Πριν από λίγο άκουσα τον κ. Λεβέντη να μιλάει στη Βουλή και να ζητάει μείωση του αριθμού των βουλευτών. Τελευταία, πολλοί από το πολιτικό σύστημα, δίκην «λαγού» ή για να γίνουν αρεστοί στο πολιτικό ακροατήριο, πλειοδοτούν για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών.
Γνωρίζω ότι είναι τέτοιο το μένος του κόσμου εναντίον των βουλευτών, που,
αν ήταν δυνατόν, θα ήθελαν να μην υπάρχει κανένας ή έστω ελάχιστοι βουλευτές.
Είναι όμως λύση αυτό φίλοι μου; Μην συγκρινόμαστε με άλλα ανεπτυγμένα κράτη, με υγιή παράδοση κοινοβουλευτισμού. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με κλειστό, απόλυτα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα, όπου βασιλεύουν κληρονομικά πολιτικές οικογένειες, πολιτικά τζάκια και τα ελεγχόμενα και προβαλλόμενα στηρίγματα του συστήματος;
Μήπως λοιπόν, αν μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών, στην ουσία πετάμε έξω από το σύστημα κάποιες περιφερειακές ανεξέλεγκτες περιπτώσεις και περιοριζόμαστε μόνο στον σκληρό πυρήνα των πολιτικών οικογενειών και των απόλυτα πριμοδοτούμενων και ελεγχόμενων από το σύστημα βουλευτών;
Η αιτιολογία για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών, π.χ. σε 200, είναι ότι έτσι θα γλιτώσει κάποια χρήματα το δημόσιο ταμείο. Εάν όμως μειώναμε την αμοιβή των 300 βουλευτών κατά το 1/3, θα είχαμε ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα. Οπότε τι νόημα έχει η μείωση του αριθμού; Αν πάλι διπλασιάζαμε τον αριθμό των βουλευτών σε 600, ώστε να μπει πολύς λαϊκός κόσμος στη Βουλή και ταυτόχρονα μειώναμε την αμοιβή τους στο μισό και αφαιρούσαμε όλες τις προνομίες, θα είχαμε και αύξηση του αριθμού των βουλευτών και περιορισμό του κόστους ταυτόχρονα.
Επομένως, ούτε το κόστος της αμοιβής των βουλευτών, μπορεί να είναι επαρκής αιτιολογία για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών.
Ποιον λοιπόν εξυπηρετεί η μείωση του αριθμού των βουλευτών; Το λαό ή το σύστημα;
Άλλο πράγμα θα πρέπει να γίνει. Να ανοίξει το πολιτικό σύστημα, με βάση τις αρχές της διαφάνειας, της ισονομίας, της ισοτιμίας και της ισηγορίας, ως προς όλους τους υποψήφιους και τα κόμματα, ώστε να εισέλθουν στο κοινοβούλιο ανεξέλεγκτοι από το σύστημα λαϊκοί εκπρόσωποι.
