«ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ – Π.Α.» (Ανησυχητικό σημείο – Το τελευταίο σκαλοπάτι;)

Αναμφίβολα, σήμερα, ο «προσωπικός αριθμός» έχει γίνει αντικείμενο ιδιαίτερης προβληματικής.

Η κυβέρνηση τον παρουσιάζει ως θεωρητικό – πρακτικό πρότυπο διευκόλυνσης των κοινωνικών διαρθρώσεων σ’ ένα ενιαίο σύνολο, όπου οι διάφορες μεταβλητές συνδέονται μεταξύ τους με ορισμένους κανόνες (Υγείας, οικονομίας, κοινωνικής ασφάλισης κλπ).

Στο έργο του K. Popper διατυπώνεται η θέση, ότι ένα «υπόδειγμα» θεωρητικό ή εμπειρικό, πρέπει να εγκαταλείπεται (καλοπροαίρετα) όταν εμπειρικές έρευνες διαψεύδουν την αναγκαιότητά του, την λογική του.

Αξιόλογοι ερευνητές υπογράμμισαν, με ορθά επιχειρήματα την μη αναγκαιότητα του Π.Α., διαψεύδοντας την κυβερνητική λογική. Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί τονίσαμε, ότι το μέτρο του Π.Α. υπερβαίνει τους συνήθεις πολιτικούς – κοινωνικούς στόχους, μιας και η «Αποκάλυψη του Ιωάννη», ο Θεόπνευστος λόγος προβάλλει ενώπιόν μας εμπειρία από το μέλλον: «… και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού» (Αποκ. 13, 17).

Η απλή χρήση του Π.Α. δεν αποτελεί άρνηση πίστεως, που σε οδηγεί στην κόλαση∙ δεν είναι το χάραγμα. είναι όμως ο Π.Α. μια κατασκευή, η οποία στηρίζεται και σε προηγούμενες διαδράσεις (ΑΜΚΑ, ταυτότητες κλπ)∙ είναι σκελετός που ως (μαθηματικό) διάνυσμα έχει κατεύθυνση εκπλήρωσης της Προφητείας της Αποκάλυψης (13, 17).

Η Αποκάλυψη (13,7) δεν το παρουσιάζει (το χάραγμα) ως βαθμό μιας κοινωνικής διαμάχης αλλά, το σημαντικότερο, το αποκαλύπτει ως αιτιώδη σχέση μεταξύ εφαρμογής του, παραδοχής του από τον άνθρωπο, και αιωνίου κολάσεως!

Αποτελεί (13,7) αναμφίβολα, την πολιτική εικόνα της άρνησης του Χριστού. 

Δίκαιη, λοιπόν, η ανησυχία των «τηρούντων τας εντολάς του Θεού και την πίστιν Ιησού» (14, 12).

Αντιλαμβανόμεθα τον Π.Α., ως διαπλατυσμένη μέση (οδό) γραμμή, που σε οδηγεί σταδιακά στη συγκεκριμένη κοινωνική δομή που περιγράφεται (κατηγορηματικά) στην Αποκάλυψη. 

Η επίσημη εκκλησία και οι κυβερνητικές – πολιτικές τοποθετήσεις περί Π.Α., στηρίζονται σε υπεραπλοποιημένα κοινωνικά πρότυπα που δεν πείθουν∙ δεν εγγυώνται την αλήθεια στους πιστούς.

Γνωρίζουμε την κοσμική-αποστατική, κοινωνική και πολιτική κίνηση της κρατικής εξουσίας έναντι της αλήθειας της Γραφής. Η δική μας κίνηση, ως άρνηση του Π.Α. είναι η αντίρροπη κίνηση, η αντιθετική δύναμη στον κρατικό ολοκληρωτισμό, ως απάντηση της αλήθειας της Αποκαλύψεως.

Σήμερα έχουμε μια έλλειψη επαρκούς εκκλησιολογικής αίσθησης ενότητος (και) γύρω από τον Π.Α.

Υπάρχουν αρκετοί εν Χριστώ αδελφοί που σπείρουν την εφησύχαση στους πιστούς για τον Π.Α., ενώ Ι. Μονές και πνευματικά πρόσωπα διαφόρων κοινωνικών τάξεων, δηλώνουν ότι αυτή η εξέλιξη «ισοδυναμεί» με το χάραγμα της Αποκαλύψεως.

Τα σημεία που θίγουν – υπογραμμίζουν και οι δύο πλευρές είναι πολλά και αξιόλογα, ωστόσο να μη σταθούμε στις υπερβολικές εμφάσεις που δίνουν.

Προς ασφαλή συμπεράσματα, πιστεύω, ότι πρέπει (τώρα) να συγκεντρωθούμε στη φιλοσοφική φύση της πολιτικής εξουσίας που κυβερνά, νομίζει, ιδίω δικαίω,  όπως ο Πιλάτος.

Γνωρίζουμε τις ιδεολογικές στρατεύσεις της πολιτικής εξουσίας που καθοδηγούν και το κοινωνικό τους πρόγραμμα.

Έχουν χάσει τη σοβαρή, υπεύθυνη, ιστορική αντίληψη των ριζών του Ορθόδοξου Ελληνικού Έθνους, ως συνειδητοί μαθητές της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, του Αστικού Υλισμού και του Αστοχριστιανισμού.

H Ψυχοπαθολογία τους βασίζεται στο τεχνολογικό πολιτιστικό (;) κεφάλαιο και στην ατομική συσσώρευση χρηματικού – οικονομικού κεφαλαίου.

Στις δε εορτές παρουσιάζουν μια «φυσικότητα» αποδοχής της Ορθοδοξίας, για να τονίσουν τις ηγεμονικές προθέσεις τους.

Aπό πλευράς εκκλησιαστικού πληρώματος δεν υπήρξε μέχρι τώρα, έστω και λίγη σοβαρή εξέταση της φιλοσοφικής βάσης των κυβερνήσεων, της κοσμοθεωρίας τους και της βιοθεωρίας τους, παρ’ όλες (στο παρελθόν) τις προσπάθειες του μακαριστού Νίκου Ψαρουδάκη.

Οι πολιτικοί, μέχρι και σήμερα, φρόντισαν να διαμορφώσουν τη «μάζα» ως ψυχολογική ενότητα, δίπλα σ’ ένα κοινό αγαπητό ή μισητό αντικείμενο σ’ ένα σύμπτωμα, σε μια κοινή κατεύθυνση συναισθήματος ή αισθήματος.

Αξιόλογα τα στοιχεία στο βιβλίο του Freud: «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του Εγώ».

Εκεί διακρίνουμε τους δύο άξονες κατευθύνσεως των μαζών: το κοινό «κάτι» που τους ελκύει και την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα άτομα.

Σε διαδικασίες φθοράς του Ορθοδόξου Ήθους να θυμηθούμε: «την εκθρόνιση των 12 Μητροπολιτών», την «αναρρίχηση του αρχιεπισκόπου Σεραφείμ», το «αυτόματο διαζύγιο», τον «πολιτικό γάμο» κλπ, που όλοι αυτοί οι πολιτικοί «χαρισματικοί» ηγέτες διαμόρφωσαν.

Μέσα στα πλαίσια της «μάζας» έχουμε και «σημεία – σύμβολα», όπως: «πράσινη ανάπτυξη», «πυρκαγιές», «ανεμογεννήτριες».

Στην εικόνα του «κοινωνικού οργανισμού» που δίνουν στη μάζα, στα πλαίσιά της, είναι και τα εξής:

«Τα εμβόλια», το «κλείσιμο των Ι. Ναών», «ο νόμος για γάμο ομοφυλοφίλων» και η «σύνοδος» στην Κρήτη (οικουμενισμός).

Φιλοσοφικά (σύντομα), οι πολιτικοί και οι «σύγχρονοι» οικουμενιστές εκκλησιαστικοί ηγέτες, ωθούν τις μάζες όχι στις αλήθειες του Ευαγγελίου, της Ορθοδοξίας, αλλά σε καταφάσεις απωλείας, σε τροπή προς ενδοκοσμικές αξίες και ισχυρότερες εξάρσεις του «εδώ», του «ενθάδε».

Τώρα οι μάζες ωθούνται σε «Νέα Περί Κόσμου Αντίληψη». Εξ όσων μέχρι τώρα είπαμε (των ολίγων), καταφαίνεται ότι με πολιτικές πράξεις, απλές φαινομενικά, το υλιστικό σύστημα θέλει ν’ αντικαταστήσει ή ν’ ανατρέψει την πίστη εις τον Αληθινό Τριαδικό Θεό και να επιβάλλει αλλαγή (μάλλον ερμηνεία) του Ιστορικού παρελθόντος. Αυτή η πολιτική αλυσίδα, τους κρίκους της οποίας αποτελούν ιδέες του Δαρβίνου, της Μασονίας, του Νίτσε, του Σοπεγχάουερ, του Διονύσου, του Μαρξ, του αστικού υλισμού και της μηχανοκρατικής αντίληψης της φύσεως κλπ, θα έχει (ως κρίκο) και την πολιτική εικόνα των σχετικών εδαφίων της Αποκαλύψεως περί χαράγματος.

Έτσι διεξάγει ο σατανάς τον «αγώνα» του εναντίον της Εκκλησίας∙ όχι ενιαία και δια μιας, αλλά σταδιακά.

Μισεί τον Θεό, μισεί τον άνθρωπο∙ μισεί την πηγή της ζωής και την ταυτόχρονη διαρροή της ζωής στον κόσμο, γι’ αυτό και ο Π.Α., ως πολιτική πράξη είναι κρίκος αυτής της αλυσίδας, που θέλει να προκαλέσει πνευματική ασφυξία στους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Σχόλιο: Ο Ορθόδοξος πνευματικός βίος συνιστά παντού την αντίσταση στις απόπειρες του διαβόλου να συγκροτήσει αντιθετικές «πνευματικές» καταστάσεις απωλείας, γι’ αυτό και επικροτώ την προσπάθεια ορισμένων Ι. Μονών ν’ αποτρέψουν τον Π.Α. Αυτή η καθαρότατη εσωτερική ορμή τους πρέπει να βρει ισχύ και εναντίον του οικουμενισμού.

Ερώτημα: Γιατί οι Μητροπολιτικές Ι. Μονές (Δημητριάδος), δεν προσθέτουν πνευματική δύναμη στη διαμαρτυρία-ανακοίνωση περί Π.Α. των Ι. Μονών;

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ