκούς διορισμούς σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ και διορίστηκε στην Έδρα William E. Simon για την Πολιτική Οικονομία στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Georgetown, όπου συνάδελφοί του ήταν ο Henry Kissinger, ο Zbigniew Brzezinski, ο James R. Schlesinger (ένας από τους πρώην καθηγητές του) και ο Πρόεδρος του Κοινού Επιτελείου Στρατού, Ναύαρχος Thomas Moorer. Το άρθρο του, με τίτλο «How the Law Was Lost» (Πώς Χάθηκε ο Νόμος), δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Cardozo Law Review τον Ιανουάριο του 1999.
